ด้ายแดง
  ผมเคยเรียนที่มหาวิทยาลัย​ติด​ทะเลแห่งหนึ่ง​ในจังหวัด​ชลบุรี​ เรื่อง​นี้​เกิดขึ้นเมื่อ​ประมาณ​ปี พ.ศ. 2550 - 2551 ตอน​นั้น​ผมอยู่องค์​การ​นิสิต​ 
ปกติ​เรา​จะ​นั่ง​ประจำ​กันอยู่​ที่​ชั้น​ 2 ​ใน​ห้อง​ของ​เราจะ​มี​หลาย​ฝ่าย​หลาย​โต๊ะ​ วัน​นั้น​มี​ประชุม​ตอนประมาณ​ 2 ​ทุ่ม ​เรียกว่า​มา​กัน​เกือบครบ​ 
ขาด​เพียงน้อง​คนนึงที่​ไม่ได้​มา​ น้องคนนี้​มีชื่อว่า ​หนึ่ง เรียน​วิทย์​กีฬา​.. จนกระทั่ง​ประชุม​เสร็จ
ก็​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​อย่าง​อื่น​ จน​​ลืม​ถาม​ไถ่​น้องหนึ่ง​ไปเลย ลองเช็ค​ใน Hi5 ก็​ไม่ได้​อัพเดทอะไร​เพิ่ม​ ใน MSN ก็​ไม่​ออนไลน์​ ในห้องตอนนั้น​เหลือ​กัน​อยู่​ 3-4 ​คนทำงานต่อ​
จน​กระทั่ง​เช้า​อีก​วัน​ น้อง​หนึ่ง​เดิน​เข้ามา​ใน​ห้อง​องค์การ​ด้วย​หน้าตา​ง่วงๆ เราทักทาย​กัน​ปกติ​ จนผม​ถามน้อง​ว่า​เมื่อคืนหาย​ไป​ไหน​มา?​ และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​น้องหนึ่ง​ได้​เล่า​ให้​ฟังครับ.....
ปกติ​ที่​วิทย์​กีฬา​จะ​มี​วิชา​ที่​ต้อง​เรียน​กับ​อาจารย์​ใหญ่​ที่​ตึก​วิทย์​แพทย์​ ศึกษา​ระบบ​กล้ามเนื้อ​ต่างๆ เมื่อวาน​ผมมี​เรียน​ที่​นั่น ​แต่​พอเรียนเสร็จ
เพื่อนผม​ดันลืม​ของ​เอา​ไว้​บน​ตึก เลย​ชวนผมไป​เอาของ​ตอน​กลางคืน พอ​ไป​ถึง​ก็​จอด​รถ​หน้า​ตึก​ แต่​ตึกมัน​ปิด​แล้ว ​เลย​ถาม​กับ​ยามข้างล่าง​ว่า​ 

‘ ขอโทษครับ ขอเข้า​ไป​เอา​ของบนตึก​ได้​ไหม? พอดีลืมของไว้..’ 

‘ เปิด​ให้​ไม่ได้​ ต้อง​มี​อาจารย์​มา​บอก​ให้​เปิด ​ถึง​จะเปิดให้ได้..’ ยามตอบกลับ

เพื่อนผมอ้อน​วอนอยู่​นาน ​ไม่รู้​ว่า​เพราะยาม​ใจอ่อน หรือ​รำคาญ ​ถึงได้​ยอม​เปิด​ให้​ 
แต่น้ายามแกจะขอพาเดินเข้าไปด้วย แล้วยามก็​พาเพื่อนผม​เข้าไป​ใน​ตึก ​ส่วนผมรอข้างนอก

น้ายามพาเพื่อนผมไปกดลิฟท์ เพื่อขึ้นไป​ยัง​ชั้น​ที่​เรียน​ ​พอประตูลิฟท์เปิด ยาม​เดิน​ออกมา​เปิด​ไฟ​แล้ว​ยืน​รอ​หน้า​ลิฟท์ บอกให้​เพื่อน​ผม​รีบ​ไป​หยิบ​ของ​​ ด้วย​ความ​กลัว​เนื่องจาก​ใน​ห้อง​มี​แต่​อาจารย์​ใหญ่​ มันจึง​รีบ​วิ่ง​ด้วย​ความ​รวดเร็ว​ จนตอนวิ่งกลับมา​ ยาม​ปิด​ไฟ​หมด​แล้ว​ เหลือ​ไว้​แต่​ไฟ​ใน​ลิฟท์ที่​สว่าง​ออกมา​ พร้อมกับเอามือ​​​จับกัน​ประตู​ลิฟท์​ไว้​ไม่​ให้​​ปิด​ แล้วเพื่อนผมก็เข้าไปในลิฟท์ ใน​ขณะที่​ลิฟท์กำลัง​​ลง​ น้า​ยามแก​ถามเพื่อนผม​​ว่า 

‘ เรียน​กับ​อาจารย์​ใหญ่​ด้วย​เหรอ? ’ 
เพื่อนก็ตอบว่า 
‘ ใช่ครับ ’ 

‘ แล้ว​รู้​ไหม​ว่า​อาจารย์​ใหญ่​เขา​ผูก​ด้าย​สี​อะไร? ’ 
น้ายามถามต่อ

‘ ผม​เห็น​ที่​ข้อมือ​เป็น​สีแดง​นะ​ครับ’ 
น้า​ยาม​พยักหน้ารับ ​แล้ว​ยก​มือของ​ตัวเองขึ้น​มา​ถาม​เพื่อน​ผมว่า 
ใช่แบบนี้หรือเปล่าาา?เท่านั้นล่ะครับ เพื่อนผมมันวูบไปทันทีเลย

ผมที่รออยู่ข้างล่างก็แปลกใจว่าทำไมเพื่อนมันไปนานจัง จน​กระทั่งมี​ยาม​อีกคนเดิน​มา ​ถามว่า​มา​ทำ​อะไร?​ (ยามคนนี้​เดิน​ไป​เข้า​ห้องน้ำเพิ่ง​มา) 
ผม​จึง​รีบ​ให้​​ยามคนใหม่​​พา​เข้าไป​หา​เพื่อน​ข้าง​ใน

เพราะ​หาย​ไป​นาน​จน​ผิดสังเกต​ ปรากฏ​ว่าผมไปเจอ​เพื่อนมัน​สลบ​อยู่​ใน​ลิฟท์​คนเดียว​ น้า​ยาม​ที่​พา​เข้าไป​ตอน​แรก​ก็​ไม่อยู่​ เลย​รีบหามพา​มัน​ไป​โรงพยาบาล​ของ​มหาวิทยาลัย​ แล้วก็อยู่​เฝ้า​มันจน​เช้านี่ล่ะครับ ​เพราะ​เพื่อน​ผมมันบอกมันอยู่​คนเดียว​ไม่ได้​ แล้วเมื่อเช้านี้​เอง ที่มันมาเล่าเหตุการณ์ที่เจอในตึก​เมื่อคืนให้​ฟัง.. แล้วมารู้ที่หลังจากยามว่า สงสัยเพื่อนผมมันจะเจออาจารย์ใหญ่ ที่เป็นยามเก่าที่อุทิศตัวเพื่อนักศึกษาแพทย์

End. 
.
.
.
.
.
#ด้ายแดง

เรื่องเล่าโดย : MAYOMWAN
ที่มาเรื่องราวจาก : มิติลี้ลับ แดนสนธยา
ภาพประกอบจาก : Darkify
เรียบเรียงโดย : MAYOMWAN

SHARE
Written in this book
เรื่องเล่า 1 หน้ากระดาษ
บันทึกเรื่องเล่าหลอนๆ ในรูปแบบการเล่าเรื่องสั้น ที่จะทำให้คุณขวัญผวาไม่ใช่น้อย
Writer
MAYOMWAN
ชายผู้ที่หลงไหลในแมวสีดำ
หากคุณชอบอ่านเรื่องเล่าหลอนๆ เราคือครอบครัวเดียวกัน'

Comments