อยู่เพื่อเป็นความเจ็บปวดซึ่งกันและกัน


คำเตือนบทความนี้ไม่เหมาะกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า
ชั้นคิดเสมอนะว่าทุกครั้งที่เจ็บปวด 
มันคงจะดีถ้ามีใครสักคนเข้าใจ 
มันคงจะดีถ้ามีคนรับฟังเห็นผลของความเจ็บปวด
คนที่พร้อมจะให้อภัยและสนับสนุนเรา


แต่โชคร้ายที่ชั้นไม่เคยมีคนแบบนั้นคำว่ารัก จนตอนนี้ฉัันยังไม่แน่ใจเลยว่ามันคืออะไร
บางครั้งเรารู้แหละว่ามีคนที่รักเราเสมอ
ด้วยคำว่าครอบครัวผูกกันไว้ 
แต่ชั้นไม่รู้สึกที่ความรักเลยทำไมกันนะ
มันอาจจะเพราะชั้นเห็นแก่ตัวไปหรอ 
ชั้นผิดที่มีปากมีเสียง ชั้นผิดที่เป็นอย่างใจใครไม่ได้
รอยยิ้มที่อยู่บนหน้า บางครั้งมันรู้สึกเป็นแค่เสี้ยวเวลาเท่านั้น 
รอยน้ำตาต่างหากที่เป็นเพื่อนอยู่ด้วยกันเสมอมา

ทำไมมันยากจังที่จะได้รับความรักจนตอนนี้มันมีเกราะบางอย่างปกคลุม ลอกตัวเองไปวันๆว่าไม่เป็นไร ไม่รับรู้โลกภายใน ขังจมอยู่กับภาพลวงตา จนบางทีมันก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ 

พอออกมาก็เจอวงจรทำร้ายจิตใจกันและกันไม่รู้จบคำประชนประชันว่า ให้ฉันตายเลยมั้ย 
จนวันนี้ฉันเริ่มคิดจริงๆนะว่า คงมีแค่ความตายมั้ง ที่จะจบวงจรนี้ได้ ไม่งั้นก็อยู่เป้นมีดแทงกันไปมาแบบนี้ต่อไปละกัน
SHARE
Written in this book
feeling
Writer
seashell
sad girl
just a girl that need some place to stay

Comments