คนที่ไม่รู้สึกแล้ว
ครั้งนึงในชีวิต เคยมีคนเข้ามาในชีวิต เข้ามาทำให้ชีวิตของเราเปลี่ยนไป เขาเข้ามาอยู่ในเพลงที่เราชอบ เข้ามาอยู่ในหนังสือเล่มโปรดของเรา ในหนังหรือซีรี่ย์ที่เราชอบดู เข้ามาทำให้เราเกิดความรู้สึกดีๆกับเขา แทบจะเข้ามาเปลี่ยนโลกทั้งใบของเรา เราทั้งสองตกลงกันว่าจะอยู่ในสถานะที่เราสองคนสบายใจ คือสถานะคนคุยโดยที่ต่างคนแต่มีชีวิตของตัวเองมีอิสระของตัวเอง เราคุยกันด้วยความสบายใจและความสุขที่เรามอบให้กัน คอยเยียวยากันตอนที่อีกฝ่ายนึงทุกข์ใจ มันเป็นแบบนั้นมาราวปีครึ่ง เรารู้สึกดีทุกๆครั้งที่เขาคอยร้องเพลงให้เราฟังก่อนนอนทุกๆวัน ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเขาก็บอกเราเสมอ ใจเต้นทุกครั้งที่จะกดรับสาย คอยอยู่เป็นเพื่อนเราตลอดตอนที่เราเหงา แบ่งปันเรื่องราวดีๆให้แก่กัน สุขใจทุกทีที่เราได้สัมผัสกัน เธอมอบความอบอุนผ่านอ้อมกอดให้กับเราได้ดีที่สุด เวลาที่เสียใจก็มีเธอคอยอยู่ข้างๆเสมอ เธอเข้ามาทำให้ชีวิตเฉาๆของคนๆนึงสดใสได้มากขนาดนี้ เธอเป็นเหมือนสีที่คอยแต่งแต้มสีสีสันให้โลกของเรามีสีสันขึ้นมา เธอมอบความสุขให้เราจนประมาณค่าไม่ได้ว่ามันมากมายแค่ไหนจนในวันนึง วันที่เธอไม่ได้ร้องเพลงให้เราฟังเหมือนเดิม สายที่โทรเข้าเริ่มลดลง เวลาที่คุยกันจากชั่วโมงเปลี่ยนไปเป็นนาทีจนสุดท้ายกลายเป็นวินาที เรื่องราวดีๆที่เคยแบ่งปันให้กันมันลดน้อยลงทุกวัน จนเกือบที่จะกลายเป็นความว่างเปล่า ตอนนั้นเราคิดได้ว่าเราขาดเธอไม่ได้หรอก พยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมความรู้สึกเหล่านั้นมันจากหายไปจากเราสองคน จากที่เคยมีความสุขกลับกลายเป็นมีแต่เรื่องทะเลาะ จนเราตัดสินใจถามเธอออกไป ในตอนนั้นแววตาที่เธอมองเรามันไม่ได้แสดงถึงความสุขเหมือนเดิมแล้ว มีแต่ความอึดอัด ตอนในหัวของเราเอาแต่คิดว่าจะต้องทำยังไงให้เขายังอยู่กับเรา มีความสุขกับเราเหมือนเดิม เราคิดแล้วพยายามทุกวิธีเรายื้อเวลาต่อไปได้อีก3เดือนกว่า แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายที่เขาจะไปเราตัดสินใจขอกอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย จังหวะที่เขากอดเราในอ้อมกอดนั้นมันไม่ได้มอบความอบอุ่นให้เราอีกต่อไปแล้ว มันเหมือนเรากอดกับธาตุอากาศแค่นั้น น้ำตาเราไหลเป็นทาง เธอได้แต่ปลอบว่าอย่าร้องไห้นะ "แกมีโอกาสเจอคนที่ดีกว่าเราเยอะ" เธอบอกเราอย่างนั้น มันจะเป็นไปได้ไงวะในตอนนั้นแกดีที่สุดสำหรับเรา คือคือความสบายใจของเรา แกค่อยๆเข้ามาในชีวิตเราจนทำให้เรารักแกขนาดนี้ แล้วแกก็จะจากไปง่ายๆแบบนี้น่ะหรอ แกบอกว่าแกเคยรักเรา เราเคยเป็นความสบายใจของแก แต่วันนี้แกบอกเราว่ามันไม่ใช่อีกแล้ว แกมีใครอีกคนที่มอบความสุขให้ได้มากกว่า ทำให้สบายใจได้มากกว่า ตอนนั้นเราไม่เคยเข้าใจอะไรเลย มันเจ็บมากๆกับการที่เขาบอกว่าอยู่เพราะสงสารเรา มันจุกมาก จนเวลาผ่านไป2ปี เวลามันทำให้เราโตขึ้นมันทำให้เราเรียนรู้ว่าไม่ว่าจะทำยังไง วิธีไหน ก็ไม่สามารถยื้อคนที่หมดใจได้จริงๆ และสุดท้ายผลลัพธ์คือเสียใจเท่ากัน
 หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยรั้งใครไว้อีกเลย ใครอยากอยู่ก็อยู่ ใครอยากไปก็ไป แต่ละคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉันถือว่าเขาเป็นเรื่องราวและบทเรียนที่ฉันได้เจอครั้งนึงในชีวิต และหวังว่าจะมีสักวันนึงจะเจอคนที่ใช่ ที่อยู่กับเราได้นานๆ แต่ถ้าไม่มีคนๆนั้น ฉันเองก็พร้อมที่จะเรียนรู้แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ 

ต้องขอบคุณเธอคนนั้นที่ทำให้เราได้เรียนรู้ถึงบทเรียนอันแสนสาหัสนี้ และทำให้เราเติบโตมามีหัวใจที่เข้มแข็งได้แบบนี้
SHARE
Writer
PPsosadd
นักวาดฝัน
ในแต่ละช่วงชีวิต คนเราก็มีเรื่องเราต่างกันออกไปทั้งนั้นแหละ シ IG: pp.sosad ♡

Comments