ฉันชอบทำ... มันผิดหรือไง??

“เราอยากแต่งตัวบ้างว่ะ แต่ไม่กล้า” เป็นบทสนทนาที่ดังขึ้นใกล้ๆระหว่างร่วมงาน ในฐานะคนชอบเจรจาเราอดจะหันไปคุยด้วยไม่ได้
“แต่งอะไรหรอ ทำไมไม่กล้าอะ”
“เราอยากใส่บิกีนี่บ้าง แต่เราอ้วน”
“อ้วนแล้วทำไมหรอ”
“อ้วนแล้วแต่งแล้วก็โดนล้ออะดิ พวกเพื่อนที่มหาลัยอะชอบล้อเรา เราอยากเป็นคนมั่นใจแบบแกบ้าง คนมั่นใจใส่อะไรก็สวย”
เราฟังแล้วหัวเราะหึในใจเลย 
เราหรอ คนมั่นใจ??
ก่อนหน้านี้เราโคตรไม่มั่นใจเลย ความทรงจำตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เราเคยได้ยินคำพูดล้อเลียนมาตลอด แล้วก็ไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้เองที่เราพึ่งจะ don’t care ได้เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้เอง
ทีนี้มาดูกันตามเราดีกว่า 
ดูว่าที่ผ่านมาเนี่ย... ไอ้เพื่อนปากหมารอบตัวมันทิ้งรอยแผลในใจอะไรไว้ให้คนฟังบ้าง
เราเองไม่ใช่คนรูปร่างดี ผิวขาวแบบพิมพ์นิยม แน่นอนว่าเติบโตมากับการล้อเลียน เหยียดผิวบ้างหุ่นบ้างตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราซ่อนมันไว้ใต้เสื้อผ้าเฉิ่มๆ หน้าโทรมๆ เพียงเพราะทุกคนที่แต่งเติมอะไรลงไปก็จะถูกล้อถูกแซวจนขาดความมั่นใจ

”มึงใส่ชุดนี้แล้วเหมือนคนท้องเลยว่ะ”“เชี่ย มึงใส่อย่างงี้โคตรป้าเลย”
“ใส่สีแดงทำไมอะ เป็นกาคาบพริกหรอ”
“หน้าลอยขนาดนี้กูเอามึงไปลอยแทนกระทงได้เลยนะเนี่ย”
พูดจบแล้วก็หัวเราะ ขำ โคตรเป็นคำพูดสร้างความสนิทเลย เราเชื่อว่าคงมีหลายคนที่กำลังอ่านเรื่องของเราแล้วนึกตามไปว่าเออ นี่มันนิสัยกูเลยนี่หว่า แต่แล้วทำไมอ่ะ กูล้อเอาขำไง กูล้อเพราะรัก กูล้อเพราะเราสนิทกันไง
แต่แหม...
ทานโทษเถอะ ปากหมาเหมือนไม่มีใครสอนอย่างงี้ใครเขาอยากสนิทกับมึงวะ
คนพูดพูดแบบไม่คิดไรน่ะใช่
แต่คนพูดเคยคิดมั้ยว่าเขาฝากอะไรไว้ในใจคนฟังบ้าง
ทั้งคำพูดดูถูก
คำพูดบั่นทอน
...ทำลายความมั่นใจ
คำพูดเอามันส์
คำพูดที่ทำให้เราคนนึงไม่กล้าแต่งเติมอะไร 
คำพูดที่เราเชื่อว่ามันทำให้ผู้หญิงอีกหลายคนไม่กล้าแต่งตัว ไม่กล้าแต่งหน้า
เพียงแค่เพราะว่ากลัวคนไม่มีมารยาทบางคนทำให้ความมั่นใจหายไป
แล้วทำไมเราถึงต้องเอาคำพูดของคนที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนแบบนี้มาทำให้ตัวเองไม่กล้าที่จะอยากทำอะไรด้วยวะ

พอคิดได้แบบนั้น mindset ใหม่ในใจเราก็เปลี่ยน
เมื่อไม่นานมานี้เราเองในฐานะ กิ๊บlover ที่สั่งกิ๊บมาหลายสิบตัวและสนุกกับการเลือกติดมันไปที่ทำงานโดยที่ทุกคนที่นั่นก็ชมว่ามันน่ารักดีกลับไปเจอเพื่อนปากปีจอสมัยมหาลัย
“เอากิ๊บออกเหอะ เห็นแล้วรำคาญว่ะ”
อ่าว... ตอนนั้นเรางงในใจ
กิ๊บนี้มันติดอยู่บนหัวเราแต่มันดันไปนักหัวแม่มันหรอวะมันถึงได้มาบอกให้เราถอดเนี่ย
เรารู้เลยว่าคนมันปากหมาก็คือคนปากหมา
คำพูดพวกนี้คุณอาจคิดว่ามันมีเพราะเราสนิทกัน แต่คนเรามันสนิทกันแบบให้เกียรติกันได้เว้ย
ตราบใดที่เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เราเลือกเอามาซื้อเสื้อผ้าเนี่ยมันเป็นเงินคนของเรา ทุกชุดที่ใส่มันก็เป็นเรื่องของเราเว้ย
เรากล้าที่จะใส่ชุดสีแดงเพราะเราชอบ
เรารักตัวเองเวลาสวมชุดแดง ทาปากแดง
เรารัก energy ที่คนหุ่นไม่ดีอย่างเราเลือกที่จะใส่อะไรที่อยากใส่ คนชอบก็มีคนไม่ชอบก็มี ถ้าคุณเห็นแล้วไม่ชอบก็แค่มองแล้วรับรู้เอาไว้ว่าคนแต่งเขาไม่ได้แต่งมาให้มึงดู ถ้าไม่อินก็ไม่ต้องสใส่เกือก
คำพูดที่มั่นบั่นทอนเนี่ยถ้าห้ามมันหลุดออกมาไม่ได้เพราะอาจจะเติบโตมาอย่างคับแค้นใจ ญาติพี่น้องเอาแต่ถ่มถุยก่นด่าวิพากย์วิจารณ์คุณกับพ่อแม่มาตั้งแต่เล็กๆ หรือมันยังไง หรือแค่พ่อแม่ไม่ได้สอนมาก็ไม่ยากเลย
แค่เก็บมันไว้พูดกับครอบครัวตัวเองนะ
ทักไปเลยสิ แม่ ทำไมแม่แต่งตัวได้แก่มาก พ่อ กางเกงพ่อนี่มันโคตรเห่ย ทำไมวันนี้พ่อหน้าเหี่ยวจัง ทำไมพ่อกับแม่ไม่แต่งตัวดีดีเหมือนพ่อแม่คนอื่นบ้างนะ แม่อย่าใส่ชุดแดงเหอะผมทุเรศลูกตา
พูดไปเลย เอาให้เต็มที่
เก็บคำพูดแย่ๆเอาไว้ใช้กับคนที่เขาหล่อเลี้ยงความต่ำทรามในใจของคุณเอาไว้มากๆเถอะ อย่าได้ปล่อยออกมาทำร้ายจิตใจคนอื่นเลย เพราะพ่อแม่คุณน่ะสมควรรับมันแล้ว...
โทษฐานที่เลี้ยงลูกให้โตมาเป็นแบบคุณไง จบป๊ะ



SHARE
Writer
StrayDoggy
Writer
story about stray lonely dog

Comments