ทุกคน.. เหนื่อย

00.13 น.
: สูบบุหรี่ดีมั้ย?
: หมากฝรั่งดีกว่างั้น น้ำตาลนิดหน่อยไม่ทันอ้วน
: เห้อ
  เหนื่อยว่ะฝน
: มีวันเหนื่อยก็ต้องมีวันที่ไม่เหนื่อยเว้ย
: เท่ว่ะ
  อยากกอด
                ..................................

บทสนทนากับเพื่อนคนนึงซึ่งเป็นบุคคลที่เพื่อนในสาขาสองร้อยกว่าคนกลัวมันที่สุด

นั่นสิ..ถึงขนาดที่เพื่อนในสาขายังกลัว
จะต้องเป็นคนแบบไหน


หน้าดุหรอ?
อื้ม.. ก็ดุอยู่
เสียงโหดหรอ?
เอ่อ.. ก็โหดใช้ได้นะ
เป็นคนนิ่งๆหรอ?
ก็นิ่งตอนที่ไม่มีคนชวนคุย


สรุปแล้วมันก็เป็นแค่มนุษย์คนนึงที่เหมือนเราทั่วๆไป
ต่อให้ภายนอกจะดูเข้มแข็ง ดูน่าเกรงขนาดไหน
ทุกคนย่อมมีคำว่าเหนื่อยอยู่ในใจเสมอ


แต่จะเหนื่อยกับเรื่องอะไร สาหัสขนาดไหน
ก็ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เค้ากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

เราก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้มันกำลังเหนื่อยกับเรื่องอะไร
แล้วมันจะเหนื่อยขนาดไหน
เรารู้แค่ว่าตอนนี้มันต้องการแค่ใครสักคน
คอยอยู่ข้างๆมัน

คนที่เป็นพลังงานบวกให้มันมากที่สุด


สำหรับเราแล้ว
ตั้งแต่เข้ามหาลัยมา
ก็ไม่ค่อยมีใครเป็นพลังงานบวกให้สักเท่าไหร่

เพราะพลังงานบวกส่วนใหญ่ของเรา
คือ"เพื่อนสมัยมัธยม"

ด้วยหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไป
แหล่งพลังงานบวกของเราก็ย่อมเปลี่ยนไปด้วย

บางเวลาส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่เพื่อนสมัยมัธยมแล้ว
แต่เป็นหนังสือหลายๆเล่ม
หนังสือที่อ่านแล้วทำให้มีกำลังใจขึ้นมา


" โลกนี้สอนให้รู้ว่า.. "
เป็นหนังสือที่ตอนแรกว่าจะไม่ซื้อ 
แต่กลายเป็นว่าต้องอาศัยหนังสือเล่มนี้ในหลายๆช่วงเลยเหมือนกัน

" Thanks To Me "
หนังสือเล่มโปรด
ที่ตอนซื้อมากว่าจะมีเวลามานั่งอ่าน
แต่ตอนนี้กลับเป็นว่าต่อให้ไม่มีเวลาแค่ไหนก็จะอ่าน


เราเป็นคนที่ฮีลตัวเองเก่ง
เพียงเพราะได้อ่านหนังสือเหล่านี้

เราอ่านจนเราจำบางประโยคในหนังสือได้แล้ว
แล้วก็ใช้ประโยคเหล่านั้น
ไปบอกเพื่อนที่กำลังเหนื่อยอยู่..
เราอยากให้เพื่อนได้รับพลังงานบวกจากข้อความ
เหล่านั้นด้วยเหมือนกัน
แม้ว่าเค้าจะไม่ชอบอ่านหนังสือแบบเราก็เถอะ


แน่นอนว่าตอนนี้เราส่งหนังสือบางเล่ม
ไปให้เพื่อนคนนั้นได้ไปอ่าน


ไม่รู้ว่าจะช่วยได้เยอะหรือน้อยแค่ไหน
แต่อย่างน้อยเราก็อยากให้มันได้รับพลังงานบวก
จากหนังสือที่เราอ่านด้วยเหมือนกัน
.......






 










SHARE
Written in this book
Writer
Umbrellrain
แล้วแต่อารมณ์
รับบทเป็นอินโทรเวิร์ทที่หลงรักคนติสท์

Comments