กลับบ้าน
15:58 น.
30 กันยายน 2562


   ปลายเดือนกันยา แต่ทำไมมันถึงร้อนเหมือนกลางเดือนเมษาเลยนะ 

ผมคิดพลางวางหนังสือบุนโคบันเล่มน้อยสีขมพูลงบนตัก ผมอ่านจบแล้ว 

บางทีเราอาจจะเด็กเกินไปสำหรับหนังสือบางเล่มจริงๆนั่นแหละนะ

   สองสามวันนี้ผมใช้เวลาช่วงบ่ายของแต่ละวันไปกับการอ่านหนังสือ เพราะโรงเรียนมัธยมมันปิดแล้วน่ะสิครับ 

   จริงๆโรงเรียนผมปิดมาได้หนึ่งอาทิตย์กว่าๆแล้ว แต่ผมก็อ้างโน่นนี่เพื่อให้ได้อยู่ห้องพักต่ออีกราวๆหนึ่งอาทิตย์ และเพิ่งจะกลับมาบ้านเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา 

   ผมถึงบ้านในช่วงเย็นของวันศุกร์พร้อมกับต้นไม้สามต้นที่หอบอย่างทุลักทุเลมาจากห้องพักด้วย เจอพ่อที่กำลังนั่งเล่นกับน้องหมาอยู่หน้าบ้าน

    เปิดประตูเข้าไปก็พบกับเจ้าเมียวอ้วนสามตัว ผมไม่ค่อยอยากพูดถึงชื่อของสามตัวนี้เท่าไหร่ เพราะแม่ตั้งให้จนมันดูตลกไปเลยแหละ55555 

   เดินเข้าไปในครัวปกติจะต้องมีของกินมากมายที่แม่เตรียมไว้ให้ แต่วันนั้นกลับไม่มีอะไรเตรียมไว้เลย เมื่อแม่กลับมาถึงบ้านผมก็รีบปรี่เข้าไปหาแล้วยิงคำถามทันที "ทำไมไม่มีอะไรกินเลย" แม่หัวเราะแล้วบอกว่า ก็แกพูดเองทุกครั้งว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้แกเยอะแยะก็ได้ ก็จริงครับที่ผมพูด แต่ยังไงผมก็ยังอยากกินอยู่ดี555555

   คืนนั้นผมหลับในห้องเดิมที่เคยนอน เพราะแม่จัดไว้ให้ ทั้งซักเครื่องนอนให้ ปัดกวาดเช็ดถูห้องให้ใหม่ ผมแค่เข้าไปแล้วหลับตานอน เท่านั้นแหละครับที่ผมทำ









   วันถัดมาผมตื่นด้วยเสียงแม่ มันเป็นเสียงที่ทำให้ตื่นทุกครั้งที่ได้ยินเลย ดูนาฬิกาก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้า แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างมาตกกระทบกับเตียงนอนได้อย่างลงตัว ถือว่าเป็นการเริ่มต้นวันที่ดีเลยนะ :-)
   หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แม่ก็เอายาสองกระปุกมาตั้งบนโต๊ะทานข้าว แล้วบอกว่าให้กินด้วยนะ 
   มันคือสมุนไพรอัดเม็ด กับน้ำมันตับปลา ผมได้แต่ยิ้มแล้วคิดว่าคงเป็นของต้อนรับกลับบ้านจากแม่ จากนั้นก็ตอบแม่กลับไป "โอเคค่าา"

   แม่บอกว่าผมเป็นคนที่รับปากทุกอย่าง แต่ไม่เคยทำสักอย่าง ไม่ว่าอะไรก็รับปากหมด แต่ไม่เคยจะทำเลย เนี่ยแหละข้อเสียอย่างนึงของผมเลย '^'

   หลังจากทานข้าวเสร็จผมก็ดูสารคดีนู่นนี่ เล่นกับต้นไม้กับแมวบ้าง พอช่วงบ่ายก็อ่านหนังสือบนเปลหน้าบ้าน 
   แสงแดดจ้าเหมืิอนจะร้อน แต่จริงๆกลับมีลมพัดเย็น จนผมเผลอหลับไปทุกครั้ง ตื่นมาอีกทีก็พบกับแสงแดดสีนวลกับพระอาทิตย์อัสดงซะแล้ว






   บ้านของผมอยู่ไกลจากตัวเมืองหน่อย บ้านแถวอยู่ไม่ใกล้กันเท่าไหร่นัก ทำให้บ้านแต่ละหลังมีพื้นที่พอที่จะปลูกนู่นนี่
    บ้านผมก็เหมือนกัน ตั้งแต่ทางเดินเข้าบ้านก็ตะเจอกับต้นอินทผาลัมของพ่อ ที่ผมไม่รู้สึกว่ามันโตขึ้นเลยถึงมันจะโตขึ้นก็ตาม     ถัดมาหน่อยก็เจอตะไคร้หอมที่พ่อบอกว่ามันจะไล่ยุง แต่ผมก็ยังโดนยุงกัดอยู่เหมือนเดิม555555
   ทุกๆวันของผมดำเนินไปอย่างเรียบง่าย
ตื่นสายหน่อย จากนั้นก็อาบน้ำ ทานข้าวพร้อมกับดูสารคดีไปด้วย เสร็จแล้วก็มารดน้ำต้นไม้ เล่นกับแมวบ้างเล็กน้อย ช่วยแม่ทำงานเล็กๆน้อยๆ ช่วงบ่ายก็อ่านหนังสือจนเคลิ้มหลับทุกวัน ตื่นมาตอนโพล้เพล้ก็ลุกช่วยแม่จัดกับข้าว กินข้าวพร้อมกัน จากนั้นก็อาบน้ำนอน 
   นั่นแหละครับ ชีวิตปิดเทอมที่ดูไม่มีอะไรเลยของเด็กมัธยมคนหนึ่ง ถึงมันจะดูไม่มีอะไรเลยก็ตาม แต่การกลับมาพักที่บ้านแบบนี้เหมือนได้ชาร์จพลังให้ตัวเองเลย หวังว่ากลับไปเรียนคราวนี้ จะกลับไปพร้อมกับความสุขแบบล้นๆเลยนะ!




SHARE
Writer
Sep_THORN
Writer
ฝนที่ตกลงมา ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกในใจให้ชัดขึ้น

Comments