ยอมรับแต่โดยดี...

กลางดึกคืนหนึ่งในห้องสี่เหลี่ยมสี่ขาวเล็กๆ
ที่มีเพียงเสียงพัดลมที่ทำงานหนัก
กับแสงสว่างจากจอมือถือสองเครื่องที่ถูกใช้งานข้างกัน

: ยืมโทรศัพท์หน่อย
; เอาไปทำไม

: จะยืมเข้าเฟสหน่อย

; จะไปส่องเขาน่ะสิ

: อื้อ

; เขาบล็อกแล้วยังพยายามอีก นี่ผ่านมานานแล้วป่ะ

: คาใจ แค่อยากรู้ว่าทำไมต้องบล็อกหนีไป

; แล้วมันต้องหาคำตอบให้ได้เลยหรอ

: เออ มันคาใจอ่ะ มันติดอยู่ในใจ ว่าทำไม

; เรื่องบางเรื่องเราไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้นะเอาจริง รู้แล้วยังไง รู้แล้วเปลี่ยนอะไรได้ สุดท้ายก็จบกันไปอยู่ดี

: ถึงอย่างนั้นก็อยากจะรู้เหตุผลจริงๆ

; ไม่ให้อ่ะ เอาไปส่องแล้วเดี๋ยวก็เจ็บกลับมา ไม่ส่องเท่ากับไม่เจ็บ

: หรอ

; เชื่อแบบนั้น

: ทำไมแกเก่ง

; เก่งอะไร

: แกดูเก่งทุกเรื่องที่พี่ไม่เก่ง

; ก็เรื่องที่พี่เก่ง นี่ก็ไม่เก่งไง สลับกันไป

: เรื่องนี้แกเก่งกว่าพี่จริงๆ

; คิดว่าอยากเก่งอะไรแบบนี้ป่ะ การเป็นคนใจแข็งมันไม่ง่ายหรอก

: แต่แกก็ทำได้

; ทำได้อะไรล่ะ พยายามทำอยู่ต่างหาก เช่นตอนนี้ที่กำลังพยายามใจแข็งไม่ส่งโทรศัพท์ให้พี่

: ก็ได้ ไม่ยืมล่ะ

; ดี นอนเหอะ

: อื้อ

แล้วแสงจอก็ดับไปพร้อมกับคนสองคนที่หันหลังใส่กัน


ในเรื่องแบบนี้มันไม่ใครอยากเก่งหรอก
มันมีแต่คนที่ยอมรับสภาพแต่โดยดี...

SHARE
Writer
HRT_SL29
อิสระ
จงเติบโตอย่างเข้มแข็ง 💙

Comments