เริ่มต้น
ฉันเป็นคนโลกส่วนตัวสูง พอๆกับการเข้าหาคนอื่นได้ดี
ส่วนเรื่องการปรึกษาคนอื่น เกือบติดลบ
เวลามีปัญหาอะไร ฉันชอบคิดเองเออเองตลอด
จนกระทั่งเรื่องหนึ่งเกิดในสิ้นเดือนพฤษภา
ทำให้ฉันรู้ว่า มนุษย์เองอาจจะแก้ปัญหาคนเดียวได้ก็จริง 
ทว่าบางที มีคนอยู่ข้างๆด้วยก็ดี

ฉันไม่ได้เข้ามหาลัยปีนี้ ทั้งที่สอบติดแล้ว
เพราะปัญหาหลายๆอย่าง
ฉันเลยได้อยู่บ้านอย่างไม่เต็มใจ
ทั้งๆที่บ้านเป็นสถานที่ที่ไม่อยากอยู่ที่สุด
แต่ฉันไม่สามารถออกจากบ้านไปเที่ยวเล่นได้

บ้านฉันอยู่ติดมหาลัยหนึ่งซึ่งเพื่อนสมัยมัธยมมาเรียนเยอะมาก
ฉันกลายเป็นคนกลัวการออกจากบ้าน 
เพราะไม่อยากฟังคำถามต่างๆนาๆ ถามเกี่ยวกับมหาลัย 
ฉันเกลียดคำถามนี้มาก มันเหมือนฉันมีชีวิตเร่ร่อนไม่มีจุดหมายปลายทาง
ฉันขังตัวเองอยู่ในบ้าน ในสถานที่ที่ไม่ชอบพอๆกับการออกจากบ้าน
อึดอัดก็อึดอัด แต่ทำยังไงได้ล่ะ
ฉันไม่อยากออกไปเห็นคนใส่ชุดนักศึกษานี่นา...มันน้ำตาคลอทุกที

สิ่งที่บรรเทาความว่างเปล่าในปีนี้ได้
คือการตัดสินใจสมัครคณะยอดฮิดของมหาลัยเปิดเแห่งหนึ่ง
มันเป็นสิ่งที่ฉันอยากเรียนคู่กับมหาลัยหลัก
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีก็ตาม
ฉันไม่ได้ฝืนเพื่อเอามันมาแทนที่ ฉันอยากเรียนจริงๆ

ฉันลุกขึ้นอีกครั้ง  และสถาปนาตัวเองเป็นเด็กซิ่ว
พร้อมขุดคณะในฝันเก่ามาเป็นเป้าหมายอีกครั้ง
(ฉันติดคณะรองก่อนหน้านี้ แต่ไม่ได้เรียนนั่นแหละ)
พร้อมทั้งปัดกวาดเช็ดถูโต๊ะหนังสือให้ใหม่เอื่อม สำหรับการกลับมาเป็นเด็กแอดอีกครั้ง


SHARE
Writer
Ebonyblack
Ebony
ฉันชอบสีเข้มๆ มันรู้สึกถึงตัวฉันอย่างบอกไม่ถูก

Comments