My home ;  บ้าน
นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ออกมาเพราะคิดถึงบ้าน ทั้งๆ ที่พึ่งย้ายมาอยู่ที่ต่่างประเทศได้แค่ 3 วัน 
ตลกดีเหมือนกัน ตอนที่อยู่ก็อยากจะมาเรียนที่เมืองนอกจนร้องไห้ พอตอนนี้ก็อยากกลับบ้านจนร้องไห้


คิดถึงที่บ้านคิดถึงจนอยากยอมแพ้กับทุกอย่างตอนนี้
อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่าทั้งๆ ที่มีทุกอย่างพร้อมอยู่ที่บ้าน ทำไมต้องมาลำบากลำบนที่นี่ด้วย ทั้งๆ ที่มีความรักโอบกอดอยู่ตรงนั้นแท้ๆ ทำไมเลือกมาอยู่คนเดียว
ทำไมกันนะ ทำไม...


สำหรับเราที่ยากมากๆ ตอนนี้คือการปรับตัว
สภาพกาศที่หนาวกว่าไทยเยอะมาก 
การสื่อสารภาษาอังกฤษที่ไม่แข็งแรง 
แล้วมาเจอสำเนียงเเปลกๆ ของโฮสต์อีก
โฮสต์ก็ใจดีแต่ก็ใจร้าย 
และก็เป็นคนที่ทำให้เราคิดถึงที่บ้าน
เขาน่าจะใจดีกว่านี้หน่อยเนอะ... 
เราจะได้ไม่ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้


คนที่นี่พูดตรง
โฮสต์บอกเราแบบนี้
อยากได้อะไรก็พูด ฉันอ่านใจเธอไม่ออกนะ
ลึกๆ แล้วก็พยายามย้ำกับตัวเองว่าเขาใจดีนะ
แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจกับสิ่งที่เจอ
เขาเข้มงวดมากๆ ทุกอย่างต้องอยู่ในระเบียบที่วางไว้ ซ้ายคือซ้าย ขวาคือขวา ไม่มีตรงกลาง และต้องทำตาม และมันทำให้เราค่อนข้างอึดอัด
จนตอนนี้ที่ที่เราค้นพบแล้วว่า สำเนียงออซซี่ฟังยากมาก ละโฮสต์เป็นชาวออสซี่ 100% เรายิ่งต้องใช้ความพยายามในการฟังมากกว่าเดิมอีก 
ยากมาก
และก็เหนื่อยมาก

อยากกลับบ้านเเล้ว
และบ้านที่เราหมายถึงคือที่ที่มีความรักรออยู่ตรงนั้น ไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอนกับมีอาหารให้ทานแค่นั้น


คิดถึงบ้าน

คิดถึงความร่าเริงที่บ้าน หมาอ้วนๆ สองตัวที่มาหาตลอดเวลาเอาขนมมาล่อ น้องสาวที่คอยให้กำลังใจตลอด ตายายที่คอยอยู่ข้างๆ รวมทั้งแม่ที่คอยซัพพอร์ตเสมอ 

พยายามท่องไว้ว่าส่วนหนึ่งที่มาที่นี่ก็ทำเพื่อพวกเขา แต่แม่ก็บอกไว้เสมอว่าถ้าไม่ไหวให้กลับบ้าน พอมาอยู่ไกลบ้านแบบนี้ หายใจเข้าออกมันคือครอบครัวจริงๆ นะ...

อยากโทรหาที่บ้านแล้วร้องไห้ให้พวกเขาปลอบเหมือนที่เคยทำ แต่ตอนนี้ก็พยายามบอกตัวเองเหมือนกันว่าไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ให้ได้นะ พวกเขาไม่สามารถอยู่กับเราไปได้ตลอดนะ...
ถึงจะบอกตัวเองไว้แบบนั้น
แต่ว่า
ทำไมการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้กันนะ
แล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะผ่านมันไปได้

อยากกลับบ้านจริงๆ นะ
พอเห็นแม่โพสน์รูปเราในเฟสยิ่งอยากกลับบ้าน
แต่นกน้อยตัวนี้สัญญาว่าจะเข้มแข็งจนถึงปีหน้าให้ไหวนะคะ
เป็นกำลังใจให้ลูกด้วยนะ 
จะพยายามเข้มแข็งและปรับตัวให้ได้


รอหนูกลับไปนะ
บ้าน.











SHARE
Written in this book
Story of the Star
คิดขึ้นมาได้ก็เขียน...
Writer
Hoshine
deciduous🍃
Dear me, oneday I will make you proud.

Comments

WhiteDay
5 months ago
สู้สู้นะคะ ค่อยๆเรียนรู้และค่อยๆเติบโตไปกับมันนะ ถ้าเหนื่อยหรือท้อ เราว่าน้ำเย็นๆสักแก้ว เพลงโปรดสักเพลงน่าจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ถ้ามันเหนื่อยล้าจนรู้สึกว่าจะไม่ไหวก็พักผ่อนนะคะ ยังมีเช้าของวันพรุ่งนี้ให้เริ่มต้นใหม่เสมอนะ มีอีกหนึ่งกำลังใจอยู่ตรงนี้นะคะ : )
Reply