วันที่คุณต้องไป.
วันนี้ผมลืมตามาในตอนเช้า คิดจะนอนต่อแต่ก็นอนต่อไม่ได้ ใจผมลังเลอยู่นานที่จะบอกลาคุณเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่คุณจะต้องไป ผมลืมตาแล้วหยิบหูฟังใส่หูเปิดเพลงเศร้าสักเพลง อยู่ๆน้ำตาของผมก็ไหลลินตกลงหมอนที่หัวผมนอนทับอยู่ น้ำตามันไหลออกมาดื้อๆอย่างนั้น สมองผมกลับว่างเปล่า ตัวผมกลับนิ่งเงียบ เอาจริงๆมันคงเป็นอาการที่เรียกว่า รู้สึก”ใจหาย” ผมใจหายเป็นอย่างมากที่วันนี้คุณจะต้องไปแล้ว ผมจะไม่ได้พบเจอ จะไม่ได้เห็นคุณในชีวิตประจำวันของผมอีกแล้ว ผมเสียใจจริงๆ ทุกวันนี้ที่ผมอยากตื่นนอนแล้วไปที่ไหนสักที่ผมหวังเพียงแค่จะได้เห็นหน้าของคุณ จะได้บังเอิญเจอคุณบ้าง แต่ผมกลับทำใจไม่ได้จริงๆที่วันนี้วันที่คุณต้องออกเดินทางไปมันมาถึงไวเหลือเกิน เวลาที่ผ่านมาผมกลับปล่อยให้ล่วงเลยมา จนถึงวันสุดท้ายที่คุณต้องไป ผมได้แต่บอกตัวเองในแต่ละวันว่าอีกตั้งนานกว่าจะถึงวันที่คุณจะไป 
แต่เชื่อมั้ย? ในขณะที่คุณยังไม่ไปผมได้แต่พูดบอกกล่าวกับเพื่อนของผมว่า อีกตั้ง4เดือนกว่าจะถึงวันที่คุณต้องไป มาถึงวันนี้วันที่คุณจะต้องไปจริงๆ4เดือนที่ผมพูดตอนนั้นมันโครตไวเหมือนแค่4วันเลยจริงๆ เวลามันเดินไวมากไวจนผมไม่ทันได้มีเวลาเฝ้ามองคุณต่ออีกสักนิดเลยจริงๆ 

แต่ถึงคุณจะต้องไปแล้วจริงๆ ถึงผมจะไม่ได้เห็นคุณในชีวิตประจำวันอีก แต่ผมก็จะคอยเฝ้ามองคุณจากตรงนี้แล้วจะคอยเฝ้ามองคุณตอนที่คุณ”ประสบความสำเร็จ”

ผมไม่มีอะไรจะบอกคุณจริงๆนอกจาก “โชคดี ดูแลตัวเองด้วยนะ” ผมเห็นคุณไปได้ดีผมก็ดีใจด้วย 

ไว้สักวันที่คุณกลับมาตัวผมและคุณอาจได้บังเอิญเดินสวนผ่านกันในสักที่นะ :-)


19.08.2019
SHARE
Writer
Mnck
Writer
For your unforgettable memories.

Comments