เพราะบางครั้ง บางทีการโทษตัวเอง คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุด


การโทษตัวเอง คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุด


มองเห็นความเศร้าในดวงตาของเธอความขุ่นมัวในดวงตาคู่นั้น มันเคยสดใส
มันเคย...

มองใครสักคนในกระจก
เริ่มถามคนในกระจกตรงหน้าว่าแท้จริงแล้วเราเป็นใคร 
เก่งอะไร ? ดีแค่ไหน ? เข้มแข็งมากไหม ?
แล้วเมื่อไหร่จะเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่รักตัวเอง ?

วันที่การฉีกยิ้มให้คนในกระจกเป็นเรื่องยากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
วันที่ตัวหดเล็ก และหัวใจฟีบแบน
ความสุข ความรัก ความเห็นอกเห็นใจเริ่มจางๆ


จากรอยยิ้มเป็นรอยยักบนในหน้า
จากเสียงหัวเราะรากลายเป็นน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
จากคนที่เคยรักที่สุดกลายเป็นคนที่เหมือนไม่เคยรู้จัก
จากความรักที่ให้ใครไป เหมือนไม่เคยส่งผล
จากความไว้ใจที่ให้ใครสักคน เหมือนไม่มีคุณค่า
จากความฝันที่นำพา เหมือนมายาที่ลวงหลอก
จากคนที่เคยบอกว่ารักกัน แล้ววันนี้ไปอยู่ไหน
จากใจที่เคยใสซื่อ เริ่มขุนมัว
จากที่ไม่เคยกลัว กลายกังวลจนไม่ทำอะไร
จากที่เคยบอกไม่เป็นไร ตอนนี้ข้างแตกสลาย
จากที่เคยง่ายๆ ก็ดูเหมือนจะใจร้ายไปเสียทั้งหมด
จากที่เคยให้ไปหมด ก็เริ่มชั่งใจ
.
จากที่มองว่าวันพรุ่งนี้จะเริ่ม กลายเป็นไม่ไหว อยากพักก่อน
จากที่เคยกล้าสงสัย ตอนนี้ได้แค่ก้มหน้าก้มตาทำๆไป
จากที่เคยกล้าหาญ กลายเป็นหาที่ซ่อนนานๆเพื่อไม่ออกมา
จากที่เคยกล้าเผชิญหน้า ตอนนี้หลบตา ไม่กล้าเสี่ยง
จากที่เสียงเคยมีความหมาย กลายเป็นตะโกนดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน
จากเรื่องที่เคยอิน ยังรู้สึกเฉยๆ
จากที่เคยมีความสุข กลายเป็นความทุกข์อยู่ยาวนาน
จากที่อยากมีความรักชั่วกัปชั่วกัลป์ กลายเป็นวันเวลาเปลี่ยนผ่านใจคนก็เปลี่ยน
.
จากอยากทำก็ทำเลย กลายเป็นเฉยเมย และปล่อยเวลาให้ผ่านไป
จากที่เคยใกล้ แต่เหมือนไกลจนเกินเอื้อมถึง
จากที่เคยซึ้ง กลายเป็นความเศร้า
จากที่เคยไม่เหงา กลายเป็นเหลือแค่เราในโลกที่ว่างเปล่า
จากที่มีความสุขแสนยาว แต่หายไปราวไม่เคยเกิดขึ้นจริง
.
แด่คนในกระจก


SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และเธอที่จากไป

Comments