If I could hug you, I will.

มันก็ผ่านมานานแล้ว ถ้านับเป็นจำนวนก็ประมาณ 6 ปีได้

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันมีความฝัน
ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อนที่จะได้เข้าไปอยู่ในที่ ที่ฉันจินตนาการถึงมาตลอด 
แต่ในเมื่อชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น

ฉันตรวจพบเจอก้อนรังไข่ที่กลับขั้วอยู่ในมดลูก...

ฉันจำสถานการณ์ได้ดี ฉันเข้าไปในห้องตรวจตอนสามทุ่มและถูกผ่าตัดในตอนตีหนึ่งคืนนั้น
เสียงคุณหมอที่คุยกับแม่ที่ยังดังก้องในหูฉันมาจนทุกวันนี้

"โชคดีมากที่ตรวจเจอ ถ้ามาช้ากว่านี้อาจจะไม่ช่วยไม่ทัน"

หรอวะ ฉันคือคนที่โชคดีจริงๆหรอวะได้แต่คิดอยู่ในใจ 
แต่ถึงอย่างนั้นฉันยังมีเป้าหมายที่ฉันต้องทำ
ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า แค่ผ่ามันออกไป 
ทุกอย่างมันคงจะกลับมาเป็นปกติ ฉันก็จะยิ้ม หัวเราะได้เหมือนเดิม

ไฟในห้องผ้าตัดสว่างวาบ สว่างแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน 
มีคนยืนมุงฉันเต็มไปหมด เดาว่าน่าจะเป็นนักศึกษาแพทย์
ที่กำลังศึกษาเคสการผ่าตัดก้อนเน่าๆในร่างกายฉัน
หมอผู้หญิงที่อยู่ข้างขวา บอกฉันว่า

"หายใจเข้าลึกๆนะคะ มันจะหอมๆ เหมือนอากาศบริสุทธิ์"

เออ แต่มันก็หอมจริงๆนะ กลิ่นมันเหมือนตอนเรายืนอยู่ริมน้ำตก 
นั่นคือภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้ 

หลังจากนั้นมาฉันก็พักรักษาตัวแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็ออกมารักษาแผลอยู่ที่บ้านได้
ฉันหายดีแล้ว และกลับไปเรียนเพื่อที่จะทำตามความฝันต่อ 

แต่เหมือนจะลืมอะไรบางอย่างไป ว่าตอนนั้นฉันเพิ่งอายุ 17 ปี..

ในช่วงวัยของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ควรจะเติบโตและสดใสในแบบที่เขาควรจะเป็น
ไม่ควรมากังวลด้วยซ้ำว่าอนาคตจะมีลูกได้ไหม เพราะรังไข่ถูกตัดไปแล้วหนึ่งข้าง

ในตอนนั้นฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องอนาคตขนาดนั้นหรอก 
ฉันไม่เคยรู้ตัว จนความเศร้ากัดกินหัวใจของฉันไปทีละเล็กน้อย 
จนวันหนึ่งฉันได้สติว่าวันนั้นฉันเกือบตายแล้วนี่หว่า 
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าสาเหตุของรังไข่กลับขั้วมันคืออะไร 
ฉันเป็นอะไร แล้วทำไมมันต้องเกิดกับฉัน

"ทำไมฉันถึงไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น"

รอยผ่าตัดเมื่อ 6 ปีก่อน มันตอกย้ำฉันอยู่ 
ตอนอาบน้ำหรือตอนแต่งตัวฉันก็ยังคงเห็นมันอยู่ตลอดเวลา
บ่อยครั้งที่ฉันพูดคุยกับรอยผ่าตัดนั้น เหมือนว่าเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมานาน

"ตอนนี้ฉันมีงานทำ ได้ซื้อของที่ตัวเองชอบด้วย"
"ถึงฉันจะมีเงินซื้อความสุขได้ตั้งมากมาย แต่ฉันก็ไม่เคยลืมเรื่องนี้ได้เลย"

เพื่อนรอยผ่าตัดนั้นบอกกับฉัน

"แกไม่ได้ผิดอะไร ฉันดีใจนะที่ตอนนี้แกยังหายใจอยู่"
"มันไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าแกจะไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น" 

ฉันอยากกลับไปกอดตัวเองในตอนที่ฉันยังอายุ 17
ฉันอยากให้กำลังใจและขอบคุณที่เขาอดทนเข้มแข็งได้ขนาดนี้
ฉันอยากบอกเขาว่า ตัวเขาในตอนนี้ทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจ
ได้เรียนจบและมีงานหน้าที่การงานที่ดี

มันทำให้ฉันรู้สึกขอบคุณตัวเองอยู่ในทุกๆวันที่ยังตื่นขึ้นมามีลมหายใจ
เห็นคุณค่าของทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต
วันที่แย่ ฉันจะกอดตัวเองให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

ขอบคุณที่อย่างที่ประกอบรวมกันจนเป็นฉันในวันนี้

อย่าลืมกอดตัวเองกันนะคะ ☺️

SHARE
Written in this book
pstory
Writer
honeyandmilk
student
eat sleep repeat

Comments