คุณคิดว่าเราทำถูกมั้ย?
เราได้มีโอกาสคุยกับรุ่นพี่คนนึงและคุยกันมาได้สักพัก ประมาณ 2-3 เดือน เรากับพี่เค้าอยู่คนละหน่วยงานกันและด้วยความบังเอิญหรืออย่างไรก็ตามแหละ เรากับพี่เค้าได้ร่วมทำค่ายให้น้องบนดอยด้วยกัน ซึ่งก่อนหน้านี้ต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าเป็นที่เดียวกัน เรามารู้ในวันใกล้ๆจะไปนี่แหละ เราจะเรียกมันว่าอะไรดีล่ะ อื้มมม แล้วคุณล่ะคุณเรียกมันว่าอะไร 

พอไปค่าย เราก็พยายามที่จะไม่เจอหน้าพี่เค้า เนื่องด้วยอะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน พี่น้องฝั่งพี่เค้า และคนนอกหน่วยค่อนข้างเยอะ รวมถึงเราเป็นคนขี้อายและโลกส่วนตัวสูงด้วยแหละมั้ง เราก็พยายามจะหนีตลอด ที่ไหนมีพี่เค้าเราก็จะเลี่ยง เพราะเราคิดว่าถ้าได้มีโอกาสคุยกัน 2ต่อ2 มันจะดูไม่งาม เพราะพี่เค้ามาในฐานะผู้ใหญ่ฝั่งนู้น 
.
.
.
แต่ก็นั่นแหละ
.
.
.
ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ
เราเป็นคนชอบทำอาหาร เลยขอเพื่อนไปอยู่ฝ่ายสวัสดิการที่รับผิดชอบอาหารของคนในค่าย แต่เเล้วใครจะรู้ว่าพี่เค้าก็ดันมาช่วยงานในครัว เอาล่ะทีนี้ เราก็นึกในใจว่าจะทำไงดี พอพี่เค้าแกล้งเดินผ่านเรา ละก็พูดลอยๆกับเราว่า ‘ทำไมต้องชอบหลบหน้า’ เราก็แบบ ทำตัวไม่ถูกเลยจ้า ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้ ละเลี่ยงออกช่วยรุ่นพี่หั่นผักอีกโซนนึง //บอกเลยว่าวินาทีนั้นคือทำอะไรไม่ถูกจริงๆ 

                 ผ่านไปสักประมาณ 10 นาที 
เราก็ตกใจว่ามีใครยืนนิ่งๆอยู่ข้างๆ เราก็หันไปมอง เห้ยยย! ตกใจมาก‘พี่เค้าเอามือปิดตา แล้วบอกว่าช่วยหน่อย ตำน้ำพริกแล้วมันกระเด็นเข้าตา’
‘เราก็เผลอด่าพี่เค้าไปประมาณว่า โดนแล้วทำไมไม่ไปล้าง มายืนเซ่อทำไมตรงนี้’ แล้วเราก็ลากพี่เค้าไปล้างตา
หลังล้างตาเสร็จ เราก็ไปหายาในตู้เย็น เพื่อหายาหยอดตามาให้พี่เค้า และกำลังจะหยอด
.
.
 แต่
.
.
มีรุ่นน้องนอกหน่วยของพี่เค้า ซึ่งน่าจะรุ่นเดียวกับเราอ่ะแหละเข้ามา ละพูดกับเราประมาณว่า ‘เดี๋ยวนางจะทำเอง’ บอกเลยว่าวินาทีนั้นก็เหวอมากจ้าาาาา เราก็เลยวางยาบนหลังตู้เย็นละเดินแยกออกมา //ช็อคสิจ้ะคุณ🙄

ผ่านช่วงนั้นไป เราก็พยายามเลี่ยงพี่เค้าอยู่ตลอด แต่พี่เค้าก็ทักมาตลอดนะ เราก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างเพราะต้องทำกิจกรรมกับเด็กๆด้วย
/แต่ก็ยังโชคดีที่เรายังมีรุ่นพี่สนิทคนนึงคอยอยู่ด้วย ช่วยเป็นไม้กันหมาให้เรา 😂😂😂😂 
คืนสุดท้ายบนดอย
เราเลือกที่จะไม่ไปนั่งล้อมกองไฟ เพราะพี่เค้าอยู่ตรงนั้น เราก็ได้แต่นั่งย่างหมูอยู่ในครัว แล้วพี่เค้าก็กล่าวอะไรเล็กๆน้อยๆแหละมั้ง ประสาผู้ควบคุมและสนับสนุนค่ายในครั้งนี้ เราก็ไม่ได้สนใจอะไร สักพักเราก็ได้ยินเสียงโฮดังมาจากฝั่งกองไฟ ไอ้เพื่อนเรารีบวิ่งมาบอกเราเลยว่า ‘พี่เค้าขอบคุณค่ายนี้ที่ทำให้เจอเรา’ //ช้อคมากจ้ะแม่
จะบ้าหรอ ตอนนั้นบอกเลยว่าโกรธและอายมากๆ คือจะประกาศทำไม! นอกจากนั้นรุ่นน้องพี่เค้าบอกให้พี่เค้าร้องเพลง ด้วยความทะเล้นอะเนอะ พี่เค้าบอกว่าจะร้องคู่กับเรา (อันนี้โกรธระดับ10) //เกิดมาเพลงชาติยังร้องเพี้ยนผิดคีย์อ่ะ คิดดู เเล้วจะให้ดิฉันไปร้องเพลง ตายยย!
ไอ้เราก็รีบมุดเข้าไปในห้องน้ำเลยจ้าา ยิ่งกว่าหนีตาย😞

พอทุกอย่างปกติ พี่เค้าก็เดินมาหาเราแล้วบอกกับเราว่า “เราอ่ะหยิ่ง” แล้วก็เดินไป // ไอ้เราก็ยืนงงในดงหมูเลยจ้าาาาตอนนั้น 🤔
.
.
.
แต่ด้วยอารมณ์ตอนนั้นเหมือนเรารู้สึกผิด(หรอว้ะ)
.
.
เราก็เลยเอาหมูย่างไปให้พี่เค้า แล้วพี่เค้าก็รับนะแต่ไม่มองหน้าเราเลย (สงสัยงอน) ไอ้เราตอนนั้นก็ไม่รู้ประสีประสาอะเนาะ ก็เดินออกมาหน้าตาเฉย ไม่พูดอะไร 555555555555555

จนมาถึงตอนเช้า วันเดินทางกลับ เราก็ต่างคนต่างกลับ สุดท้ายคือเหมือนที่เราบอกไปข้างต้น เราโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง ‘ไม่เคย’ ทักใครไปก่อนเลย แล้วตกเย็นพี่เค้าก็เป็นคนทักมาหาเราก่อนละบอกเราว่า ‘ถึงบ้านแล้วนะ’ 
หลังจากจบค่ายเราก็พยายามที่จะเปิดใจกับพี่เค้า 
ทุกอย่างโอเคเลยนะ แต่..............................
.
.
.
“เพื่อน” ที่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ (ไปค่ายด้วยกันกับเราด้วยแหละ) บอกว่า ‘กำลังคุย’ กับพี่เค้าอยู่ ซึ่งพี่เค้าก็บอกนะว่าเพื่อนเราทักไปหาพี่เค้าก่อน 
.
.
หลังจากนั้นแทบทุกวัน “เพื่อน”คนนั้น เวลาเจอเราก็จะบอกว่าพี่เค้าอย่างนู้นพี่เค้าอย่างนี้ คุยแบบนั้นแบบนี้ 
//ความรู้สึกตอนนั้นคือเราอธิบายไม่ได้จริงๆ
1.เราพยายามจะเปิดใจ ถ้าพี่เค้าจริงใจกับเราจริง จะคุยกับเพื่อนเราทำไม หรือตอบตามมารยาท🤔
2.เราไม่ชอบมากๆกับการที่คนที่เราคุย ไปคุยกับเพื่อนเราแบบนั้น ไม่ว่าจะสถานะไหน ควรมีขอบเขตอ่ะ

          หลังจากนั้นเราก็ไม่คุยกับพี่เค้าอีกเลย 
                 เราเลือกที่จะไม่ตอบพี่เค้า

แต่พี่เค้าก็ทักเรามาตลอด จนลดลงๆ บางครั้ง และนานๆครั้ง ตลอด 7-8 เดือน ผ่านไป ตอนนี้ก็ปีกว่าเเล้วพี่เค้าก็ยังทักเรามา 
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยคำว่า “สวัสดี” ทุกครั้ง
และลงท้ายด้วยคำว่า “ทักมาหากันบ้างสิ” 
.
.
.
เราได้ทำงานใกล้ๆกับพี่เค้าแหละ พี่เค้าก็คอยถามสารทุกข์สุกดิบ ‘มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย’ 
พีคในพีค
เราไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะที่ชอบไปเป็นประจำ 
.
.
.
.
ให้ทายจ้ะ 
.
.
.
ใช่จ้ะ // เราเจอพี่เค้า ละอยากจะบอกว่าพี่เค้านั่นแหละที่เป็นคนเรียกชื่อเรา ละโบกมือทักทาย เราก็ยืนอึ้งจ้า หนีมาตลอด มาตกม้าตายตอนออกกำลังกาย555555555
เราก็ยิ้มแห้งให้พี่เค้า (เราแอบเห็นว่ามีผู้หญิงวิ่งข้างๆพี่เค้าด้วยแหละ สงสัยจะเป็นแฟนพี่เค้าแหละมั้ง) 

             แต่ทุกวันนี้พี่เค้าก็ยังทักเรามานานๆครั้ง                           
                     เราก็บ้างไม่ตอบบ้าง
.
.
.
จนมาถึงตอนนี้เราก็กลับมาคิดนะว่า “เราทำถูกแล้วหรือป่าว ที่เลือกเดินออกมาในช่วงเวลานั้นที่เค้าคุยกับเพื่อนเรา” 
ยินดีด้วยนะแต่ก็นั้นแหละ สุดท้ายไม่ว่าจะคิดถูกคิดผิด เราก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว เราก็ได้แต่ยืนยินดีกับความรักของเค้าในที่ที่เรายืนแหละเนาะ 🙂





SHARE
Writer
gyyx
Reader
☺︎︎ 1997 | แวะเข้ามาอ่าน มาเขียน นานๆที シ ท้องฟ้า•หมา•วิ่ง•ทำงาน•อาหารฝีมือแม่

Comments

famname123
1 year ago
ตอนที่ขอบคุณที่ได้เจอกันนี่เเหละ เผลอร้องออกมาเลยครับ  5555555
Reply
famname123
1 year ago
โคตรเขิลเลยถ้าโดนประกาศเเบบนั้น55
gyyx
1 year ago
อายมั้ยล่ะคุณ🙄🙄
famname123
1 year ago
มากคับ