ฉันฝืนยิ้มกับประโยคที่ว่า "บ้านน่ะดีที่สุดในโลกแล้ว"

22 ส.ค. 2019

ฉันเรียนจบม.ปลายมาได้หลายเดือนแล้ว  ในช่วงที่เพื่อนๆกำลังใช้ชีวิตอยู่ในมหาลัย ฉันได้แต่นั่งโดดเดี่ยวอยู่ในห้อง มองสตอรี่ทุกคนในชุดนักศึกษาด้วยความอิจฉา และหดหู่ในเวลาเดียวกัน

ฉันสอบติดที่นึงแถบภาคเหนือ เพราะมันไกลบ้านดี และเป็นคณะที่ฉันชอบรองลงมาจากคณะหลัก ถึงแม้ว่าจะมีมหาลัยใกล้บ้านกว่าก็ตาม

ฉันไม่ได้ไปที่นั่น เพราะครอบครัวฉันอีกล่ะ
เขาบอกว่ามันไกลบ้าน 
เขาบอกว่าเสียค่าใช้จ่ายมากเกินไป
เขาบอกว่าจะเดินทางไปหาทีลำบาก
แน่ล่ะ...เหตุผลสุดท้ายเป็นสิ่งที่ฉันต้องการที่สุด

ฉันไม่อยากอยู่ใกล้พวกเขาเมื่อก้าวเข้าสู่อายุ 18 เหมือนความกดดันความเครียดที่อาจจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆสำหรับใครซึ่งเก็บมานาน ความอดทนสำหรับมันก็หมดลง 

ฉันต้องการอิสระ ฉันอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง พอพูดแบบนี้ให้คนรอบข้างฟัง คำถามต่อมาคือ
วัยรุ่นก็อย่างงี้ พอถึงเวลาเพื่อนไม่เอา สุดท้ายก็มาหาพ่อกับแม่เหมือนเดิมพอได้ยินประโยคนี้ฉันรู้สึกอยากตบหน้าคนถาม 
ฉันโมโหความใจแคบของพวกเขา

บ้านน่ะ ดีที่สุดในโลกแล้ว
ถ้าดีที่สุดในโลกจริง ความอยากออกจากบ้านของฉันคงเป็นเรื่องงี่เง่ามาก




SHARE
Writer
Ebonyblack
Ebony
ฉันชอบสีเข้มๆ มันรู้สึกถึงตัวฉันอย่างบอกไม่ถูก

Comments

AlwaysInMyHeart
3 months ago
ฉันเองก็เคยเป็นแบบคุณ เพียงแต่ฉันเลือกครึ่งๆ บ้านฉันอยู่ในกรุงเทพ ฉันจึงเลือกเรียนมหาลัยในกทม. เเต่ไกลมากพอที่จะต้องอยู่หอแล้วตอนเรียนก็คือทำกิจกรรมทุกๆอย่างเพื่อเป็นข้ออ้างที่จะไม่ต้องกลับบ้าน ทุกวันนี้ก็ถือว่าโอเคกับชีวิตเลยนะ
Reply
Ebonyblack
3 months ago
ไว้จะเก็บมาคิดใหม่สำหรับปีหน้านะคะ 😀