Find your north pole ✨
และถ้าเธอมีดาวเหนือคือความดีนำทางอยู่ในใจ เธอจะไม่มีวันเติบโตอย่างหลงทาง  ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันมักถามตัวเองว่า 

‘วันนี้เป็นอย่างไร กำลังแบกอะไรไว้ในใจบ้าง’

บางเช้ามืดก็ต้องอมยิ้มกับตัวเอง คงเพราะคิดถึงใครสักคนตั้งแต่ตอนเริ่มต้นของวัน บางเช้ายังไม่ทันตอบก็ต้องรีบเด้งตัวออกจากที่นอนเพราะมีเรื่องที่ต้องทำลิตส์อยู่ในหัวเต็มไปหมด และบางเช้าฉันก็ทำสิ่งที่ตรงข้ามกับการที่พระอาทิตย์ขึ้นอย่างสดใส ด้วยการร้องไห้จนตัวงอในห้องน้ำ เพราะคำตอบประจำวันของฉันมันเป็นความโศกเศร้าที่ยังไม่จบลง 

หรือบางเช้า อย่างเช่นเมื่อเช้าที่พายุในหัวใจของฉันจบลง ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนที่ใครสักคนในบ้านแอบมาแง้มม่านให้แดดเป็นคนปลุกฉัน 

ฉันพึมพำกับตัวเอง ‘officially welcome to the peace’

ยินดีต้อนรับกลับสู่ความสงบสุขอย่างเป็นทางการ 
ทุกคนคงเคยมีพายุในใจกันบ้าง บางคนก็เป็นฝนปรอยๆ บางคนก็ลมพัดในหัวใจจนหนาวเหน็บไปหมด บางคนมีพายุที่เกรี้ยวกราด และของฉันมันเป็นดั่งเฮอร์ริเคน 

‘พายุเฮอร์ริเคนจะอ่อนแรงลงเมื่อผ่านพื้นดินเพราะว่าไม่ได้รับพลังงานจากน้ำมหาสมุทรที่อุ่น อย่างไรก็ตามพายุเฮอร์ริเคนเคลื่อนที่ห่างจากพื้นดินบ่อยๆ ทำให้ฝนตกหนักและทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากก่อนที่จะจากไป’


ข้อมูลจาก NASA space place ว่าไว้แบบนั้น 

เวลาที่ฉันได้กลายเป็นคนแบบที่ตัวเองไม่ชอบ ฉันจะเรียกมันว่า ช่วงเฮอร์ริเคน และครั้งล่าสุดที่มันเกิด กว่าจะรอมันสงบ และฝ่าม่านหมอกหนาออกมาได้ ก็ใช้เวลาพอสมควร 

หากแต่ถ้าชีวิตคือมหาสมุทร และฉันคือนักเดินเรือผู้ไม่ช่ำชองในการเติบโตเอาเสียเลย เรือที่จะข้ามไปอีกฝั่งก็โคลงเคลงเสียจนจะถอดใจอยู่บ่อยๆ 

หากชีวิตคือมหาสมุทร มันเกือบพาฉันดำดิ่งลงไปและไม่กลับมาอยู่บ่อยครั้ง หากชีวิตคือมหาสมุทร นักเดินเรือที่ว่ายน้ำไม่แข็งแบบฉันพยายามสุดตัวเหลือเกินที่จะฝ่าพายุทุกลูก 

บางลูกเกือบทำให้ฉันต้องใจร้าย และทำลายความรู้สึกของคนร่วมทาง 

บางลูกเกือบทำให้ฉันเห็นแก่ตัว ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจและต้องการให้โลกหมุนรอบตัวเอง 

บางลูกเกือบทำให้ฉันหลงลืมตัวเอง เกลียดตัวเอง และไม่อยากเป็นตัวเอง 

พายุเหล่านั้นอยู่ในชีวิตของเราทุกคน มันมาในรูปแบบต่างกันไป บ้างเป็นคน บ้างเป็นงาน บ้างเป็นจังหวะเวลาที่ผิดที่ผิดทางและทำให้ชีวิตของเรายุ่งเหยิงเหมือนรูปวาดพายุที่ใครสักคนคงเคยวาดเล่นในชีทเรียนตอนที่คิดอะไรไม่ออก 

หากชีวิตคือมหาสมุทร และเราต่างเป็นนักเดินเรือที่เก่งกาจต่างกันไป ฉันอาจไม่มีอะไรเลยแม้แต่เสื้อชูชีพ หากแต่ฉันมีดาวเหนือ ดาวเหนือที่คอยนำทางให้ฉันไปในทางที่ถูกต้องเสมอ 

ดาวเหนือของฉัน มีชื่อระบุเอาไว้ มันชื่อว่า ‘จงเติบโตไปในทางที่ดี’ 

ทีละไมล์ทะเล ทีละไมล์ทะเล 

ฉันเดินเรือฝ่าพายุ ฝ่าม่านฝนที่ปกคลุมทั่วหัวใจจนไร้ทางออก ฉันยึดถือดาวเหนือประจำใจเอาไว้

หลงทางบ้างไม่เป็นไร ตามดาวเหนือไป เธอจะเติบโตไปในทางที่ดี 

ใครที่อ่านบทความนี้อยู่ แล้วมีกระดาษเล็กๆ หรือโน๊ตในโทรศัพท์ที่พอทดเอาไว้ได้ หายใจเข้าลึกๆและนึกถึงสิ่งที่ทำให้เราเป็นเราในแบบที่เราชอบ ในวันแย่ๆหรือวันที่ลำบากใจจะใช้ชีวิต วันเหล่านั้นเราผ่านมันมาได้เพราะอะไร ความใจดี ความเข้มแข็ง ความอดทน ความรักของคนรอบข้าง 

สิ่งใดฉุดเราขึ้นมาจากความว่างเปล่า สิ่งใดผลักดันให้เราก้าวต่อไปข้างหน้า  สิ่งใดทำให้เรากลายเป็นเราที่ดีขึ้น


ทดมันเอาไว้และตั้งชื่อให้มันเป็นดาวเหนือประจำหัวใจ 


และ Let it leads you to the right way 

สุดท้ายนี้ที่เขียนมาก็เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าดาวเหนือในหัวใจมันยังคงสว่างอยู่ บางวันมันอาจจะริบหรี่และหาไม่เจอเพราะพายุบดบัง แต่เชื่อมั่นเอาไว้มากๆ อย่าเป็นคนในแบบที่เราไม่ชอบ อย่าโศกเศร้านานจนดาวเหนือต้องดับแสง 

นักเดินเรือที่ธรรมดาเหมือนกันทั้งหลาย 
ชักผ้าใบเรือสำเภาของตัวเองลงมาให้โบกสะบัด 



เพราะหากถ้าชีวิตคือมหาสมุทร 

ฉันปรารถนาให้ทุกคนเดินทางปลอดภัย








ชาร็อตเอง ✨

พูดคุยกันได้นะคะ 

#storylogcharrotss 


SHARE
Written in this book
𝑯𝑬𝑨𝑹𝑻 𝑶𝑭 𝑺𝑼𝑵𝑳𝑰𝑮𝑯𝑻
แสงเช้า แดดอุ่น ห้วงเวลาของการตกหลุมรัก
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments

lemonboy
1 year ago
ขอบคุณมากนะคะ ตอนนี้ก็เป็นนักเดินเรือที่หลงทางอยู่พอดี แต่เจอดาวเหนือเเล้ว ก็คือคุณชารอตนี่เอง
Reply
DreamFalse
1 year ago
คุณหนู~ ^^
Reply
Ttycp
1 year ago
ขอบคุณจากใจ เรารักงานเขียนของคุณ♡
Reply
peachnojam
11 months ago
ขอบคุณมากค่ะ
Reply
ccandyyoux
8 days ago
เป็นงานเขียนที่อ่อนโยนเสียจนอยากร้องไห้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
Reply