รักษาตัวเอง
แผลเล็กๆ ที่เจ็บปวดเกินกว่าจะทนไหว
จะหาใครรู้ใครเข้าใจ
นอกเสียจากตัวเราเอง


เสี้ยนตำเรื่องเล็ก
แต่ความเจ็บปวดที่ทำให้หงุดหงิดนั้นไม่

สัมผัสเบาๆ ที่ชวนให้เจ็บนิดๆ
กับความคิดที่ชวนให้ลำคาญใจ
จะมีใครเข้าใจกว่าตัวเราที่โดนตำ

แผลถลอกที่ดูไม่ได้ร้ายแรงเท่าไร
แต่ความเจ็บความแสบนั้นไม่

เกร็ดเลือดที่แข็งตัวซึ่งไม่ได้ช่วยเท่าไร
กับความลำบากอีกมากมาย
จะมีใครเข้าใจมากกว่าตัวเราเอง

แต่น่าแปลกนะว่ามั้ย
ที่เรากลับมักตัดสินแผลเล็กเหล่านี้ลงไป
เมื่อมันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเราเอง



หลายครั้ง
ที่เราบอกให้ใครต่อใครอดทน

หลายครั้ง
ที่เราบอกใครต่อใครว่าเดี๋ยวมันก็หาย

หลายครั้ง
ที่เราบอกใครว่าไม่นานหรอกที่มันจะผ่านไป

หลายครั้ง
ที่เราบอกใครต่อใครว่าแค่เรื่อเล็กน้อย
อย่าไปสนใจอะไรมากเลย

หลายครั้งเหลือเกิน
กับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ มากมาย
ที่เรามักบอกใครต่อใครว่ามันไม่สำคัญ
หากแต่ในวันที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
เรากับไม่สามารถปล่อยผ่านมันไปได้

ทั้งที่มันก็แค่สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ไม่ต่างกัน
ทั้งที่มันก็เสี้ยนที่ตำเหมือนที่ใครเคยโดน
ทั้งที่มันก็แค่แผลถลอกเหมือนที่ใครเคยเป็น
แต่ทำไมเรากลับทนกับมันไม่ได้



ในชีวิต
เราอ่านหนังสือมากมาย
เราดูหนังดูละครหลายเรื่อง
เราผ่านพบเรื่องราวหลากหลาย
เราเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากพอจะรับไหว
หากแต่หัวใจเรากับไม่เคยพบเจอมันจริงๆ

แค่เพียงเพราะวันนี้มันเกิดขึ้นกับเรา
แค่เพียงเพราะวันนี้เป็นเราที่พบเจอ
แค่เพียงเพราะวันนี้เป็นเราที่ต้องอดทนกับมัน

เพราะเพียงนี้เท่านั้นหรือ
ที่ทำให้เราไม่ไหว

คำพูด ความคิด ความเข้าใจ
และการตัดสินมากมายที่เราเคยให้ใครต่อใคร
มันสูญสลายหายไปไหน
เมื่อสิ่งเหล่านั้นมันเกิดขึ้นจริงกับตัวเอง



มันไม่แปลก
หากเราจะเหนื่อยจะท้อใจ
ให้กับสิ่งเล็กๆ ที่เราไม่เคยให้ความสำคัญ

และมันก็ไม่ผิดเช่นกัน
หากเราจะลองยอมรับในสิ่งเหล่านั้น
ว่ามันไม่ได้เป็นแค่สิ่งเล็กๆ อีกต่อไป
แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่จนเกินไป
เกินไปกว่าที่ตัวเราจะรับไหว



ลองดูสิ
เราปลอบใจใครต่อใครมามากมาย
เราให้กำลังใจใครมาตั่งกี่หน
เราพยุงใครให้เดินต่อไปได้แล้วกี่คน
แล้วทำไมเราจะทำแบบนั้นอีกสักครั้งไม่ได้

ปลอบใจตัวเองบ้างสักนิด
ให้กำลังใจตัวเองบ้างสักหน่อย
แล้วค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้นทีละน้อย
แล้วค่อยก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง

ไม่มียาตัวไหนรักษาแผลให้หายได้ในทันที
ไม่มีเครื่องมืออะไรสมานแผลที่มีให้เลือนหาย
ไม่มีหมอคนไหนรักษาโรคร้ายให้ดับสลาย
ให้ผ่อนคลายคล้ายกับว่าไม่เคยเผชิญกับมัน

เพราะแผลที่อยู่บนตัวเรา
ก็มีแต่ร่างกายเราเองเท่านั้น
ที่สามารถรักษาตัวเองได้จนกว่าจะหายดี



แด่ ทุกบาดแผลที่กำลังรักษาตัวเอง
SHARE
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments