Ice cream of theory : ทฤษฎีไอติม
รุ่งเช้า

ธาราตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อวิ่งออกกำลังกายรับอากาศที่สดชื่นบนดอยที่หาได้ตามชนบท ไม่เหมือนชุมชนเมือง และเหมือนการวิ่งจะเป็นส่วนหนึ่งของธาราไปเป็นที่เรียบร้อย

ธาราวิ่งห่างจากโรงแรมมาได้สักพัก ได้เข้าไปในชุมชุนที่ใกล้ๆโรงแรม ทำให้ได้ดูวิถีชีวิตตอนเช้าของชาวบ้าน มีการเปิดเพลงคลอเบาๆ ในเพลงช่วงยุค 90 มีการใส่บาตรตอนเช้า ลูกเด็กเล็กแดงวิ่งเล่นกันหน้าบ้านที่แบบบ้านยกสูง แต่กลับส่วนงามแปลกตาไป สาวชาวบ้านใส่ชุดพื้นบ้าน เหมือนกับหนุ่มๆ ทุกคนในสถานที่แห่งนี้กับอบอุ่นแปลกตาไป 

ธาราวิ่งไปเรื่อยๆจนชนกับคนในหมู่บ้านเขา 

"เออ... ขอโทษครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"คุณหน้าคุ้นๆนะครับ"

"เปล่าหรอกค่ะ คุณคงจำคนผิด ขอตัวนะคะ"

หญิงสาวชาวบ้านรีบร้นเก็บของไป เหมือนกับคนมีอะไรบางอย่าง

ธาราได้สงสัยอยู่สักพัก แต่พอวิ่งกลับถึงที่พักกลับลืมไปสนิทกับหญิงสาวชาวบ้าน

"ไอ้ธาราไปไหนมาวะ แต่เช้าเลยมึง"

"วิ่ง มีไร"

"จะคุยเรื่องเมื่อวาน"

"งั้น 10 โมงห้องกูแล้วกัน"

"ได้"

"ฝากนัดพวกที่เหลือด้วยแล้วกัน"

ธาราได้บอกกับเพื่อนในกลุ่มในไปกระจายข่าวจะนัดคุยเรื่องงานกันอีกครั้งก่อนลงมือทำ

10.00 นาฬิกา

"มีอะไรกินบ้างวะ"

"ได้ข่าวมึงเพิ่งลงไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหารมา"

"พอๆ มาคุยกันเถอะ เหลือเวลาไม่กี่วันแล้ว"

เพื่อนสาวเอยทักขึ้น เพราะเหมือนกับว่าเขามีคำถามร้อยพันข้ออยากจะถามธาราเต็มแก่แล้ว

"อะไรของมันวะ"

"เออ เอาน่า เดียวแม่มึงด่าเอา"

11.30 นาฬิกา

"เรื่องก็ประมาณนี้วะ กูแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนแล้วนะ แบ่งกันไปทำตามนี้"

"ธารา ถ้าที่ฉันคิดกับนายคิดมันเหมือนกัน เราต้องเจอกันที่ที่แห่งนั้น"

"ฉันก็ขอให้เป็นแบบนั้น"

"อะไรของพวกมึง 2 คน"

"ไอ้ธารา กูมีบางอย่างอยากจะให้มึงวะ"

"อะไรวะ"

"กูขอเวลาสักแป๊ปละกัน"

ธารามองหน้าเพื่อนอย่างสงสัยแต่ไม่ได้เอยอะไรออกไปต่อ เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนของเขาคนนี้ถ้าจะให้คำตอบหรือของอะไรแล้ว มันเป็นสิ่งที่สำคัญกับธาราให้เดินไปพบคำตอบที่แท้จริงได้ แต่เขาไม่สามารถรู้ได้ว่าคำตอบนั้นมันจะตอบแบบไหน เขาเพียงแค่เลือกสรรคนให้เขากับคำตอบ

และคำตอบนี้ก็คงเป็นธาราที่ตอบมันได้ดีที่สุดของงานชิ้นนี้

"งั้นวันนี้เราพอแค่นี้กันก่อนแล้วกัน บ่ายแก่ๆเราค่อยแยกกันออกไปหาข้อมูลกัน"

"ได้!"

15.00 นาฬิกา

ธาราได้เดินมาร้านชาบนดอย เพื่อเติมพลังก่อนออกไปหาข้อมูลประกอบงานต่อ

"สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ"

ธาราเดินไปที่เค้าเตอร์เพื่อสั่งชาแบบเดิมที่เคยทานวันแรก

"เอาชากลิ่นมะลิร้อน 1 แก้วครับ"

"รายการเดียวนะคะ"

"คุณ... เออ"

ธาราสงสัยว่าทำไมหน้าของพนักงานถึงคุ้นๆกับสาวชาวบ้านตอนเช้า และจะดูยังไงมันก็ไม่แน่ใจ

"มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่าคะ"

"อ่อเปล่าครับ"

"55 บาทนะคะ เดียวนั่งรอสักครู่นะคะ"

"ครับ"

ธาราเดินกลับมานั่งรอบนโต๊ะ เป็นโต๊ะเดียวกับวันแรกที่มานั่งทานในวันแรก แต่วันนี้กลับแปลกไปที่สถานที่ข้างนอก กลับน่าค้นหาแต่ไม่ได้ลึกลับ

"หรือนี้จะเป็นอีกหนึ่งของคำตอบ"

"นี้ค่ะ"

"ครับ"

"ทานให้อร่อยนะคะ :-)"

" :-) "

ธารานิ่งจิบชาไปสักพัก เลยลุกขึ้นเพื่อจะไปหาคำตอบของคำถามของการบันทึกข้อมูลในครั้งนี้ต่อ

แต่แล้วแต่เล่าธาราก็ยังคงไม่พบคำตอบของคำถามที่น่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด หรือเหตุผลที่มีองค์ประกอบของคำถามนี้

ธารากลับมาที่ห้องพักก็เกือบดึกแล้ว กลับมานั่งคิดต่อว่าวันพรุ่งนี้จะเอายังไงต่อเพราะเหลือเวลาไม่กี่วันแล้ว เพราะยังไม่ได้อะไรเลย

นั่งคิดไปสักพักก็เผลอหลับไป

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า จนล่วงเลยมาใกล้วันจะบันทึกข้อมูลและเตรียมนำไปเสนอ ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นการประชุม หรือการหาทางออกอื่นๆแต่ก็ยังไม่พบ และเหมือนทุกๆวันของธาราจะเหมื นได้ตัวช่วยที่แตกต่างกันออกไปของคำตอบ 

จนในตอนนี้ธาราเริ่มเข้าสู่ทางตันกับเพื่อนๆจนถึงจะถอดใจแล้วว่าการมาในครั้งนี้คงคว้าน้ำเหลวกันกลับไปแน่นอน

"เอาไงดีวะมึง เหลือเวลาอีกไม่ถึง 2 วันเราก็ต้องกลับแล้วนะเว้ย"

"ยังไม่รู้เลยวะ"

"กูว่าวันนี้เราแยกย้ายกันก่อนไหม ท่าทางแต่ละคนไม่ไหวแล้ววะ"

"แน่นอนวะ กูก็ไม่ไหว"

"งั้นเราแยกย้ายกันไปหาข้อมูลกัน แล้วกลับมาหากันเวลาเดิมที่ห้องไอ้ธารา"

ธารายังคงคิดต่อไป แม้ว่าเพื่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องนอนแล้ว ธาราคิดงานจนเผลอหลับไป 

แล้วตื่นขึ้นมาเมื่อพบกับว่าใครเคาะประตูเขา

"ครับๆมาแล้วครับ"

คำตอบที่คุณตามหามันอยู่ไม่ไกลหรอก เพียงแค่คุณมองมาที่มันดีๆ
SHARE
Written in this book
theory of ...
ทฤษฎีที่มีคำถาม และอาจจะมีคำตอบ
Writer
Tangkwz
student
Dairy of ... world (ติดเรียนไม่มีเวลาอัพ)

Comments