50% การฝึกงานกับพื้นที่หลังเขา
หลังจากได้ออกไปเผชิญโลกกว้างเหมือนคนป่าเข้ากรุงแล้ว ก็กลับมาฝึกงานต่อ

แต่การฝึกงานหลังเริ่มเข้มข้นมากขึ้น เพราะนอกจากจะต้องฝึกงานแล้วยังต้องทำงานนำเสนอฝึกงานอีกด้วย 

ซึ่งการทำนำเสนอฝึกงานนี้ เป็นการนำเสนอแบบ VDO และไอ้คนง่าวที่ดันติดคอมแล้วเอาคอมไปฝึกงานด้วย ก็ได้รับหน้าที่ในการทำ vdo นำเสนอฝึกงานนี้

แต่ในวันที่ตั้งใจจะทำ vdo ฝึกงาน วันนั้นเป็นวันที่เรียนเรื่องเครื่องจักรทางการเกษตร แน่นอนว่าเด็กที่มาสายเครื่องจักรอย่างข้าพเจ้าก็รู้สึกชื่นชอบอย่างมากในการเรียนในวันนี้

พอเลิกฝึกแล้วนั้นก็หอบคอมลงมาทำงานข้างล่าง แต่ทำยังไม่ทันไร เพื่อนที่เรียนขับแทรกเตอร์ช่วงบ่ายก็มาจอดที่หน้าหอ พร้อมกับถามว่า

"ไปหลังเขาไหม"

ไม่มีการคิดใดๆทั้งสิ้นก็ตอบกลับไปว่า

"ไป" แล้วรีบวิ่งเอาของขึ้นไปเก็บที่ห้อง ไม่แม้แต่จะคิดที่จะเปลี่ยนกางเกงเลให้เป็นกางเกงยีนส์สักนิด พร้อมกับหอบเอาตุ๊กตาแสนรักขึ้นไปนั่งอยู่ข้างๆรถแทรกเตอร์ซึ่งพวงเอารถนำเที่ยวไปด้วย

การตัดสินใจเลือกนั่งข้างๆลุงคนขับ ทำให้เราได้ความรู้มากขึ้นจากเดิมมาก และความรู้ใหม่ๆที่เพื่อนๆที่นั่งข้างหลังไม่ได้ 

ซึ่งต้องขอบคุณความเป็นเจ้าหนูจำไมของทั้งตัวเองและของเพื่อนสนิดนั้น

ทำให้ประสบการณ์การนั่งรถแทรกเตอร์มันไม่ใช่แค่การนั่งรถแทรกเตอร์ออกไปข้านอก

ส่วนที่ฝึกงานนั้นฝึกในส่วนหน้าไร่ โดยมีภูเขาตั้งกั้นระหว่างหน้าไร่กับหลังเขา 

ก่อนมาฝึกพี่ๆมักจะพูดว่าหลังเขามันสวยมากเลยนะ ถ้าเขาบอกว่าจะพาไปหลังเขา ต้องไปนะ นั้นทำให้ตลอดเวลาที่อยู่นั้นอยากจะไปหลังเขามาก

และก็คิดไม่ผิด

เพราะการไปหลังเขานั้นนอกจากจะไม่ได้ไปแค่ส่วนข้างนอก ยังได้หลงเข้าไปในส่วนของเขตอุทยานเขาใหญ่ และผ่านแวะไปชม(หน้า)บ้านเจ้าสั่วซีพี ที่แค่ประตูหน้าก็โคตรใหญ่เวอร์วังแล้ว

และที่สำคัญคือการลงไปวิ่งเล่นในพื้นที่อันกว้างขวาง กับพื้นหญ้าสีเขียวที่ไกลเกือบสุดลูกหูลูกตา

มันสวยมาก สวยจนเราไม่คิดว่าจะมีพื้นที่แบบนี้ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาเล็กๆนี้

จนอยากจะนั่งอยู่เฉยๆให้สายลมพัดผ่านตัวไป แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างให้กลับไปทำ

อยากจะอยู่ให้นานกว่านี้ แต่ฝนก็ไม่เป็นใจ ตกลงมา ทำให้ต้องรีบพากันวิ่งขึ้นรถแล้วกลับยังไร่

ทิ้งความสวยงามและความทรงจำว่าเราได้มาไว้ข้างหลัง เก็บกลับไปเพียงรูปภาพและบาดแผลเป็นทางยาวตรงปลายเท้า

พรุ่งนี้คือวันสุดท้ายที่ได้อยู่ในไร่แห่งนี้ ก่อนที่จะเปลี่ยนสถานที่ฝึก ซึ่งแน่นอนว่ามีการนำเสนอฝึกงาน และที่สำคัญคือตอนนี้ยังทำงานไม่เสร็จ

สิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่ไฟรนก้นก็คือ

การนั่งทำงานแบบอดหลับอดนอน กลิ้นไปมาบนเตียงเพื่อทำงาน แต่ยังโชคดีหน่อยที่เพื่อนสนิดเองก็ต้องทำงานเหมือนกัน เลยทำให้ในห้องมีคนทำงานด้วยอีกคน

ทำงานไปก็เงยหน้าขึ้นมองเพื่อน ที่นอนหลับสบายอยู่ระหว่างเราสองคน 

อยากนอนโว้ยยยยยยยย

ค่ำคืนอันโหดร้ายของคนที่ต้องทำงานผ่านพ้นไป เข้าสู้เช้าวันใหม่กับการศึกษาดูงาน

ที่บอกได้เลยว่า หลับตลอดทาง และตลอดงาน

จนมาถึงช่วงเวลาของการนำเสนอฝึกงาน ที่ตั้งใจทำอย่างสุดความสามารถ(มั้งนะ)

กลุ่มหนึ่งลูกเมียหลวง(ที่เขาเรียกกัน) ก็ได้นำเสนอเป็นกลุ่มแรก

และใช่นั้นคือกลุ่มของดิฉันเอง

การนำเสนอเป็นกลุ่มแรกไม่ได้ทำให้ตื่นเต้นหรืออะไรมาก เพราะเป็นที่นำเสนองานจนเป็นเรื่องปกติแล้ว แต่สิ่งที่ไม่โอเคเลยคือ

การโดนถามคำถาม แบบ เชี่ย ไรว่ะ กูตอบไม่ได้

เป็นคำถามที่เราเองก็ยังงง ว่าเขาต้องการอะไรจากเราหรอ เขาสอนเรามาแบบหนึ่ง เราก็นำเสนอตามที่เขาสอน แต่เขากลับต้องการให้เราตอบอีกแบบหนึ่ง

ติผลงานเรา ซึ่งเรายอมรับการติดผลงานได้เสมอ เพราะมันจะนำไปสู่การปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้น แต่สิ่งที่เขาติคือเนื้อหาที่บอกว่าผิด จนมีคำหนึ่งที่บอกว่า

"ถ้าคุณจะเอา VDO นี้ไปเผยแพร่ต้องเปลี่ยนให้เนื้อหาถูกต้อง" 

เราเลยพูดในใจว่า "ไม่มีวันนั้นหรอก" 

และทุกวันนี้ เราก็ยังไม่เคยเอา VDO นั้นกลับมาเปิดอีกเลยสักครั้ง 

การนำเสนองานผ่านไป สิ่งที่เรารออยู่นั้นก็คือกับข้าว เพราะวันนี้มีเลี้ยงข้าวก่อนจบ และจ้า ฉันใช้อาหารเป็นเครื่องช่วยดับอารมณ์โกรธจากอาจารย์ และสิ่งที่เราไม่โอเค

กินมันให้หมด อย่าให้เหลือ

#นี่มากินหรือมาฝึกงาน


SHARE

Comments

nutnokdoanjj
1 year ago
คำถามต้องการอะไร อ่านแล้วรู้เลย
55
Reply
Tiston
1 year ago
เขียนได้ดีครับ ^__^
Reply