ความทรงจำในเสียงเพลงและรอยเท้าออนไลน์
คุณเคยคิดถึงใครสักคนที่ไม่เคยเห็นหน้าไหมครับ?
คุณเคยคิดถึงใครสักคนที่เคยได้ยินแต่เสียงเขาไหมครับ? 
คุณตกหลุมรักใครเพียงเพราะตัวอักษรไหมครับ?

ไม่ว่าคำตอบของคุณจะเคยหรือไม่เคย กรณีเคย คุณอาจจะร่วมสมัยกับยุครหัสมอร์ส การเขียนไปรษณีย์บอกรัก หรือการเช่าโทรศัพท์เพื่อคุย ยินดีด้วยครับคุณอาจจะเข้าใจเรื่องนี้หรือไม่เข้าใจเลยก็ได้ สำหรับคนที่ไม่เคยก็เช่นกัน อย่างไรก็ตาม ขอให้อ่านในฐานะบันทึกความทรงจำเรื่องนึงนะครับ

ผมเป็นชายหนุ่มอายุ 21 ปีคนนึงที่ชอบท่องเที่ยวไปบนโลกออนไลน์ไม่ต่างจากวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป แต่ผมจะพิเศษหน่อยตรงที่ผมชอบเล่นเว็บแคมซึ่งเป็นจุดเริ่มเองทั้งหมด ผมก็ next ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง..
Bangkok, Thailand 12 k.m. from you 
Guest: สวัสดีครับ
ประโยคแรกของเราเริ่มต้นขึ้นที่นั่นครับ วิดีโอสดฝั่งตรงข้ามเป็นผู้ชายหุ่นหมีภายใต้เสื้อกล้าม แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น หลังจากประโยคแรกถูกส่งมามันยิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้นจนกระทั่งเราได้คอลคุยกันในสไกป์ เสียงของเขาทุ้มลึกและมีเสน่ห์มากบวกกับการพูดสไตล์ขี้เล่นของเขานั้นทำให้ผม"ติด"เสียงนั้น หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันเรื่อยมากภายใต้ข้อตกลงว่า "เราจะไม่เห็นหน้ากัน" เนื่องจากหนึ่งเขากลัวว่าผมจะเลิกคุยกับเขาเพราะเขาไม่หล่อ สองเขารู้จักกับเพื่อนบางคนในภาควิชาผมและเพื่อน ๆ ไม่รู้สถานภาพทางเพศของเขา บทสนทนาของเราดำเนินมาเรื่อย ๆ มีการแลกเปลี่ยนกันอยู่เสมอ ๆ ผมมักจะได้ยินเขาพูดว่า ชอบคนนี้ ปัดทินเดอร์แล้วเจอกับคนนี้ นัดเจอคนนี้ และที่ผมตกใจมากคือ เขาเผลอมีอะไรกับเพื่อนตัวเอง นั่นเป็นจุดเริ่มร้นที่ทำให้ผมถอยห่างจากเขา ผมพยายามหายไป แต่นั่นแหละครับ 
      ก็เพราะว่าตัวชั้นเป็นอย่างบูมเมอแรง ขว้างไป          ทุกแห่งก็มาที่เดิม  
ผมไม่เคยไปไหนรอดเลย เมื่อผมกลับมาออนไลน์และคอลเสียงกัน เขาได้ร้องเพลงเพลงนึงให้ผมฟัง
      "เพราะเธอคือวันดีดีที่ใจฉันต้องการ เพราะเธอ          คือบทเพลงเพลงเดียวอยากร้อง"
คุณอาจจะไม่เชื่อนะ แต่วินาทีนั้นผมลืมความโกรธทั้งหมดไปเลย มันดีมาก ๆ และมันทำให้ผมซ่อนเขาไว้ในเพลงนั้น ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้ "เขา" ก็ยังอยู่ในเพลงนี้ด้วยเสมอ
        ผมกลับมาคุยกับเขาอีกครั้ง แต่ไม่ถี่เหมือนแรก ๆ ที่เราเจอกัน ผมพยายามชวนเขาไปเที่ยว ทำความรู้จักกับเขามากขึ้น แต่ทุกอย่างเหมือนฝนตกในทะเล ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ผมเป็นแค่คนที่มีรอยเท้าบนโลกออนไลน์ มีตัวตนแค่ในแอพแอพนึง หลังจากนั้นไม่นานผมจึงต้องทำสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุดในชีวิต วินาทีนั้นความรู้สึกมากมายเกิดขึ้นในใจ คำพูดมหาศาลวิ่งวนอยู่ในหัวผมหลังจากนั้น ผมตัดสินใจลบรอยเท้าออนไลน์ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เป็นประจักษ์พยานว่าผมเคยมีตัวตน ณ ที่นั้นเวลานั้น พร้อมข้อความว่า
       "ขอบคุณนะครับสำหรับเวลาที่ผ่านมา มันดีมาก ๆ และ ยินดีที่ไม่รู้จักครับ😄"
        

ส่วนคำถามทั้งสามข้อของผมนั้น คือ ใช่ และ ตลอดไปครับ แล้วคุณล่ะ?
SHARE
Writer
GreywolfIvan
Student
22 boy who have a dream.

Comments