เพราะวันพรุ่งนี้..อาจมาไม่ถึง
เวลาเป็นสิ่งที่ย้อนกลับมาไม่ได้
เราพูดกันอยู่แบบนั้น
ได้ยินคำพูดแบบนั้นมามากกว่าพันๆครั้ง
ฉันเชื่อว่าใครหลายๆคนที่เข้ามาอ่าน
ก็คงเคยพูดคำว่า
ไว้พรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้
ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยทำฉันใช้ชีวิตราวกับว่าฉันมีเวลาเป็นอนันต์
ราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวฉันจะคงอยู่ตลอดกาล
เพื่อรอให้ฉันทำมันในวันที่ฉันอยากจะทำ
จนลืมคิดไปว่า
ทุกๆอย่าง
มีเวลาของมัน



ฉันมีคนรักที่ดี
มีคนรักที่รอให้ฉันกลับจากที่ทำงาน
ต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ
สิ่งพิเศษต่างๆที่เธอทำ
สำหรับฉันมันค่อยๆกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปทีละนิด
จนฉันเริ่มที่จะมองข้ามมันไป


ในวันหนึ่งที่ฝนตกหนัก
ฉันและเธอนั่งอยู่บนรถเหมือนทุกๆวัน
เธอพยายามชวนฉันคุย
ถามฉันว่าวันนี้ฉันเป็นอย่างไรบ้าง
ฉันซึ่งเหนื่อยกับการทำงานตลอดทั้งวัน
เหนื่อยจนการจะอ้าปากตอบคำถามที่เธอถามเป็นประจำเป็นเรื่องที่ทำได้ยากเสียเหลือเกิน
เธอยังคงถามซ้ำๆอยู่อย่างนั้น
เพียงเพราะเธอหวังจะได้ยินคำตอบจากฉัน
เมื่อเธอถามซ้ำๆ
ฟางเส้นสุดท้ายของฉันจึงขาดลง
จะถามอะไรนักหนาวะ ไม่ต้องอยากรู้ทุกเรื่องก็ได้ ช่วยหุบปากแล้วอยู่เงียบๆได้ไหมฉันเลือกใช้คำพูดที่ทำร้ายจิตใจเธอ
เพียงเพื่อหวังจะระบายความเหน็ดเหนื่อยในใจ
ซึ่งมันได้ผล
เธอนิ่งเงียบไป
ไม่มีการถามคำถามใดๆอีกต่อไป
ความสัมพันธ์ของเราเริ่มห่างเหินออกไป
เราพูดคุยกันน้อยลง
มีเวลาทำเรื่องต่างๆด้วยกันน้อยลง
เพราะฉันคิดเสมอว่า
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป
ฉันคิดเสมอว่า

เอาไว้พรุ่งนี้
ฉันค่อยมีเวลาให้เธอก็ได้


เวลาผ่านไปจากเดือนเป็นปี
เธอยังคงดูแลฉันเป็นอย่างดี
หากแต่เธอไม่ได้ถามคำถามพวกนั้นกับฉันอีกต่อไปแล้ว


ค่ำวันหนึ่งที่ฉันกลับมาจากที่ทำงาน
เธอเตรียมอาหารที่ฉันชอบทุกอย่างไว้เต็มโต๊ะ
แต่งชุดสวยที่เราไปกินข้าวด้วยกันครั้งแรก
เธอต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้มที่สดใสเหมือนอย่างเคย


กลับมาแล้วหรอ
กินข้าวกัน
ฉันทำกับข้าวที่เธอชอบทุกอย่างเลย


ฉันเหนื่อยจากการทำงานเพราะงานที่ทำเริ่มมีปัญหา
ฉันจึงตอบเธอไปว่า


ไว้พรุ่งนี้นะ
อยากกินก็กินไปเลย
ฉันเหนื่อย จะนอน


เมื่อพูดจบ
ฉันตรงไปที่ห้องน้ำ
อาบน้ำ นอนเล่นมือถือ
คุยสารทุกข์สุขดิบกับเพื่อนของฉัน
และเตรียมตัวจะเข้านอน
โดยที่ไม่ได้สนว่าเธอจะเก็บโต๊ะเสร็จหรือยัง
ไม่ได้สนว่าเธอกินข้าวแล้วหรือยัง


เวลาเพียงไม่นาน
ที่ว่างข้างๆฉันบนเตียงก็ยุบลง

โอเค เธอคงจะมานอนแล้ว
คืนนั้นฉันตื่นขึ้นกลางดึกและพบว่าเธอยังนอนอยู่ข้างๆฉัน
เมื่อฉันหายเหนื่อย
ฉันใช้เวลาพิจารณาสิ่งต่างๆอยู่นาน
ฉันจึงสังเกตเห็นว่า
บนใบหน้าของเธอเริ่มมีริ้วรอยเพราะเธอไม่ค่อยมีเวลาดูแลตัวเองเหมือนเมื่อก่อน
เวลาที่เธอมีทั้งหมด มีเพื่อดูแลฉัน
ฉันจึงบอกกับตัวเองว่า


วันพรุ่งนี้
ฉันจะกลับมาทำดีกับเธอ
กลับมามีเวลาให้เธอเหมือนเดิม
ฉันจะกลับมาเป็นคนเดิมของเธอ
ฉันจูบลงที่หน้าผากของเธอหนึ่งครั้ง
และหลับไปทั้งๆที่ยังกอดเธอไว้


ฉันลืมตาตื่นมาในตอนเช้า
เช้านี้เป็นวันหยุดที่ฉันตื่นสายและเตรียมจะพาเธอไปเที่ยวในที่ๆเธออยากไปมาหลายปี
ฉันไม่เห็นเธอนอนอยู่ข้างๆเหมือนอย่างทุกวัน
แต่ในใจก็คิดว่าเธอคงจะตื่นไปเตรียมกับข้าวแล้ว


ฉันเดินออกจากห้องเพื่อออกไปหาเธอ
สิ่งที่ฉันพบคือ 

บนโต๊ะมีกับข้าวที่ฉันชอบ
กับข้าวที่ถึงแม้จะเย็นแต่ก็ถูกปรุงด้วยฝีมือที่ฉันตกหลุมรัก

บนโต๊ะมีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่
ฉันค่อยๆเปิดกระดาษแผ่นนั้นอ่าน


ถึง..เธอ

เมื่อเธอได้เห็นจดหมายฉบับนี้ ฉันคงเดินออกมาจากชีวิตเธอเรียบร้อยแล้ว
ที่ผ่านมาเธอคงไม่รู้ตัวเลยว่าเธอได้มองข้ามความรู้สึกของฉันไปมากแค่ไหน
ฉันรู้ว่าเธอเองก็คงเหนื่อยจากการทำงาน แต่ฉันเองก็อยากจะบอกกับเธอว่า
ฉันเองก็เหนื่อย แต่ฉันพยายามที่จะเข้มแข็งมาโดยตลอด
ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาที่เธอเริ่มมองฉันเป็นความน่ารำคาญในชีวิต
ฉันอดทนมาโดยตลอด เธอคงไม่เคยรู้ว่ามันทรมานมากขนาดไหน
ฉันรักเธอและมองเห็นอนาคตที่มีเธออยู่ด้วย
แต่เมื่อมันเป็นแบบนี้
สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือ
การดูแลเธอให้ดีที่สุด รักเธอให้มากที่สุด และทำดีกับเธอให้มากที่สุด
เพียงเพื่อวันหนึ่งที่เธอมองกลับมา
เธอจะจำได้ว่าครั้งหนึ่ง..เคยมีคนที่รักเธอมากแค่ไหน
ถึงตอนนี้ฉันคงไม่อาจรอคำว่า "พรุ่งนี้" ของเธอได้อีกต่อไป
ขอให้เธอดูแลตัวเองให้ดี
ฉันรักเธอ แต่ตอนนี้คงถึงเวลาที่ฉันต้องกลับมากอดตัวเองแล้ว

ลาก่อนนะ


เมื่อฉันอ่านจดหมายของเธอจนจบ
ภาพเก่าๆก็ย้อนกลับมา
มันคล้ายๆกับว่าฉันโดนไม้ตีหัวซ้ำๆ
มันเจ็บจนชาไปหมด
ทั้งๆที่ฉันกำลังจะทำทุกอย่างให้ดีเหมือนเดิม
แต่เธอกลับไม่อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว


ถ้าฉันได้รู้สักนิดว่าเมื่อคืนจะเป็นคืนสุดท้ายที่ฉันจะมีเธออยู่ข้างๆ
ฉันคงจะกอดเธอไว้ให้แน่นและนานที่สุด
ถ้าฉันรู้ว่าเมื่อลืมตาตื่นมาจะไม่ได้เห็นหน้าเธออีกแล้ว
ฉันคงจะมองหน้าเธอให้นานที่สุดและบอกกับเธอว่า

ฉันขอโทษ
เพราะในตอนนี้
แม้แต่คำว่าขอโทษที่ดังก้องอยู่ในใจของฉัน
เธอก็คงไม่มีโอกาสจะได้ยิน

วันพรุ่งนี้
ที่ฉันบอกกับตัวเองว่าจะมีเวลาให้เธอ
มันมาไม่ถึง...
ถ้าฉันได้รู้สักนิดว่าเธอกำลังจะไป
ฉันคงใส่ใจความรู้สึกของเธอให้มากกว่านี้
คงบอกกับเธอว่า
ฉันคนเดิมกลับมาแล้วนะคงจะจริงอย่างที่เคยมีคนบอกกับฉันว่า
เราจะรู้คุณค่าของเวลาก็ต่อเมื่อ
เรารู้ว่าเรามีเวลาเหลืออยู่เท่าไหร่หากใครที่ยังมีคนรักอยู่เคียงข้าง
อย่ารอให้เป็นแบบฉัน
อย่ารอให้ถึงวันพรุ่งนี้
เพราะวันพรุ่งนี้...

อาจมาไม่ถึง


SHARE
Written in this book
Deeper into Me
Writer
WhanJaoWaeHha
Loser
A Story from God's Eyes View

Comments

Namnarw
1 month ago
Good job👍
Reply
Blacksoda
1 month ago
อ่านแล้วน้ำตาปริ่ม ..
Reply
WhanJaoWaeHha
1 month ago
เขียนเองยังจุกเองเลยค่ะ
Blacksoda
1 month ago
เขียนได้ดีค่ะ ตอกย้ำดีมาก ที่เข้าใจความรู้สึก เพราะเจอเหมือนกันค่ะ เวลาที่เรามีสิ่งนั้นอยู่ เรามักมองไม่เห็นค่า แต่เมื่อไหร่ที่เสียไปแล้ว ก็สายเกินจะดึงกลับมา ^^
Memory180662
1 month ago
อ่านแล้วรู้สึกเสียใจ
แล้วก็จะกลับไปดูแลคนที่รักให้ดีที่สุด
Reply
blacknessTG
1 month ago
น้ำตาซึมเลย😢
Reply