มนุษย์กลางคืน.
 ความมืดนั้นเป็นสิ่งที่ใคร ๆ หลายคนต่างหวาดกลัว มีคนรู้จักของฉันหลายคนนั้นกลัวหรือชิงชังความมืด 

บางคนก็บอกฉันว่าความมืดนั้นดูน่ากลัวและเร้นลับ 

บางคนก็บอกฉันว่าเพราะพวกเขาไม่สามารถมองเห็นอะไรในความมืดได้เลย พวกเขาจึงหวาดกลัว

 บางคนก็บอกฉันว่าความมืดนั้นหนาวเย็นจับใจและชอบแสงอาทิตย์อันอบอุ่นในตอนกลางวันมากกว่า 

 พวกเราทุกคนต่างก็มีเหตุผลร้อยแปดประการที่จะกลัวความมืด 

ตอนเด็ก ๆ ฉันเองก็เคยกลัวความมืด เพราะเคยคิดว่ามันมีสัตว์ประหลาดแอบซ่อนอยู่ข้างในนั้น 

แต่พอโตขึ้นจนอายุครบสิบหกปี ฉันกลับชอบความมืดมากกว่าตอนกลางวัน
บางทีอาจจะเพราะความมืดนั้นน่าหลงใหลกว่าแสงสว่างก็เป็นได้
 ในตอนกลางคืน ฉันจะนั่งที่ชั้นล่างของบ้าน ซึมซาบความสงบหลังจากที่เหนื่อยล้าท่ามกลางแสงสว่างในตอนกลางวัน 

ฉันชอบความมืด เพราะมันเป็นที่ที่ทำให้ฉันตกตะกอนความคิดของตัวเองออกมาได้ 

กลางวันนั้นมีชีิวิตชีวามากจนเกินไปจนฉันไม่สามารถตั้งสมาธิกับความคิดของตัวเองได้ แน่นอน กลางวันเองก็มีข้อดีของมัน แต่ความมืดที่เงียบสงบนั้นทำให้ฉันรู้สึกดีมากกว่า  

กลางวันร้อนเกินไปสำหรับฉัน ในขณะที่ตอนกลางคืนเย็นสบายกว่ามาก ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองที่หลอมเหลวลงเมื่อตอนกลางวันกลับมาแข็งตัวอีกครั้งเมื่อถึงตอนกลางคืน


 ในบางครั้ง ฉันก็อดมีความคิดแปลก ๆ เกี่ยวกับกลางคืนไม่ได้ มีหลายคนที่เปรียบแสงสว่างเป็นเหมือนกับความหวังที่ส่องนำทาง แต่บางทีฉันก็คิดไม่ได้ว่าบางทีความมืดก็ปลอบโยนเราอยู่ มีบางทีทีี่ฉันนั่งลงเงียบ ๆ ในความมืด เพราะรู้สึกเหมือนพวกเรานั้นคือเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกัน 

ฉันรู้สึกเหมือนความมืดโอบกอดตัวฉันไว้ พลางกระซิบเสียงอย่างแผ่วเบาผ่านความดำมืดว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ เพราะฉันเองก็เดียวดายเหมือนกัน

 ความมืดนั้นน่าเศร้า เพราะไม่มีใครอยากมีชีิวิตอยู่ในความมืด แต่ความเศร้านั้นก็เหมือนเตือนใจว่าอย่างน้อยฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกใบนี้เหมือนกัน

 เพราะงั้นบางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าอยากใช้ชีิวิตในกลางคืนแล้วหลับในเวลากลางวัน เพื่อหนีจากความวุ่นวายมาเป็นมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในกลางคืนดูบ้าง 

— เศษเสี้ยวแห่งความรู้สึกและความคิดที่ตกตะกอน
SHARE
Writer
N_095
Writing Beginner
Just an ordinary girl who is full of emotions and wonders.

Comments