ในวันที่เราต้องตากฝน
ให้เป็นเพราะฝน อย่าให้ต้องเปียกเพราะน้ำตาร่างกายผมกำลังปะทะกับเม็ดฝน
ที่โหมกระหน่ำมาอย่างรุนแรง
ผมกำลังรอแท็กซี่ ที่ไม่รู้อีกนานแค่ไหน
จากเดิมที่การเรียกแท็กซี่นั้นยากอยู่แล้ว
เมื่อฝนตกลงมา มันทำให้ความยากนั้น
เพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
มันทำให้ร่างกายผมชุ่มชื้นไปทั้งตัว
และแท็กซี่ที่ขับผ่านไปก็มีผู้โดยสารแล้วทั้งนั้น

ในที่สุดผมจึงตัดสินใจ เรียกวินมอเตอร์ไซต์
ถึงแม้ว่าจะเปียกฝนหน่อย แต่ยังไงก็ถึงบ้านแน่ๆ
พอผมนั่งมอเตอร์ไซต์ไปไม่นาน
ผมก็คิดว่า ทำไมชีวิตมันลำบากขนาดนี้วะ
แต่เมื่อผมมองคนขับ ผมเห็นเขาขับขี่ด้วยความ
คล่องแคล่ว ว่องไว อย่างไม่กลัวเม็ดฝน
ที่กำลังปรายโปรยลงมา 
ทุกนาทีของเขา เดิมพันด้วยชีวิตและผู้โดยสาร
แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆ


ถ้าชีวิตคนเราเหมือนพี่วินมอเตอร์ไซต์
เราก็คงต้องเจอหลายๆอย่างในชีวิต
ทั้งรถที่ไม่เปิดไฟเลี้ยว แล้วเกือบชน
หรือผู้โดยสารที่ขี้บ่น ที่สามารถบ่นได้ทุกเรื่อง
บางที รถมอเตอร์ไซต์อาจจะล้ม
เพราะได้พบกับอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน

แต่สุดท้าย เราก็ยังต้องเดินไปข้างหน้าเสมอ
ถ้าวันไหนที่พี่วิน เขามาบอกว่า
"น้อง ลงเดินเองนะ พี่ไม่ไปส่งละ ขี้เกียจ"
ผมก็คงจะสับสนมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นวะ
แต่โชคดี ที่พี่วินเขาไม่พูดแบบนั้น
และยังโชคดี ที่ชีิวิตผมยังไม่โชคร้ายขนาดนั้น

พอรู้ตัวอีกที ผมก็ถึงเป้าหมายแล้ว

SHARE
Writer
AZZAJAYREE
Impressionist
AZZAJAYREE or "อัศเจรีย์" is the name that reflex to my behaviour that I'm a questionable person.And the last thing I'll tell stories by "Impressionist" should write it FOR EXTRA NOVEL'S COVER IN IG :D

Comments