Cruel.
บ่อยครั้ง... ที่เรายอมเข้าไปใน ‘ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิง’ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าตอนจบจะเป็นเช่นไร แต่อย่างน้อย ‘ความสุข’ ที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่นั้น มันก็เกิดขึ้นจริงและมีอยู่จริงๆ 
   ...ควันสีเทาของบุหรี่ลอยกลางอากาศ และค่อยๆจางหายไป แสงของหลอดไฟจากถนนส่องผ่านระเบียง ทะลุม่านสีขาวให้ความรู้สึกปลอดภัยและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ชายร่างสูง ยืนพิงกำแพงอยู่ด้านนอกระเบียงใต้แสงจันทร์ จมูกเป็นสันคมกับริมฝีปากแดงสดราวกับถูกสร้างมาอย่างปราณีตค่อยๆพ่นควันออกมาอีกครั้ง แผ่นหลังที่ดูกว้างกับผิวกายละเอียดสีขาว และผมสีน้ำตาลยุ่งๆของเขา ทำผมคล้อยตามได้ง่ายๆ

   “ตื่นแล้วเหรอครับ?” ชายร่างสูงหันมาถามคนผมสีดำสนิท ดวงตากลมโตกับปากสีชมพูเป็นกระจับ ที่นอนพลิกตัวเปลือยกายบนเตียงโดยมีแต่ผ้าห่มที่ให้ความอบอุ่นแก่เขา
   “กี่โมงแล้ว?” ผมตอบกลับเขาไปด้วยความงัวเงีย เพราะไอ้เจ้าคนตัวสูงทำผมไว้ซะเพลียนัก
   “ตีสองแล้วครับ หิวมั้ย? เดี๋ยวเตอร์ไปหาอะไรให้กิน”
   “ไม่มีใครบอกมึงเหรอ ถ้าเสร็จแล้วให้แยกย้ายไม่ใช้ให้มาดูแล”
   “ก็เตอร์อยากดูแลอุ่นนี่.. แล้วอุ่นก็ชอบทุกครั้งไม่ใช่เหรอที่เตอร์ดูแลอะ” คอปเตอร์ยิ้มตาหยีเพราะรู้ว่าผมมักแพ้ทางและใจอ่อนให้ยิ้มตาหยีของมันทุกครั้ง
   “ดูแลดีขนาดนี้ ถ้ากูติดใจจะทำไงดีทีนี้”
   “ดูพูดเข้า ทำเหมือนรักใครเป็นเลยเน๊อะ”

   ...ใช่ครับผมกับเตอร์เราไม่ได้เป็นแฟนกัน เราแค่นัดเจอกันตามประสา ถูกใจก็ไปกันต่อ มันคงเริ่มตั้งแต่วันนั้นตอนปีที่แล้ว ผมไปเที่ยวไนท์คลับกับเพื่อนและพี่ๆปีสามคณะผม ไม่รู้ว่าเพราะเมาแสงไฟ หรือวอดก้าที่สาดใส่ลำคอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทำให้ผมได้รู้จัก ‘คอปเตอร์’ หนุ่มสุดฮอตแห่งคณะนิเทศ มันก็คงเมาพอสมควรเลยทำให้เราพากันไปห้องน้ำด้านหลังคลับและจบที่คอนโดของมัน ยอมรับเลยว่าผมชอบมันตั้งแค่ครั้งแรกที่เห็น คงเพราะเพิ่งอกหักมาหมาดๆเลยทำให้หัวใจบางละมั้ง มันก็คงจะดีถ้าทุกอย่างมันเป็นเหมือนคู่อื่นๆ ‘เสร็จก็แยกย้าย’ แต่มันไม่เกิดขึ้นกับกรณีของผมกับเตอร์ เตอร์ไม่ได้หายไปไหน จากตัวละครตัวหนึ่งที่เข้ามาในช่วงชีวิตที่ตกต่ำ เตอร์ค่อยๆกลายเป็นตัวละครหลักที่สำคัญของชีวิตผมเรื่อยๆ เรื่อยๆ นิสัยของมันที่ทำให้ใครก็ตกหลุมรักได้ง่ายๆกับหน้าตาที่แค่ยิ้มก็ทำผู้หญิงละลายได้เป็นสิบ รวมถึงผมด้วยนั่นแหละ

   ...ผมอยากปฏิเสธเหลือเกินว่าไม่ได้ชอบมัน แต่ความจริงมันไม่เป็นอย่างนั้น
   “ทำเหมือนรักใครเป็นเลยเน๊อะ”
   ...อือ ผมมันรักใครไม่เป็นหรอก จริงๆไม่ได้อยากรักใครแล้วด้วยซ้ำ ใครไม่เคยโดนนอกใจก็คงไม่รู้หรอกว่าการที่คนคนหนึ่งเอาความไว้ใจของเราไปทำลายทิ้งไม่เหลือชิ้นดีมันเป็นยังไง ผมแทบไม่เคยบอกใครถึงแผลที่โคตรเจ็บ ฝังลึกลงในใจจนทำให้เกือบจะรักใครไม่เป็นอีกแล้ว ‘ใช่กูรักใครไม่เป็น แต่ถ้าต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ ขอให้คนนั้นเป็นมึงได้เปล่าวะ?’ ได้แต่คิดในใจ เพราะชีวิตผมมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น อย่างที่บอกว่าเตอร์เป็นตัวละครสำคัญในชีวิตผม เป็นบทพระเอกที่อบอุ่น แต่ผมไม่ใช่นางเอกของเรื่องนี้..

   “อย่ามายุ่งเรื่องของกูได้ปะ”
   “เอาอีกแล้วนะครับอุ่น หงุดหงิดอีกแล้ว” ร่างสูงพูดพร้อมเดินมาเอามือยีหัวคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียง
   “แล้วฟิล์มไม่ว่าเหรอไม่ได้นอนด้วยอะ”
   “เตอร์ไลน์บอกแล้วอะว่าวันนี้มานอนคอนโดเพื่อน ฟิล์มก็ไม่ได้ว่าอะไร”
   “ดีเนอะ แฟนเข้าใจอะ”
   “ก็ดีแหละ เตอร์ว่าเตอร์โคตรโชคดีที่มาเจอฟิล์มเลยอะ ไม่เคยงอแงกับเตอร์สักครั้ง ให้อิสระเตอร์และเคารพการตัดสินใจของเตอร์มากๆ”
   “ดีแล้ว รักษาเขาไว้ดีๆแล้วกัน”
   “ขอบคุณครับ”
   “...” ผมไม่ได้ตอบอะไรมัน แต่ร่างสูงทิ้งตัวลงมานอนข้างๆผม ถือวิสาสะเอาแขนเรียวยาวของมันกอดผมจมอกของมัน ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่ากลิ่นตัวหอมๆของมันกับท่าทีที่มันแสดงออกมาทำให้ผมแทบคลั่งทุกครั้ง อยากกอดมันให้แน่นและขอให้ไม่ปล่อยได้ไหม แต่คงทำได้แค่นอนเฉยๆปล่อยให้มันกอดผมอย่างนั้น

   “อุ่น..”
   “อือ?”
   “สัญญากับเตอร์อย่างดิ”
   “...”
   “อุ่นต้องไปเจอคนดีๆนะ..” ผมเงยหน้ามองมันทั้งๆที่เรานอนกอดกัน จมูกเขาเราแทบจะแตะกันด้วยซ้ำ

   “อุ่นต้องได้เจอคนดีๆที่เขารักและแคร์อุ่นมากๆนะ มากกว่าที่เตอร์ทำด้วย อุ่นเป็นคนดีมาก อย่าให้เรื่องแย่ๆที่ผ่านมาทำให้อุ่นไม่กล้าเปิดใจให้คนอื่นเลยนะ.. เตอร์คิดว่าสักวันคนนั้นของอุ่นจะเข้ามาพร้อมกับท้องฟ้าที่สดใส ก้อนเมฆที่น่ารัก และลมที่หอบเอาความสุขมาให้อุ่นแน่ๆ” ผมตกใจกับสิ่งที่ตัวละครหลักของชีวิตผมเอื้อนเอ่ยออกมา ทั้งรู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นความหวังดีจากเขาที่ส่งออกมาอย่างจริงใจ และความเศร้าที่คิดว่ายังไงคนตอนนี้ ตรงหน้านี้ คงจะเป็นคนนั้นของผมไม่ได้ จริงๆท้องฟ้าของผมอาจมาถึงแล้วก็ได้นะ แต่ไม่ได้มากับความสดใสสีครามและก้อนเมฆที่น่ารัก แต่มากับเมฆสีเทาๆและหยาดฝนที่โปรยปรายแต่ไม่ถึงกับเปียกปอน เป็นหยาดฝนเบาๆให้พอเห็นสายรุ้งที่สวยงาม แต่ก็แค่เพียงชั่วครู่เดียว..

   “สัญญาได้มั้ยอุ่น”
   “เออๆ”
   “นี่เตอร์จริงจังนะ”
   “เออ.. สัญญา” เมื่อผมพูดจบคอปเตอร์ก็ไม่ลืมที่จะยิ้มอย่างจริงใจและกอดผมให้แน่นอีกครั้ง...

   ...ทำไมท้องฟ้าของผมต้องใจร้ายขนาดนี้ด้วยนะ ผมก็แอบหวังนะว่าสักวันสถานะของเราจะเอื้อให้เราพอไปกันต่อได้มากกว่านี้ แต่ก็ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงระหว่างผมกับเตอร์ตอนนี้ ค่อนข้างชัดเจนแล้ว กับเตอร์คงชัดเจนมาตั้งแต่แรกแล้วว่าเราเป็นแค่ friends with benefits แต่กับผม ผมมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้คือ ผมตกหลุมรักมัน... ‘อีกแล้ว’

SHARE
Writer
tttxb
etc.
Study me as much as you like :-)

Comments