พัดพาเพื่อมาพบ.
เมื่อครั้งที่ยังจำได้เฝ้ารออะไรบางอย่างที่เหมือนจะใกล้เข้ามาบางครั้งก็ไม่ทันได้ตั้งตัวว่าสิ่งที่กำลังจะเจอคืออะไรไม่เคยเข้าใจเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมมันถึงวนเวียนในความคิดได้มากมายขนาดนี้เสมือนควบคุมจิตวิญญาณไม่อยู่ ทำตัวไม่ถูกว่าจะทำไงดี และแล้วก็ได้เจอบางสิ่งที่อยู่ตรงหน้าถ้าปรียบเป็นก้อนเมฆก็คงกำลังลอยออกไปส่วนเด็กผู้หญิงที่เห็นปุยเมฆแล้วอยากเป็นเพื่อนอยากลองสัมผัสอยากคว้าเอาไว้ ครั้งแรกในความคิดลอยมาคือคว้าไว้ไม่ได้ ถึงได้แต่รำพันในใจว่าถ้าปุยเมฆก้อนนั้นลอยกลับมาคงจะดีสินะผ่านไปชั่วครู่เด็กผู้หญิงรีบเดินไปที่ทุ่งหญ้าแล้วนอนหงายขึ้นไปบนท้องฟ้าก็ยังเห็นปุยเมฆก้อนนั้นลอยมาเรื่อยๆ เด็กหญิงยิ้มร่าสดใจอย่างสบายใจโดยไม่คาดคิดเลยว่าแม้วันนี้จะสดชื่นแค่ไหนคงไม่พ้นวันหม่นหมอง เธอมานั่งมองที่แห่งนี้ทุกวันเพราะที่แห่งนี้ทำให้ได้เห็นปุยเมฆในมุมกว้างและเธอพยายามที่จะทำทุกอย่างตามปรารถนาของเธอ เธอไม่เคยเผื่อใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น นั่นคือกลุ่มเมฆเริ่มก่อตัว ฝนเริ่มกระหน่ำ เป็นที่มาของการจากลาของปุยที่เธอคาดหวังอยากจะได้พบอยากจะได้เจอทุกวัน แต่วันนี้โชคไม่ดีเท่าไรเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าวัยนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะไม่ได้เจอปุยเมฆนี้เหมือนทุกวันที่ผ่านมา ก้อนเมฆที่กำลังจะกลายไปเป็นหยดน้ำ เหมือนดั่งน้ำตาของใครบางคน

ไม่ทันตั้งตัวก็เปียกปอนไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคาดคิด ไม่ได้รับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่มีเกราะป้องกันใดๆ ไม่มีแม้แต่ใครช่วยรับมือ

ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นถ้าเปรียบถึงความรักของวัยหนุ่มสาวหากจะอยากได้มาครอบครองบางอย่างที่รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้พยายามกับประคับประคองมันมากสักเท่าไร และต่อให้มีวันที่มีความสุขซึ่งก็อาจจะไม่รู้มาก่อนเลยว่าจะมีวันไหนที่ความหม่นเริ่มปะปนเข้ามาภายใต้ความสดใสและในที่สุดเกิดการปะทุครั้งใหญ่ หรือต่อให้พยายามทำทุกหนทางก็คงไม่ชนะใจถ้าหากมันไม่ใช่ตั้งแต่คราแรก (บางสิ่งเขากำหนดเพียงพัดมาเพื่อพบกันแต่ไม่ได้ให้เราครอบครอง )
SHARE

Comments