ฉันขับรถหลงทางเพื่อไปเจอหมาตัวหนึ่ง
แม่: จะข้ามถนนหรอ?
แม่ที่ซ้อนท้ายถามขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันมองซ้ายขวา และมันไม่ใช่จุดหมายที่เราตกลงกันไว้
เรา: อื้ม ลองไปทางใหม่ ๆ ดู

ถนนที่ตลอดสองข้างทางเป็นบ้านผู้คนที่เราไม่เคยเห็นทั้ง ๆ ที่อยู่แถวนี้มาตั้งแต่เกิด
เรา: น่าจะเลี้ยวนี่ได้นะ
ไฟเลี้ยวซ้ายถูกเปิด แต่ก ๆ ๆ ๆ ๆ
เรา: เอ? น่าจะหลงแล้วล่ะ

สุนัขพันธุ์ทางสีครีมหันมามองเมื่อเห็นคนไม่คุ้นหน้ามาจอดรถที่หน้าบ้านของมัน
ฟุดฟิด ๆ
สุนัขตัวนั้นเข้ามาดมสำรวจอย่างเป็นมิตร แววตาของมันบอกว่าฉันไม่กัดเธอหรอกหลงทางล่ะสิ
เรา: ว่าไงน้อง หลงทางแหละ น่าจะต้องเลี้ยวกลับแล้วล่ะ 
เราทักทายเมื่อเห็นว่ามันทำท่าเหมือนสงสัย

ฉันขับรถจากมันมาด้วยความรู้สึกสุขใจเล็ก ๆ อย่างบอกไม่ถูก
ดีใจจังที่หลงทางเข้าไปในซอยนั้น
นั่นน่าจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันเพราะฉันรู้แล้วว่าทางนั้นไม่สามารถพาไปถึงจุดหมายได้

ฉันขับรถมาตามทางที่คิดว่าน่าจะถูกต้องแล้ว
แม่ไม่พูดอะไร แค่นั่งเฉย ๆ
แม่ไม่พูดอะไรทั้งนั้นไม่ว่าจะกับสุนัขตัวนั้นหรือกับฉัน

ทำไมจู่ ๆ ก็คิดถึงหมาตัวนั้นขึ้นมานะ?
เรารู้แล้วนี่ว่ามันจะอยู่ตรงนั้นเสมอ
วันหลังลองหลงเข้าไปอีกดีไหมนะ?
แต่จะว่าหลงคงไม่ถูก 
เพราะหมาตัวนั้นจะเป็นจุดหมายใหม่ของเรา
และเราตั้งใจไปหามัน

แต่มันจะจำเราได้หรือเปล่านะ ยิ่งคุยกันน้อย ๆ อยู่ด้วย
ว่าแต่ว่า...มันจะกำลังคิดถึงเราบ้างมั้ยนะ?
เรามันก็แค่คนที่หลงทางเข้าไป
ก็แค่นั้นเอง...





SHARE
Writer
5feb1994
ถูกสาปให้แอบรัก
ความรู้สึกเหมือนภาพวาดตรงที่เราต้อง ร ะ บ า ย มัน

Comments