ฉันเป็นเป็ดโง่ที่หลงรักปลาในน้ำ
ที่ของเขาคือผืนน้ำเย็นเยียบ เขาแหวกว่ายอย่างสง่างามในนั้น ในขณะที่ฉันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ยิ่งดำลงไปลึก ฉันก็ยิ่งเห็นความต่างระหว่างเรา
สวัสดี
ช่วงนี้ไม่ได้เขียนเรื่องตัวเองมาสักพักใหญ่ๆเลย ลงแต่เรื่องสั้นอย่างเดียว วันนี้เกิดการตกตะกอนอะไรบางอย่างในหัวนิดหน่อย เลยอยากเขียนเก็บไว้

อายุยี่สิบสี่ปีแล้วล่ะปีนี้ 
ปีหน้าก็เข้าวัยเบญจเพสแล้ว 
รู้สึกเหมือนวัยเด็กมันกำลังจะผ่านไปแล้วจริงๆ
ต้องโตแล้วนะปีเตอร์แพน :)

ตอนที่รู้ตัวว่าเราน่ะฆ่าเด็กคนนั้นตายไปแล้วจริงๆก็ตอนที่เลิกตื่นเต้นกับดอกไม้ช่อใหญ่กับคำว่าตลอดไปนั่นแหละ รู้สึกว่าไม่สามารถเขียนอะไรหวานฟูฟ่องแบบนั้นได้อีกแล้ว 

วันนี้เปิดอ่านบทความใน storylog แล้วเจอเรื่องเกี่ยวกับการมูฟออน เลยนึกถึงเรื่องของตัวเองขึ้นมาได้ 

แต่ทุกวันนี้ไม่คิดถึงเขาด้วยความทรมาณอีกแล้วนะ :) เขาก็ยังเป็นเรื่องดีๆของเราเสมอ เป็นทั้งของขวัญและบทเรียน

เมื่อมองย้อนกลับไป เรารู้สึกว่าเขาน่ะเป็นปลา เป็นปลาที่งามสง่าในที่ของเขา ในน้ำลึกสุดลึก สูดหายใจในความหลงใหลอันหนาหนักที่มีแต่เขาเท่านั้นที่เข้าใจ ส่วนฉันน่ะเป็นแค่เป็ดโง่ๆที่ดันไปตกหลุมรักเขา เราพบกันบนผิวน้ำ แต่ฉันดันอยากจะตามไปในโลกของเขา

สุดท้ายแล้วเป็ดก็ไม่สามารถหายใจในน้ำได้หรอก

แล้วฉันก็ต้องตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำ

และปลาอย่างเขาก็ไม่มีทางเข้าใจโลกเบื้องบนผืนน้ำนั่นแน่ๆ

จริงๆเราจบกันไม่สวยนักหรอก 

แต่นั่นคือบทเรียนของเรา

เราเรียนรู้ว่าการฝืนไม่เป็นตัวเองมันไม่เป็นผลดีกับใครเลย และเราก็ได้เรียนรู้ว่าความรักจะดำรงอยู่ได้นั้น เพียงแค่ตัวมันเอง ไม่เพียงพอเลยสักนิด

พอผ่านมันมาได้ ก็เหมือนได้เข้าใจอะไรมากขึ้น

แต่ยังไงก็ตาม

ปลาตัวนั้นก็ยังเป็นนิรันด์ในผืนน้ำแห่งความทรงจำของเรานะ




SHARE
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38, สนธยา2738

Comments