ฉันแก้ไขทุกอย่างสายไปจริงๆ เสียด้วย
เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เราทำกิจกรรมสัมมนากลางปีอยู่ที่คณะ ฉันจำได้ว่าอยู่ดีๆ พ่อของฉันก็ปรากฏตัวขึ้นมาที่คณะโดยที่ไม่ได้บอกฉันล่วงหน้า พ่อแอบเข้ามาโดยไม่ยอมบอกฉัน หวังจะเข้ามาแอบดูว่าฉันไปทำอะไรที่คณะในช่วงปิดเทอม เมื่อฉันรู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน ฉันรีบเข้าไปหาเพื่อที่จะบอกให้เขากลับไป ฉันกระวนกระวายใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด 

พ่อตำหนิฉันอย่างหนักว่าทำไมฉันไม่ยอมกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว ทำไมฉันเอาแต่ทำกิจกรรมที่คณะ ฉันแอบคบกับใครอยู่ถึงเอาแต่ขลุกตัวอยู่ที่นี่ พร้อมกันในคืนนั้น แม่ของฉันส่งข้อความมาหาอีกครั้ง โดยมีใจความว่าฉันคงจะทำตัวเหลวแหลกอยู่ที่กรุงเทพ ติดเพื่อน ติดแฟน ลืมพ่อกับแม่ไปแล้ว

ฉันบอกกับแม่ว่าฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันต้องการย้ายออกจากบ้านนรกหลังนั้น ฉันต้องการออกมาอยู่คนเดียว ฉันไม่อยากทนกับสภาพที่พ่อแม่บังคับให้ฉันเข้าไปอยู่ในสถานที่ที่มีคนจับตามองดูฉันตลอดทุกฝีก้าว แต่ในคืนนั้น ทั้งพ่อและแม่กลับเข้าใจว่าฉันแค่อยากย้ายออกไปอยู่คนเดียว เพื่อจะพาเพื่อนหรือแฟนเข้าไปอยู่ด้วย

หนึ่งปีหลังจากเหตุการณ์นั้น ฉันแทบจะไม่คุยกับพ่อแม่อีกเลย

คืนนั้นฉันนั่งร้องไห้อยู่กับเพื่อนสนิท เธอเดินเข้ามาหาฉันด้วยสายที่มองมาอย่างเข้าใจ เธอกอดฉันเอาไว้ในขณะที่ฉันร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก เธอพาฉันเข้านอนและบอกให้ฉันทำใจให้สบาย วันต่อมา ฉันมีอาการหวาดระแวง ไม่ไว้ใจว่าพ่อหรือแม่จะตามมาหาฉันอีกครั้งมั้ย ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเดินข้างๆ เธอหรือเดินจับมือเธอเหมือนเคย ฉันกลัวว่าถ้าฉันยังอยู่ข้างนอกบ้าน จะมีใครเห็นว่าฉันอยู่กับเธอ 

สุดท้ายแล้ว เย็นวันนั้น ฉันโพสต์รูปของเราที่นั่งคุยกันอยู่ในร้านกาแฟ คำบรรยายใต้ภาพนั้นฉันจำได้ขึ้นใจ ฉันเขียนว่า

It's been a very torturing moment for two of us. I don't know if there would be a chance for us to make it through but I will struggle every way to work it out somehow. Thank you for always hugging me and comforting me when I cried so hard I couldn't even breathe.
เหตุการณ์นั้นทำให้ฉันยิ่งเพิ่มระยะห่างกับครอบครัว ฉันพาตัวเองไปอยู่กับครอบครัวของเขามากขึ้น ไปอยู่กับคุณแม่ กับพี่สาว กับตัวเขามากกว่าเดิม เพราะฉันรู้สึกว่าฉันบอบช้ำจากการกระทำของพ่อแม่่ตัวเอง จนฉันไม่สามารถจะหวนกลับไปหาครอบครัวตัวเองได้แล้ว

ฉันตัดสินใจเริ่มหาที่อยู่ใหม่ เขาพาฉันไปดูคอนโด ช่วยกันเลือกว่าที่ไหนน่าจะเหมาะกับวิถีชีวิตของเด็กมหาลัยอย่างฉัน เขาให้ฉันไปขอคำแนะนำจากคุณแม่ของเขา ให้คุณแม่ช่วยดูว่ามีที่ไหนน่าสนใจ ควรสังเกตทำเลหรือสภาพห้องอย่างไร ฉันมีความหวังว่าฉันจะต้องย้ายออกจากบ้านหลังที่พ่อแม่บังคับให้ฉันอยู่ให้ได้

แต่สุดท้ายฉันก็ทำไม่ได้ พ่อกับแม่ยังคงใช้ข้ออ้างเดิมๆ มาบังคับให้ฉันอยู่ภายใต้การดูแลของพวกเขา ให้ฉันอยู่ในสายตาของลูกน้องที่พ่อแม่ฝากให้จับตามองและรายงานทุกฝีก้าว ฉันยังคงติดอยู่ในสภาพที่ฉันไม่สามารถนอนหลับด้วยความสบายใจได้เลยแม้แต่คืนเดียว 

หนึ่งปีผ่านไป 

ฉันย้ายออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว บ้านหลังนั้นที่ทำให้สภาพจิตใจของฉันทรุดลง บ้านหลังนั้นที่ทำให้ฉันเครียดจนกระทั่งมันกระทบกับความสัมพันธ์ของเรา ฉันออกมาอยู่ที่คอนโดไม่ไกลจากคอนโดของเธอนัก ฉันสามารถแม้แต่จะเห็นคอนโดของเธอจากหน้าต่างห้องนอนของฉัน ฉันสบายใจขึ้นที่ได้ใช้ชีวิตที่มีความเป็นส่วนตัว ฉันรู้สึกได้ว่าฉันมีความเครียดความกังวลน้อยลงตั้งแต่ฉันย้ายเข้ามา 

พ่อกับแม่ดูเหมือนจะรู้ว่าการที่พวกเขาบังคับฉันนั้นมันทำให้สภาพจิตใจฉันย่ำแย่ขนาดไหน พวกเขาพยายามปรับตัวและช่วยเหลือให้ฉันอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับการรักษาตัวมากที่สุด 

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ข้างหน้าต่าง ฉันมองเห็นว่าไม่ห่างกันนัก คอนโดของเธอตั้งอยู่ตรงนั้น ฉันอยากจะบอกเธอว่า ฉันทำได้แล้วนะ ฉันออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว พ่อกับแม่เริ่มเข้าใจสภาพที่ฉันต้องเจอ และพวกเขาก็เริ่มปรับเปลี่ยนทัศนคติของตัวเอง ฉันก็ได้รับการรักษาที่โรงพยาบาลแล้ว โรคทางจิตที่มันเรื้อรังมาตลอดสองปี มันจะได้รับการรักษาในระยะยาวแล้ว 

ฉันมาแก้ไขทุกอย่างในเวลาที่ฉันไม่มีเธอแล้ว เสียใจที่สุดเลย ในเวลาที่มีเธออยู่ด้วย ฉันกลับทำอะไรไม่ได้ กลับล้มเหลวที่จะแก้ไขปัญหาทุกอย่าง จนสุดท้ายมันก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอเลือกจากไป ฉันยังคงโกรธชีวิต โกรธโชคชะตา โกรธอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้ฉันรักษาเธอเอาไว้ในชีวิตไม่ได้ 

ฉันรู้ว่าฉันกำลังจะดีขึ้น ปัจจัยภายนอกในชีวิตไม่ว่าจะเป็นอาการป่วย พ่อแม่ เพื่อน การเรียน ที่อยู่อาศัย ทุกอย่างกำลังค่อยๆ คลี่คลาย ฉันเริ่มมีความหวังว่าฉันจะเป็นคนที่เข้มแข็ง เป็นคนที่รักตัวเองได้ 

แต่ฉันเสียใจ ที่ในวันนี้ วันที่ฉันเองก็รักเธอหมดหัวใจ ฉันไม่สามารถอยู่กับเธอได้แล้ว สิ่งที่ฉันตั้งใจเอาไว้ว่าถ้าฉันแก้ปัญหาพวกมันได้ ความสัมพันธ์ของเราจะต้องแข็งแรงขึ้น มีความสุขมากขึ้น สิ่งเหล่านั้นฉันกลับมาทำในวันที่สายไปแล้วจริงๆ 

ฉันจะไม่ขอให้ตัวเองสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องในอดีต แต่ฉันจะขอให้ในอนาคต ขอให้ฉันได้มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งว่าฉันเป็นคนที่เข้มแข็งแล้ว ให้ฉันได้กลับไปหาเธอแล้วก็คุณแม่อีก ให้ฉันได้ครอบครัวและบ้านที่ฉันรักกลับมาในชีวิตอีกครั้ง ฉันจะขอให้เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง และเริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่ 

แม้ว่าฉันจะไม่มีความหวังว่ามันจะเกิดขึ้นได้เลยก็ตาม 
SHARE
Writer
Varndhanishtha
Writer Learner Lover
I was heartbroken so I decided to write.

Comments

Seleneeee
24 days ago
bunch of love and support to you na ka❤️
Reply
Varndhanishtha
20 days ago
i love you already <3