•ใครคนหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจ•
         เรีื่องราวที่เราจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องราวความรักครั้งแรกของเราเอง...มันเป็นเรื่องธรรมชาติป่ะที่จะมีความรักในวัยเรียน...หุหุ...แต่เรื่องของเราน่าจะเป็นแอบรักข้างเดียวมากกว่า...นี่ก็ผ่านมาเกือบจะ10ปีแล้วความรู้สึกนี้ยังคงอยู่...
         มาเริ่มกันเลยดีกว่าตอนนั้นเราอยู่ม.3เว้ยยแบบหน้าปลวกๆเลยจ้าแม่😣😣😣😣😣
(ถ้าใส่รูปได้จะอวดว่าปลวกขนาดไหน555)ตอนนั้นมันเป็นเรื่องบังเอิญที่เราได้ไปเจอรุ่นพี่ม.4คนหนึ่ง(ลืมบอกโรงเรียนของเรามักิจกรรมรับน้องด้วยก้คือม.5,6จะเป็นทีมจัดกิจกรรมนี้เพื่อต้อนรับม.4เออ ช่างแม่งเหอะ!!ข้ามๆไปก่อน)
แล้วก้ได้เจอพี่ม.4ขอแทนชื่อย่อว่านายA ที่จริงตอนเจอครั้งแรกก้ไม่ได้ชอบเลยหรอกเรียกว่าประทับใจในรอยยิ้มมากกว่า...แต่ตอนนั้นเรายังเด็กและก้สับสนในความรู้สึกว่าเราจะบอยหรือสาว555แต่สรุปก็คือสาวจ้าา👧🏻
เลยไม่ได้คิดอะไรมากและก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะก็แค่รุ่นพี่ม.4ที่ย้ายมาใหม่เฉยๆ.....
จนกระทั่ง...เราได้เจอพี่เขาบ่อยขึ้นไม่ว่าจะโรงอาหาร,สนามบอล,ทางไปห้องน้ำ,ร้านขนม,โรงยิม แต่เราเองก็พยายามไม่คิดอะไรมากเพราะอะไรรู้มั้ย...เพราะโรงเรียนแม่งก็มีอยู่แค่นั้น...แต่เพราะโรงเรียนเนี้ยแหละทำให้เราได้เจอพี่เขาทุกวัน ทุกวันจนแบบเออชอบก็ได้ว่ะ!! งง อะดิ แห๋มเอาดข้าจริงคือพี่เขาหน้าตาดีอะแบบสูง,หูกาง,จัดฟัน,ตี๋นิดหน่อย,กีฬาดี,วิชาการเลิศ แต่ดูรวมๆแล้วมีเสน่ห์เหลือเกินนนนนน555เราก็แอบมองพี่เขาตลอดไม่ว่าจะเข้าแถวเคารพธงชาติ กินข้าว ขนาดพี่เขาเรียนว่ายน้ำเรายังไปแอบดูเลย(โรคจิตตมากกก)
แต่แบบก้เห็นแล้วมันทีกำลังใจอยากไปโรงเรียนทุกวันนนป่วยจะตายยังไปเลยยและด้วยความแอบชอบพี่เขามากกกกมัอยู่วันนึงเราเห็นพี่เขากำลังไปไหนสักที่เลยตามไปและผลที่ตามมาคือ...พี่เขาไปบริจาคเลือดเว้ยยหื้มมมอีเ-ี้ยยยยคืออีนี่กลัวเข็ม💉มากกกลัวแบบสุดชีวิตตแต่ก้ยังใจดีสู้เสืออยู่อ่าได้เราจะลองทำตามสิ่งดีๆที่พี่เขาทำนั่นก้คือการบริจาคเลือดจ้าแม่คืออยากบอกว่าอีนี่ลมจับไปเลยจ้าาหน้ามืดไปหมดนี่แค่เห็นเข็มนะพอตอนจะเจาะคือยิ้มแต่ในใจคือร้องหาแม่แล้ววแต่ท่องไว้ตลอดว่ามึงอย่าร้องนะอย่ากรี้ดนะเพราะผู้ชายอยู่ข้างหลังมึงอย่านะพอมาเท่านั้นแหละซี้ดเลยจ้าาแบบหมอคือบอกว่าให้กำมือก่อนอย่าหลับบพอเสร็จตรงนั้นคือเป็นลมมปต่รู้สึกดีมากกกที่เพื่อนบอกว่าคนที่พาไปห้องพยาบาลคือพี่เค้าแบบอีเ-ี้ยยยยอยากด่าตัวเองว่ามึงเป็นลมทำไมจากนั้นเราก้ไปขอบคุณพี่เขค้าที่ช่วยเราแต่...พี่เค้าก็ดูไม่ได้สนใจอะไรเราเลยนอยๆจนกระทั่งเราได้ขึ้นม.4พี่เค้าก้ได้รับน้องซึ่งเราก้แบบเออพี่เค้าคงไม่ได้อะไรหรอกก็แค่เด็กม.3ป่ะ!!และเราก้เลิกตามพี่เค้าไปเลยจนกระทั่งเวลาของเรากับพี่เค้าได้มาบรรจบกันอีกครั้งแต่ครั้งนี้เราสวยขึ้นจ้าาอันนี้กล้าพูดมาก555
เราได้ผิดตาแแต่ำี่มัดแน่นเกินปละเราจะล้างหน้าแต่แกะไม่ออกเลยเรียกให้คนมาแกะให้ไม่รู้หรอกใครนาทีนั้นแบบแสบตามากแม่😖😖😖
แต่พอแกะตาออกมาคืออีเ-ี้ยยยพี่เค้าช่วยเราไว้อีกแล้ววแต่ตอนนั้นแสบตามากอะเลยวิ่งไปล้างตาก่อนพอหันกลับมาพี่เขาก็หายไปแล้ววแต่เราก้คิดเหมือนเดิมว่าเออเขาคงไม่สนใจเราหรอกเราก็ไม่ได้ตามพี่เขาจนเราเริ่มมีคนมาจีบไรงี้แต่เราก้รู้สึกว่าชีวิตเราเริ่มเจอพี่เค้าขึ้นเรื่อยๆๆๆๆจนเหมือนเวลาชีวิตคือแบบเดียวกันเลยแต่เราก้ไม่สนใจเพราะตอนนั้นเราตอบตกลงที่จะเป็นแฟนกับใครบางคนที่มาตามจีบเรา...จนกระทั่งวันนึงเราและพี่เค้าหายไปจากทางเดินของชีวิตกันและกัน..จนกระทั่งเราขึ้นม.5ชีวิตก้เรื่อยๆเดิมๆแต่เราก้ยังไม่ลืมพี่เค้านะแค่ไม่ได้ตามติดอะไรขนาดนั้นแล้วจนกระทั่งวันนึงเราโพสึในเฟสบุ๊คว่า
แค่จุดสีเขียว
แต่เรื่องที่ทำเรากรี้ดแบบบ้านแทบแตกคือพี่เขากดไลด์เรามึงงเขากดไลด์เลยนะเว้ยยแบบอย่กไปโรงเรียนขึ้นมาทันทีแต่จุดเปลี่ยนคืออะไรรู้ป่ะ?...คือวันที่เรารวบรวมความกล้าทักพี่เค้าไปในเฟสว่า
ทำไมพี่หูกางจัง
คือแบบอยากด่าตัวเองว่าอีง้าววววคือเราเป็นคนปากหมามากฟอร์มเยอะจัดแต่พี่เค้าก้ตอบนะก้แบบกวนกันไปมาจุดพีคอีกคือการแลกไลน์เพื่อเล่นเกมส์เนี่ยแหละพีคสุดเราก้จะเล่นเกมส์ดับพี่เค้าตลอดจนวันนึงเรารู้สึกว่าเห้ออคงเป็นได้แค่นี้แหละจนกระทั่งพี่เขาโทรมาอีเ-ี้ยยยเป็นใครไม่กรี้ดบ้างอ่ะคนที่แอบชอบโทรมาหาคือไม่เคยคลอคุยกันเลยยยนอกจากออนแล้วชวนกันเล่นเกมส์แบบตอนนั้นคือเสื้อนัดเรียนไหม้เลยอะโดนแม่ด่าเลยค่ะเพราะเสื้อนักเรียนไหม้เตารีดพังที่รองรีดพังแม่สวดชุดใหญ่เลยแต่ก็สุขใจค่ะไม่เคยโดนแม่ด่าแล้วมีความสุขขนาดนี้เลยยยยแต่ก็นั่นแหละค่ะได้แค่นั้นจริงๆจนกระทั่งวันนึงเราตัดสินใจที่จะบอกความในใจกับพี่เขาโดยบอกผ่านไดอารี่ที่เราเขียนและบันทึกเรื่องราวและรูปถ่าย)ลืมบอกตลอดเวลาที่เเอบชอบพี่เค้าเราถ่ายรูปพี่เขาไว้ด้วย)เขินๆปะจนวันที่พี่เขาเรียนจบ...เราก็ยังไม่กล้าอยู่ดีค่ะเรายอมรับเลยว่าเรากลัวคำตอบมากกกมากจนกลัวที่จะบอกเราเลยเลือกกันหลังเดินกลับไปแต่เราได้ฝากไดอารี่ให้รุ่นพี่ผู้หญิงฝากไปให้พี่เค้าด้วยคะแต่วันนั้นจนวันนี้เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยยจนถึงทุกวันนี้เราเองก็ไม่รู้ว่าพี่เค้าเปิดไดอารี่ของเราอ่านรึยัง...หรือเค้าจะทิ้งมันไปแล้วว...จำได้ว่าตอนนั้นเฮิรตซ์กนักมากกร้องไห้เป็นว่าเล่นเลย.....,
อกหักตั้งแต่ยังไม่ได้บอกรักเลย
แต่ตอนนี้เราก้มีใครสักคนที่เข้ามาทำให้เราไม่เศร้าอีกต่อไปและพี่เค้าเองก็ใครคนนั้นแล้วเหมือนกันค่ะได้แต่คิดนะว่าวันนึงเราจะได้โครจรมาเจอกันอีกมั้ยแล้วในวันนั้นเราจะเป็นยังไงมันจะใช่เวลาของเรารึยัง...แต่ถ้ามันไม่ใช่จริงๆพี่เค้าก้คือแรงบัดดาลใจที่ดีเลยแหละเพราะพี่เค้าทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิมอยากพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา...การมีความรักในวัยเรียนไม่ใช่เรื่องไร้สาระนะคะเเต่มันจะเป็นแรงผลักดันให้เราดีขึ้นกว่าเดิมคะ...
แล้วความรักของคุณผู้อ่านเป็นแบบไหนคะมาแชร์กันได้นะคะ
Ü
SHARE
Writer
134340K
Whiner
•ฉันที่อยู่บนดาวพลูโต• ————————————————- เขียนนิยายไม่น่ารุ่ง เลยเอาไว้บ่นละกัน...

Comments