ขอบคุณที่ผ่านเข้ามา  คุณ , ผู้ร่วมเดินทางคนโปรด


ฉันกำลังนั่งอยู่บนรถเมล์

โดยไม่รู้ปลายทางที่ชัดเจน



รู้เพียงแต่ฉันเป็นเจ้าของรถเมล์คันนี้

มีคนมากมายที่หวังจะเป็นผู้โดยสาร

แต่สิทธิ์การตอบรับหรือปฏิเสธเป็นของฉัน



ฉันมีความสุขกับการใช้ชีวิตบนรถเมล์คนเดียว

จนวันหนึ่งรถที่เคยเคลื่อนที่หยุดตัวลงยังที่แห่งหนึ่ง

มีผู้ชายรูปร่างพอใช้ได้เดินขึ้นมา

ไม่ใช่สเปกแต่ไม่อาจละสายตาได้



ฉันไม่ได้ปฏิเสธ

อาจเป็นเพราะว่าฉันปฏิเสธไม่ทัน

หรือมันอาจมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้น



เขาเดินมานั่งข้างๆฉัน

มาชวนคุย มาสร้างความผูกพันธ์

มาทำให้โลกที่ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเปลี่ยนไป



ทุกเรื่องราวตอนนั้นล้วนมีเขาเกี่ยวข้องไปทั้งหมด

เขามาทำให้ระหว่างทางของฉันเจอแต่สีสัน

มาทำให้ฉันมีความหวังว่าถ้าฉันมีเขา เราทั้งคู่จะค้นพบปลายทาง



แล้วรถเมล์ที่เคยเคลื่อนที่ก็หยุดตัวลง

เขายิ้มให้ฉันก่อนจะเดินลงไป

ฉันนึกว่าเขาจะขึ้นมาอีกครั้ง แล้วบอกกับฉันว่าเราทั้งคู่ค้นพบปลายทางแล้ว

แต่ก็ไม่...

ประตูรถเมล์ไม่มีการขยับใดๆทั้งสิ้น



ฉันรู้ได้ทันที

ว่าฉันเพียงแค่มาส่งเขาที่ปลายทาง

ที่ที่เป็นปลายทางของเขา

แต่ไม่ใช่ปลายทางของเรา
 


ฉันมองดูเขาจากไป

ก่อนยิ้มทำใจยอมรับมันทั้งน้ำตา

สายตาที่พร่ามัวเหลือบไปเห็นหนังสือที่คุณเป็นถือมันขึ้นมาด้วยในตอนแรก

ตั้งใจเพ่งมอง ก่อนจะได้ใจความว่า

“ปลายทางไม่สำคัญเท่าระหว่างทาง” 


ฉันเป็นระหว่างทางของคุณ

คุณเป็นระหว่างทางของฉัน

ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นระหว่างทางที่น่าจดจำของคุณมั้ย

แต่สำหรับฉัน คุณเป็นระหว่างทางที่ฉันจะจดจำเสมอ 


แล้วรถเมล์ของฉันก็เคลื่อนตัวขึ้นอีกครั้ง



 


SHARE
Written in this book
หมอก
Writer
mokseejaang_
นักบันทึกความรู้สึก
ชอบท้องฟ้า มันสวยงามและน่าค้นหาเหมือนกับคุณ

Comments