เขียน
       ทุกครั้งที่เราแวะมาในนี้ นั่นหมายถึงว่าเราอยากระบายบางอย่างออกมา สำหรับเรามันยากมาที่จะอธิบายสิ่งที่มันเป็นปัญหาในใจเราให้คนอื่นฟัง ไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากการที่เขาไม่อยากรับฟังมันหรือเป็นเพราะเราที่เอื้อนเอ่ยด้วยถ้อยคำที่ฟังยาก นั่นจึงเป็นปัญหาที่คนอย่างเรามีความทุกข์ความเจ็บปวดที่เก็บไว้อยู่คนเดียว ไม่อาจจะเอ่ยมันออกไปแม้แต่กับคนในครอบครัว เราอิจฉาทุกคนในวัยเดียวกันที่เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขปนกับคำถามที่ผุดขึ้นในหัวอยู่เสมอคือ เขามีความสุขได้ยังไงกันนะ พร้อมกับการหาคำตอบตอบตัวเองว่าทำไมเราไม่มีความสุขเลยล่ะ เป็นอย่างนี่อยู่ซ้ำ ๆ วน ๆ มาหลายปีแต่ไร้ซึ่งคำตอบ แม้แต่สิ่งที่ใกล้เคียงคำตอบก็ยังไม่มี เราไม่รู้ว่าชีวิตคนเรามันจะเศร้าและเจ็บปวดได้มากที่สุดแค่ไหนกัน แต่สำหรับเราแล้วเราเจ็บปวดในทุก ๆ วัน เศร้าในทุก ๆ วัน ทั้งเหนื่อยทั้งท้อแท้ ถ้าจะเอาตรรกะที่ว่าให้นึกถึงพ่อกับแม่มันก็ช่วยเราไม่ได้ทั้งหมดมันช่วยได้แค่น้อยนิด เพราะสุดท้ายเราต้องอยู่กับมันเอง เราต้องคิดเอง พ่อกับแม่ก็ช่วยไม่ได้ 
       ทำไมข้างในเรามันเศร้าเกินจะบรรยายเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก คนรอบข้างก็เหมือนเลือนหายไปหมดเสียงรอบกายสดับหยุดลง ทุกอย่างยังคงเคลื่นไหวแต่เรากลับหยุดอยู่กับที่ ได้ยินแต่เสียงกรีดร้องอยู่ภายในที่ดังออกมาอย่างโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานแต่เสียงนั้นมันช่างแผ่วเบาเหลือเกิน หรือเป็นเพราะเธอร่ำร้องมาตลอดแต่ไม่มีใครได้ยินกันนะแม้แต่ตัวฉันเอง ฉันอยากจะร้องออกไปดัง ๆ แต่ฉันทำไม่ได้มีบางอย่างที่เอ่อล้นท่วมหลอดลมและปิดกลั้นกล่องเสียงไว้ ฉันแค่อยากให้เสียงกรีดร้องของเธอได้ดังออกมาภายนอกให้ผู้คนได้ยินแต่เสียงมันไม่เล็ดลอดออกมา ฉันขอโทษขอโทษจริง ๆ ที่เสียงของเธอมันมีเพียงฉันคนเดียวที่ได้ยิน แต่ฉันหวังว่าจะมีใครสักคนที่ได้เห็นคำที่ฉัน "เขียน" และพวกเขาอาจจะเข้าใจเธอนะ 
SHARE
Writer
jmio1310
DreAMeR
DREAMER IS THE DREAM OF ME.

Comments