คืนนี้, ห้าทุ่มยี่สิบห้านาที
หายากนะเนี่ย เวลาที่จะมีเขียนบ่นอะไรแบบนี้

เอาจริงๆก็ไม่เชิงว่างหรอก แค่ไม่มีอารมณ์ที่จะอยากทำอะไรแล้ว จริงๆ ช่วงนี้ก็เป็นบ่อยเอาเหมือนกัน หมดไฟกับอะไรง่ายๆ ทั้งที่ควรจะเป็นช่วงที่ค้นหาตัวเอง ออกไปทำอะไรใหม่ๆ แต่ 

ไม่

ไม่ใช่กับผม รู้อะไรไหม นอนก่อนสามทุ่มไม่มีอยู่จริงหรอก ถึงหมอจะขอไว้แล้วก็ตาม :)

ชีวิตคือการจับพลัดจับผลู ผมคิดว่านะ จะพูดไงดี
รู้สึกว่าตัวเองกำลังพังลงไปทุกวัน เหนื่อยกับงานที่มี ปลอบใจตัวเองเสมอว่าถ้าผ่านงานนี้ไปจะดีขึ้น จากนั้นก็ผ่านงานโน้น และก็ต่อไปเรื่อยๆ

หลายคนบอกกับผมว่า "ผมโตแล้ว" จริงจังมากกว่านี้ได้แล้ว หยุดเล่นได้แล้ว 

แต่สำหรับผม ไม่ได้คิดว่าตัวเองโตขึ้นด้วยซ้ำ ไม่หรอก คนที่โต ควรจะมีความรับผิดชอบ ควรจะมีสติมากกว่านี้ และแน่นอน ควรจะยอมรับความเจ็บปวดได้มากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

ถึงจะพูดมาแบบนี้ก็เถอะ 
แต่กระจกก็ได้บอกกับผมว่าไม่ใช่แล้ว 

ผมยังขาดคุณสมบัติอีกเยอะ ไม่ว่าจะงานไหน
ก็จะเลี่ยงการเป็นผู้นำ ทั้งการตัดสินใจ การคิด
และที่สำคัญเลยคือการพูด เป็นคนมีปัญหาด้านการสื่อสารมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดจะแก้มันจริงๆสักครั้งเดียว ผมเป็นคนพูดน้อยเวลาอยู่คนเดียว จะชอบคิดอะไรอยู่ในใจ แต่พอถึงเวลาพูดจริงๆก็มักจะเป็นเรื่องไร้สาระซะมากกว่า 

ถ้าจะมีมนุษย์สักคนที่ผิดพลาด ก็คงผมนี้แหละ

เหนื่อย บางที หลายที และกลายเป็นทุกทีไป
มันผิดพลาด ผิดพลาดที่ตรงไหนสักแห่ง

เรื่องนอนไม่หลับ ส่วนมากก็มาจากความเครียดสะสม ส่วนมากก็จากตัวผมเองนี้แหละที่เก็บทุกอย่างมาคิด คำด่าทอ คำติติง คำเย้ยหยัน หรือไม่ก็จากปัญหาของคนอื่น พอเป็นเวลาที่ได้อยู่กับตัวเองมากที่สุดก็คิดว่า ควรจะได้พักผ่อนมากที่สุด 

ไม่ ไม่ใช่เลย มันเหมือนกับฝันร้ายในวัยเยาว์มากกว่า นอนหลับแต่เหมือนกับไม่ได้นอน
สะดุ้งตื่นตอนดึกบ่อยขึ้น การเปิดเพลงฟังตอนนอนถึงจะแย่ต่อสุขภาพอยู่บ้าง แต่ก็กลายเป็นเรื่องจำเป็นไปแล้ว

ภายใต้ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆห้องนี้ ผมพยามมองออกไปให้ไกล แต่หน้าต่างเองก็ไม่ได้มีอะไรให้มองมากนัก นอกจากพระจันทร์ดวงเดิมที่เห็น
ผ่านทุกๆคืน เอาจริงๆผมสามารถบอกเวลาได้เลย จากดวงจันทร์ที่ลอยผ่านหน้าต่างแค่นั้น 

แต่กลายเป็นว่าคืนนี้กลับไม่มาซะอย่างนั้น

สิ่งเดียวที่ยึดใจให้เหนียวแน่นยามที่ไม่มีผู้คน 
ไม่ว่าจะบ่นแค่ไหน แต่ก็ส่องสว่าง เหมือนกับว่าคอยรับฟัง และยิ้มรับปัญหาอยู่อย่างนั้นเลย 

SHARE
Writer
J-
someone
ผมไม่ใช่นักเขียน นักคิด เป็นแค่เด็กที่หลงทางมา บอกเล่าอะไรสักอย่าง และเดี๋ยวก็คงต้องไปแล้ว

Comments