ตกตะกอนความไม่รักของเธอ มาเป็นงานเขียน

ฉันตกตะกอนความไม่รักของเธอ มาเป็นงานเขียน
พอไม่ได้เขียนถึงเธอ
ก็เหมือนว่าเราไม่ได้ชอบเธอแล้ว


หลายครั้งที่พยายามเปิดลิ้นชักแห่งความทรงจำ ที่เราใส่เขาเอาไว้ข้างใน
ใส่ลงไปทุกอย่างโดยไม่มีหมวดหมู่
แผ่น CD-R ที่เลิกผลิตไปแล้ว
ใบไม้แห้งในช่วงฤดูร้อน ไดอารี่ที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีชมพู สลับเขียว
รูปที่แอบถ่ายถูกล้างใส่ในอัลบั้มรูปภาพ
สมุดเฟรนด์ชิพที่เว้นหน้าไว้ให้เธอเขียน แต่ก็ไม่กล้าให้
และสมุดเล่มนั้น ที่ให้ตายยังไงก็จะไม่มีวันได้ไปอยู่ในมือของเจ้าของคนนั้น

ฝุ่นของความทรงจำ ที่ฉันไม่ทำความสะอาดมันสักครั้ง
ไม่เคยเอามันออกมาปัดฝุ่น ไม่เคยคิดว่าต้องทิ้ง แต่ก็ไม่รู้จริงๆว่าการรักษาที่ดีควรทำยังไง

นอกจากนั้น เรายังขังหัวใจตัวเองไว้แบบนั้นด้วย
หัวใจของคนที่ไม่คิดว่าจะรักใครสักคนได้เนิ่นนานขนาดนี้
หัวใจที่พาเราเดินมาไกลเกินจะถอยกลับ
เหมือนเราสตาฟหัวใจตอนรักเธอไว้อย่างนั้น
เพื่อเอามาเขียน เอาความรู้สึกมาร้อยเรียง ว่าเรื่องของเรามันเคยเกิดขึ้นจริง
เพื่อย้ำเตือนว่า เคยมีทั้งช่วงเวลาที่ดีและเปื้อนน้ำตาปนๆกันไป

แม้ในบางครั้ง เราจะบิดเบือนความจริงเพื่อให้ตอนจบของเรื่องๆนั้น ในช่วงเวลานั้นๆ 
ไม่ได้เศร้า จนใจเราไม่กล้ากลับมาอ่านมันอีก


แต่แล้ววันนึง เราก็ยอมรับ เมื่อพบว่า
ความจริงแล้ว เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว นาน มากๆแล้วด้วย
ถ้าเป็นแผ่น CD ก็คงดูมันบ่อยจนไม่สามารถดูได้อีกแล้ว
ถ้าเป็นภาพถ่าย สีของมันก็คงเริ่มจางลงกว่าแต่ก่อนมากๆแล้ว
ถ้าเป็นสมุด ก็คงเขียนจนหมดเล่มไม่มีพื้นที่ว่าง 
ไปพร้อมกับหมึกของปากกาที่หมดลงแล้ว

ฉันเขียนเรื่องของเราไปหมดแล้ว
ไม่มีเรื่องไหนให้เขียนถึง ไม่มีความรู้สึกไหนให้ที่จะตกตะกอนถึงอีกแล้ว
นอกจากความคิดถึงที่มัดจะผลุดขึ้นมาบ่อยๆ 
แล้วฉันก็เอาแต่เขียนวนๆ ว่าเห็นอะไรแล้วนึกถึงเธอได้บ้าง
แต่มันก็ซ้ำเดิม

มันเหมือนเดิมมาตั้งก่ีปีๆ
เรื่องที่ถูกเอามาเขียนวนๆมันช้ำไปหมดแล้ว
ความรู้สึกของฉันก็คงอย่่างนั้น
มันช้ำไปหมดแล้ว ช้ำเกินกว่าจะมานั้งขยี้ ว่า "เขาไมารัก" "เธอไม่เคยรู้สึก" 
และ "ฉันรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว"
ยิ่งเขียนก็ยิ่งตอกย้ำ ยิ่งกลับไปอ่านก็ยิ่งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ไปมากวกว่านี้แล้ว

เพราะไม่ว่ากี่เรื่องราวที่ฉันเขียนถึง
เรื่องสั้นที่มีเธอเป็นแรงบันดาลใจในตัวละคร
บทสนทนาที่หยิบยกเอาบางประโยคที่เธอเคยพูด
แม้ตอนจบมันจะแตกต่างกันไปตามรูปแบบของช่วงชีวิต
แต่ในทุกๆเรื่อง มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันพยายามซ่อนมันเอาไว้ และไม่ยอมรับความเป็นจริงสักที
ก็คือ ตัวละครตัวนึงไม่เคยรักตัวละครอีกตัวเลย
'เธอไม่รักฉันเลยและไม่เคยจะรู้สึกแบบนั้น'

ถ้าฉันรับความจริงข้อนี้ไปได้ตั้งเรื่องแรก
มันคงไม่มีงานเขียนระหว่างเราเรื่องต่อมา


เพราะสุดท้ายสำหรับฉัน ไม่เคยสุดท้ายจริงๆ
'ไม่รู้ว่าจะเขียนให้เธอไม่รักยังไงให้เจ็บปวดน้อยที่สุด
เพราะการรู้สึกไม่รักนั้น เป็นความเจ็บปวดที่สุดแล้ว'

หวังว่าฉันจะตกตะกอนความเสียใจ ผิดหวัง ในเรื่องของเราไปจนหมดแล้ว
เคลียร์ลิ้นชักนั้นจนว่างเปล่า
ปล่อยหัวใจตัวเองที่ฉันกักขังไวให้ออกมา
แล้วเริ่มใหม่
.
เริ่มเขียน เริ่มวาดเรื่องราวความรักในชีวิตใหม่
แล้ววันนั้นเรื่องราวของฉัน มันคงไม่จบแบบที่เคยจบมา
บนหน้ากระดาษสีขาว ก่อนตัว I ตัวนั้น ฉันคงได้เขียนเรื่องราวที่สมหวังในสักวัน

SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และเธอที่จากไป

Comments