ทุกวันที่ไม่มีดวงอาทิตย์



หลายต่อหลายครั้ง
ที่เราเสียใจจวนจะขาดใจ 
เจ็บปวดร้าวรานไปทั้งร่างเเละหัวใจ

ไม่ต้องถามถึงที่มาของมัน
เราต่างรู้ตัวว่าเพราะอะไร, งั้นหรอ


ไม่

เรารู้ หรือที่ไม่รู้เพราะเเค่เลือกที่จะไม่รู้
อาจจะใช่

หลายอย่างผ่านเข้ามา
เเละผ่านพ้นไป เเล้วทำไม
ทำไม  
ถึงไม่พัดพาความเจ็บปวดเหล่านี้ไปด้วย
เเล้วนำมาซึ่งความสุขที่ใจปราถนา ทำไม..

เสียใจเพื่อพบเจอกับความสุข
งั้นหรอ

คงจะใช่
เเต่สำหรับฉันไม่เเน่ใจ

อะไรคือความสุขที่เเท้จริง
คำถามที่เกิดขึ้นในใจเป็นล้านๆครั้ง
ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงรู้สึกเเบบนี้

ความรักงั้นหรอ
ฉันไม่รู้

-โกหก
ความรักของเเม่ไง รักตั้งเเต่เรายังไม่ลืมตาดูโลก

ใช่
ตั้งเเต่ยังไม่ลืมตาดูโลก นั้นมันเป็นตอนนั้น
เป็นอดีต ที่ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ปัจจุบันนี้

เกิดคำถามในสมองว่าทำไมละ
ในใจตอบกลับว่าไม่รู้
มันอาจจะมีอะไรผิดพลาด
ผิดพลาดจนผิดเพี้ยน เเละหากให้นิยาม
มันคงจะเป็นตัวฉัน, ฉันเองทั้งหมด

ให้ตายเถอะ
เหมือนเด็กมีปัญหา

ไม่หรอก ไม่ใช่
หรืออาจจะใช่ ฉันก็ไม่รู้ 

เหมือนคนโง่
ที่ตอบได้เเต่คำว่าไม่รู้
เเต่ขอโทษ สิ่งเหล่านี้มันยากเกินจะทำความเข้าใจได้

เหมือนเดินอยู่บนโลกกว้างที่มีผู้คนนับพันล้านคน เเต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวในใจชอบกล

ฝนตกหนัก
พายุเข้า
ท้องฟ้าคำราม

มันเกิดขึ้นในใจ

ไม่มีที่พักพิง
ไม่มีคนกางร่มให้
ไม่มีอ้อมกอดอุ่นในวันที่หนาวเหน็บ
ไม่มีคำบอกอวยพรในวันที่ต้องจากลา

หากมีเเต่ตัวฉันเอง
ที่โอบกอดตัวเองในทุกฤดูกาล
ปลอบโยนหัวใจด้วยคำว่า,ไม่เป็นไร สู้ๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
ให้กำลังใจตัวเองด้วยคำชมที่ต่อให้ดีเเทบตายก็ไม่มีวันได้ยินจากปากเขา, เก่งจัง กูเก่งเเล้ว

มันไม่มี
ไม่เคยมีสักครั้งที่หัวใจรู้สึกว่ากำลังถูกปกป้อง

น้ำเน่าเป็นบ้า
ไร้สาระสิ้นดี

ใช่, ฉันก็คิดเเบบนั้น
ทว่าจะมองข้ามให้ตายยังไงก็ทำไม่ได้

ไม่ต้องอะไรมากมายหรอก
เเค่คำปลอบโยนยามท้องฟ้าเศร้าหมอง
เเค่คำเชยชมในยามท้องฟ้ามีสายรุ้งประดับทับ
เเค่ช่วยกางร่มในวันที่ฝนตก
เท่านั้นเอง, เท่านี้จริงๆ

มากไป
ฉันคงจะหวังมันมากไป

เเต่มันเป็นสิ่งเดียวที่หัวใจปราถนาให้สมหวังมากมายขนาดนี้

เหมือนเด็กไม่รู้จักโตที่พร่ำร้องขอความรักจากเขาไปทั่ว

มันคงจะเป็นอย่างนั้น
ไม่รู้จักโต 
หากเเต่ในใจกลับร้องขอคำปลอบโยนจากเขาเป็นพันๆครั้ง

((มันเป็นความรักที่ปากพร่ำบอกว่ารัก
เเต่การกระทำว่างเปล่าทว่ากลับสวนทาง))


ส่งสัยว่าทำไมต้องเป็นเเบบนี้
ไม่ชอบ ฉันโคตรไม่ชอบอะไรเเบบนี้

อืม
เหมือนโลกจะใจร้ายกับฉันเป็นพิเศษ
เเต่ไม่หรอก, มันเป็นเเบบนี้อยู่เเล้ว ธรรมชาติ

ฮ่าๆ เป็นเรื่องตลกที่ขำฝืดเป็นบ้า

รู้เเหละ, รู้ตัวเองอยู่เสมอ
ว่าตัวเองไม่ได้สมควรเป็นที่รักมากขนาดที่จะมีความสุขได้เต็มเปี่ยม


เเต่หากพระจันทร์จะกรุณา
ฉันขออวยพรเพื่อตัวเองหนึ่งข้อ

'ขอให้ฉันมีความสุข ในชนิดที่ไม่ต้องพึ่งพาความรัก เเละเข้มเเข็งจากหยดน้ำตาในทุกๆวัน'

หากมันเป็นไปได้
ฉันก็อยากขอให้ตัวเองเลิกคาดหวังในความรักของเขา

ที่ต่อให้จะหอมหวานเเค่ไหน ฉันก็ไม่อยากจะลองชิมมัน

เเละหวังไว้มาก
ว่าฉันจะเติบโตอย่างเข้มเเข็งในสักวันนึ่ง เเละมีความสุขมากๆจากอะไรก็ตาม
















SHARE
Writer
milkhoney
But the one no listen to me—
ด้วยเพราะมีรักในวาฬเป็นทางนำเเห่งรัก’

Comments

justtakeabreath
2 years ago
ชอบจังเลยค่ะ 😢
Reply
milkhoney
2 years ago
ขอบคุณนะคะ 😊
darkshadowz
2 years ago
เขียนออกมาได้ลึกซึ้งมากเลยค่ะ ทุกตัวอักษรคือจุกไปหมด เกิดความรู้สึกหน่วงตลอดเวลา แต่เราประทับใจในการเขียนคุณมากๆ ถ้าเจอเรื่องหนักหน่วง ขอให้คุณก้าวผ่านไปได้เร็วๆนะคะ✌️
Reply
milkhoney
2 years ago
ขอบคุณนะคะ
ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ดีมากๆเช่นกันค่ะ 😊