Ice cream of theory : ทฤษฎีไอติม

จวบจนเวลาล่วงเลยผ่าน คำตอบของคำถามก็ยังไม่แน่ชัด
"ไอ้ธารา"
"อะไรของมึงวะ ทำไมไม่มาตอนเช้า"

"มันต้องมาตอนนี้ว่ะ กูเอาสิ่งนี้มาให้ว่ะ น่าจะช่วยมึงได้บ้างนะ"

ธารามองสิ่งของในมือ เป็นก้อนหินขนาดกระทัดมืออยู่ในอุ้งมือของธารา เขามองหน้าเพื่อนสลับกับสิ่งของในมืออย่างสงสัย

"มึงไปต้องสงสัยเลย กูไม่รู้เหมือนกันว่ะ อันนี้ยากสุดเท่าที่กูเคยเจอเลย"

"ไม่เป็นไร ขอบใจมึงมาก"

"กูไปละ"

หลังจากที่เพื่อนของธารากลับห้อง เขากลับมานอนดูก้อนหินในมือจนถึงเช้า เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคำใบ้ของงานชิ้นนี้ยากกว่าสิ่งที่เขาเคยผ่านมันมา

และยังเป็นอีกวันที่ธาราออกมาเดินเล่นที่หน้าโรงแรมแต่เช้าตรู่ เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นที่ทำให้ธาราค้นพบหาคำตอบของสิ่งนี้ได้อีกต่อไป

ธาราเดินไปเรื่อยๆจนถึงร้านชาบนดอย และเขาสะดุดตากับภาพๆหนึ่งที่หญิงสาวกำลังวุ่นๆอยู่กับของอะไรบางอย่าง ธาราจ้องมองไปสักพัก แต่มันไม่สามารถบอกได้เลยว่าสิ่งที่หญิงสาวกำลังวุ่นอยู่นั้นคืออะไรกันแน่

ธาราเดินก้าวเข้าไปใกล้ๆ และเหมือนหญิงสาวจะรู้สึกตัวว่ากำลังมีคนมองจึงทำให้ธาราเดินออกจากสถานที่แห่งนั้นไป แต่กลับไมาพบสิ่งของบางอย่าง คือปิ่นปักผมคล้ายๆดอกไม้เล็กๆ 

ธาราได้เดินย้อนกลับมาที่ร้านชาบนดอยเหมือนเดิม และธารากลับพบว่าสิ่งนี้เองที่เป็นคำตอบของการค้นหาในครั้งนี้ เพียงแต่เขายังไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรกับคำตอบที่ได้มานั้น มันต้องมีเหตุผลสิ

ธาราจึงตักสินใจเดินเข้าไปในร้านชาเพื่อเดินเข้าไปถามหญิงสาวที่กำลังวุ่นๆอยู่กับการจัดของเปิดร้าน

"ร้านยังไม่เปิดนะคะ"

"ผมไม่ได้มาดื่มชาครับ"

"เอ้า! คุณนิ"

"ครับ ผมธาราแล้วคุณ"

"สายไหมค่ะ"

"คุณ..."

"ดิฉันเป็นเจ้าของร้านชาแห่งนี้ค่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ"

ธาราได้สังเกตุเห็นอะไรบนผมของหญิงสาว เขาเอ๊ะใจกับสิ่งนั้น แต่เพียงแค่เขาไม่ได้ถามออกไป

"เปล่าครับ"

"เออ... คุณครับ คุณพอจะรู้จักชุมชนนี้ดีไหมครับ ผมอยากสอบถาม"

"คะ"

"อ่อ ผมเป็นนักท่องเที่ยวนะครับ มาที่นี้ได้หลายวันแล้ว ไปเที่ยวตามเขารีวิว อยากสอบถามคนที่นี้บ้างนะครับว่าเขามีที่ไหนแนะนำบ้าง"

"งั้นรอสักครู่นะคะ"

"ครับ"

ธาราเดินมานั้นเก้าอี้ตัวเดินที่เขานั่งในวันแรก และบรรยากาศข้างนอกในวันนี้เหมือนกับวันแรกที่เขามา มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

"นี้ค่ะ ลองทานดูนะคะ ฉันเอามาให้คุณชิมคนแรกเลยนะคะเนี่ย ถ้ายังไงรบกวนแนะนำด้วยนะคะ"

"ได้ครับ"

สายไหมได้แนะนำรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่นี้อย่างละเอียด จนธาราเข้าใจอย่างถี่ถ้วนเป็นแน่แท้ ประกอบกับชาและขนมปังไอติมที่ตัดกันทำให้ได้ลิ้มรสชาติอย่างพิเศษ ทำให้เขาพบว่า...

"ขอบคุณคุณสายไหมมากๆนะครับที่ช่วยแนะนำ"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ"

"คุณสายไหมชอบทานไอศกรีมหรอครับ"

"ชอบมากที่สุดเลยค่ะ แต่เพิ่งเอามาลงที่ร้าน เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีคนชอบหรือเปล่านะคะ"

"คุณชอบเพราะอะไรครับ"

"ไม่มีเหตุผลค่ะ รู้แค่ว่าชอบมัน"

"ไอศกรีมที่คุณให้ผมทานมันตัดกับขนมปังพอดีเลยครับ ถ้าคุณลองนำชาที่คุณมีมาตัดกับไอศกรีมได้ นับเป็นจุดขายอีกแบบหนึ่งของทางร้านเลยนะครับ"

"ฮือ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะคุณธารา"

"ครับ"

"ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมมีธุระต่อ"

"ค่ะ"

"นี้ครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ถือว่าฉันเลี้ยงคุณ"

"แต่..."

"นะคะ"

"ครับ"

หลังจากนั้นธาราเดินออกจากร้านทำให้เราได้รู้อะไรมากเพิ่มขึ้น แต่คำตอบมันจะอยู่ใกล้หรือไกลนั้น มันคือเวลาต่อจากนี้ 

ตกเย็น
"พวกมึงพากูไปคนเดินก่อนเราจะกลับได้ไหมวะ"

"อะไรของมันวะ มาแปลกๆ"

"ไปเถอะมึง หมกมุ่นกับงานมาหลายวันละ กูก็เบื่อ"

"นี้งานเราคืบหน้าไปมากแล้วนะเว้ย ออกไปพักผ่อนบ้างเถอะวะ"

"งั้นไปกันเลย ลุกๆเลย"

บรรยากาศในวันนี้เปลี่ยนไป เป็นบรรยากาศที่สบายๆเหมือนอยู่ที่บ้าน ลมพัดเย็นๆหน่อยๆ กับกลิ่นอายของชุมชน

"ไปกินไอติมกัน"

หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเอยชวนเพื่อนชายไปทานไอติมที่มาทานเหมือนวันแรก

"อืม" 

แต่แล้วจนจะเดินถึงร้านแล้วธารายังคงไม่เลิกจ้องกับก้อนหิน เขามองแล้วมองเล่าเพื่อหาคำตอบ แต่ก็ไม่เคยพบหรือได้อะไรจากมันเลย

เด็กชายอายุประมาณ 4 ขวบได้วิ่งหนีพี่ชายที่วิ่งตามจนทำให้หินของธาราหลุดมือแล้วกลิ้งไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าหญิงสาว

"ขอโทษครับพี่"

"ไม่เป็นอะไรครับ"

ธาราจึงเดินตามหาก้อนหินที่หลุดมือไปแล้วไปพบกับ...

"ขอโทษครับ"

"เอ้า ธารา"

"สายไหม"

"มาทำอะไรที่เนี่ย"

"เรามาช่วยคุณยายขายไอติมนะ"

"ของครอบครัวสายไหมหรอครับ"

"ใช่แล้ว แล้วธารามาทำอะไรที่นี้"

"เพื่อนชวนมาทานไอติมนะ"

"งั้นนั่งก่อนดิ เดียววันนี้เราเลี้ยงเอง เราอยากแนะนำให้รู้จักร้านของยายเราด้วย"

"แต่..."
ูธาราเอยออกไปอย่างเกรงใจสายไหม แต่กลับพบว่ารอยยิ้มที่มอบให้ธารากลับเป็นยิ้มที่ละสายตาไม่ได้เลย

"ไม่เป็นไร เชิญทุกคนนั่งก่อนนะคะ"

"ขอบคุณครับ"

ธารานั่งมองหญิงสาวที่วุ่นอยู่กับการตักไอติมช่วยกันกับครอบครัว สักพักไอติมก็มาเสิร์ฟโต๊ะธารา

"ทานให้อร่อยนะคะ"

"เดียวก่อนสิสายไหม เราอยากแนะนำให้รู้จักเพื่อนเรานะ"

"นี้กลุ่มเพื่อนเราทั้งหมดนะ ฟิน คุณ เธอร์ เตอร์และนาย"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ อืมเราขอตัวไปช่วยที่ร้านก่อนนะ"

ธารายิ้มให้หญิงสาวก่อนที่เธอจะเดินออกไป และธารากลับไม่สนใจที่เพื่อนแซวเขาอีกเลย เพราะเขาตกอยู่ในภวังค์ของรอยยิ้มสายไหมไปเสียแล้ว

จนถึงเวลาพวกเขาก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน เพราะวันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เขาจะทำงานชิ้นนี้ส่ง และหมดเวลาสนุกแล้วสิ

ก่อนกลับไปธาราได้พบกับกลิ่นน้ำหอมที่เขาคุ้นเคย และนั้นเป็นสิ่งอีกอย่างที่ทำให้เขาแน่ชัดว่ามันต้องใช่สิ่งที่เขาค้นหาอยู่ในตอนนี้อย่างแน่นอน

ตกดึกของวันก่อนเดินทางกลับ
ธาราเดินออกมาดูบรรยากาศที่มีดวงดาวส่งสว่างไปทั่วท้องฟ้ากับรอยยิ้มของพระจันทร์ เป็นอีกค่ำคืนที่สวยงามชอบกล และแสงของดาวจะช่วยนำทางเข้าไปพบเจอกับคำตอบ

ธาราเดินตามแสงสว่างของดาวไปเรื่อยๆจนพบกับคำตอบของคำถามที่เขาเคยตั้งไว้...
ทุกอย่างมันมีเส้นเวลาเป็นตัวกำหนด
SHARE
Written in this book
theory of ...
ทฤษฎีที่มีคำถาม และอาจจะมีคำตอบ
Writer
Tangkwz
student
Dairy of ... world

Comments