ตะโกนก้องจากพงไพร
ช่วงที่ผ่านมาฉันได้อ่านและศึกษาเรื่องราวของคนสองคน คือ คุณสืบ นาคะเสถียร และ เช เกวารา

จากวันที่ 1 กันยายน เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของคุณสืบ ฉันได้หยิบหนังสือ "ตะโกนก้องจากพงไพร" จากห้องสมุดมาอ่านอีกครัง จากเมื่อครั้งยังเด็กฉันอ่านไม่จบ

เนื้อหาในหนังสือบางบทเป็นบันทึกของคุณสืบ บ้างเป็นรายงานต่างๆ บ้างเป็นเรื่องสถิติวิชาการ สมัยก่อนฉันอ่านไม่จบเพราะความเบื่อหน่าย แต่ตอนนี้แปลกฉันกลับสนใจมันมากๆ และฉันอ่านหนังสือเล่มนี้อย่างกระตือรือร้น มีความรู้สึกสะเทือนใจและรู้สึกเข้าถึงอารมณ์จากเนื้อหาที่ผู้เขียนต้องการสื่อเป็นอย่างมาก

เนื้อหาในหนังสือประกอบกับข่าวสารและความรู้เพิ่มเติมในอินเตอร์เน็ต ทำให้ฉันเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆรวมถึงเรื่องในปัจจุบันหลายๆเรื่อง

- ป่าตะวันตกผืนสำคัญ "ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรและห้วยขาแข้ง" พฤติกรรมของสัตว์ป่าที่ทำให้ความต่อเนื่องเชื่อมโยงกันเป็นป่าผืนใหญ่เป็นสิ่งสำคัญ 
- เขื่อนน้ำโจนในอดีต เขื่อนแม่วงก์ที่พยายามสร้างกันในปัจจุบัน 
- ประวัติศาสตร์ของเขื่อนรัชประภาหรือเขื่อนเชี่ยวหลาน การช่วยเหลืออพยพสัตว์ป่าและผลกระทบที่เกิดจากการสร้างเขื่อน (จากที่เคยรู้จักแค่ในนามกุ้ยหลินเมืองไทย)

และช่างประจวบเหมาะกับข่าวในปัจจุบัน ข่าวพบศพชาวเผ่าคนสำคัญ ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกัน ป่าสัตว์ป่า ทรัพยากร นายทุน และคน

แม้แต่คนด้วยกันยังฆ่าฟันประหัตประหารเพื่อผลประโยชน์ของตนได้ นับประสาอะไรกับสัตว์สปีชีส์อื่น 

มีอยู่บทนึงที่คุณสืบเล่าถึงการตามหากระซู่หรือแรดสองนอ ที่เทือกเขาสก จ.สุราษฎร์ธานี วันที่ 5-15 เมษายน พ.ศ 2530

ฉันอินตามเรื่องราวที่คุณสืบเล่าอย่างมาก จินตนาการเห็นภาพแยกอ่างดินแดง ภาพปลาพลวง ภาพคุณสืบอาเจียนทั้งคืนเพราะกินปลาพลวง ภาพไก่พระอิศวรที่ร้องทั้งคืน และนกชนหิน ครัั้งนั้นคุณสืบไปฤดูร้อนจึงไม่เจอตัวกระซู่แต่บอกว่าจะมาอีกครั้งเมื่อปลายฝนต้นหนาวปีหน้า ให้สงสัยยิ่งนัก ว่าสรุปแล้วท่านได้เจอตัวกระซู่หรือเปล่า เพราะหลังจากนั้นก็ไปรับหน้าที่ที่ป่าห้วยขาแข้งและเสียชีวิตด้วยอัตวินิบาตกรรมในอีก 3 ปีถัดมา 

เรื่องราวของคุณสืบทำให้เกิดความตื่นตัวขึ้น ป่าห้วยขาแข้งและทุ่งใหญ่นเรศวรได้รับการประกาศเป็นมรดกโลก และเรื่องของคุณสืบยังเป็นแรงบันดาลใจให้นักอนุรักษ์รุ่นต่อไป เปรียบดังแสงไฟที่ไม่มีวันดับเรื่อยมา

เรื่องราวทั้งหมดนั้นทำให้ฉันได้คิดสะท้อนใจในหลายๆเรื่อง ถึงความยากแท้หยั่งถึงของมนุษย์ ความโลภ ความร้ายแรงของเกมจิตวิทยาที่ห้ำหั่นกันจนถึงตาย ขณะที่อีกฝ่ายปกป้องพร้อมสละทุกอย่างด้วยวินัยอย่างใหญ่หลวง 

ความดีมีจริงและฉันคิดว่าคุณสืบได้เติมเต็มขั้นสูงสุดของความต้องการตามลําดับขั้นของมาสโลว์แล้ว 
ผมคิดว่า ชีวิตผมทำได้ดีที่สุดแล้วเท่าที่ผมมีชีวิต-อยู่ ผมคิดว่า ผมได้ช่วยเหลือสังคมดีแล้ว
ผมคิดว่า ผมได้ทำตามกำลังของผมดีแล้ว
และผมพอใจ ผมภูมิใจที่ผมทำ 

สืบ นาคะเสถียร
SHARE
Written in this book
2019
Writer
pimsiri
ไม่บอกอะ
ผู้หญิงที่เปราะบางและจังไรอยู่ในคนเดียวกัน

Comments