มาคัณเฑยะ : ฤาษี Baby face
กลับมาพร้อมกับเรื่องราวสั้นๆของอีกหนึ่งฤาษี ที่ผมขอตั้งฉายาว่า “ฤาษี Baby face” เพราะอะไรที่ผมตั้งฉายานี้ก็ติดตามกันได้เลย

ต้องเล่าย้อนไปยังฤาษีตนนึงมีนามว่า “มริคัณฑุ” และภรรยาของเขา “มารุตมาติ” ทั้งสองได้บำเพ็ญตบะบูชาพระศิวะเพื่อหวังจะขอลูก เวลาผ่านไป พระศิวะก็พอใจกับการบำเพ็ญตบะของทั้งสองและได้ปรากฎตัวต่อหน้า มริคัณฑุได้ขอลูกจากพระศิวะ ซึ่งพระศิวะก็ให้พรตามนั้น แต่ก็ได้ตั้ง choice ให้เลือกว่าจะเลือกบุตรที่มีความฉลาดแต่อายุสั้นหรือจะเลือกบุตรที่โง่เขลาแต่มีอายุยืน ซึ่งทั้งคู่ก็เลือกว่าจะขอมีบุตรที่ฉลาดแต่อายุสั้น ซึ่งก็ได้บุตรที่มีความฉลาดสมความตั้งใจ โดยตั้งชื่อให้ว่า “มาคัณเฑยะ”

แม้ว่ามาคัณเฑยะจะเป็นที่ชื่นชมของพ่อแม่และผู้คนรอบข้างมากมายแค่ไหน มริคัณฑุนั้นรู้ดีว่าลูกชายของตนนั้นจะมีอายุเพียงแค่ 16 ปีเท่านั้น เขาจึงคอยพร่ำสอนลูกชายให้บูชาพระศิวะทุกวันอย่าให้ขาด (แต่ก็ไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงกับลูกชายนะครับ) ซึ่งมาคัณเฑยะก็ทำตามคำสอนของพ่อตลอด จนกระทั่งมาคัณเฑยะอายุได้ 15 ปี มริคัณฑุก็ได้แนะนำให้มาคัณเฑยะไปบำเพ็ญตบะบูชาพระศิวะโดยไม่ลุกจากที่นั่งบูชาตลอด 1 ปี มาคัณเฑยะจึงเลือกสถานที่ที่ริมแม่น้ำมาคัณฑะ เขาสร้างศิวลึงค์แล้วบำเพ็ญตบะอย่างแข็งขัน

เวลาผ่านไป 1 ปี ในวันที่มาคัณเฑยะมีอายุครบ 16 ปีตามกำหนด พระยมก็ได้เช็คอายุขัยของมาคัณเฑยะ จึงได้รู้ว่าวันนี้เขาถึงฆาตแล้ว จึงสั่งให้ลูกน้องของตนไปรับเอาวิญญาณของมาคัณเฑยะตามกฎเกณฑ์เสีย ซึ่งเหล่าลูกน้องก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อขะเอาวิญญาณไป แต่ด้วยแรงตบะของมาคัณเฑยะนั้นทำให้ไม่มีใครทำอันตรายกับเขาได้เลย เมื่อพระยมทราบข่าวความล้มเหลวของลูกน้องก็นึกโกรธลูกน้องตัวเองว่าทำไมถึงไม่สำเร็จ เขาจึงตัดสินใจว่าเขาไปรับเอาวิญญาณของฤาษีหนุ่มด้วยตัวเอง

เมื่อพระยมมาถึงที่ที่มาคัณเฑยะบำเพ็ญบูชาพระศิวะ เขาจึงขว้างบ่วงบาศก์ไปที่คอขิงมาคัณเฑยะอย่างไม่รอรี และกำลังจะดึงเอาวิญญาณออกมา ทันใดนั้น พระศิวะก็ปรากฎตัวต่อหน้าพระยมด้วยสีหน้าโกรธแค้น แล้วก็ตะโกนเสียงดังลั่นว่า...
“เจ้ากล้าดียังไงที่จะทำลายสาวกของข้า!”

พระยมเพื่อเห็นพระศิวะในอารมณ์โกรธสุดขีดก็ถึงกับกลัวอุจจาระขึ้นสมอง กล่าวกับพระศิวะแบบเลิ่กๆลั่กๆว่าตนเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้น พระศิวะจึงย้ำกับพระยมว่าอย่ามายุ่งกับสาวกของตน แล้วพระยมก็ต้องกลับไปด้วยความหวาดกลัวต่อพระศิวะ

เมื่อพระยมจากไปแล้ว พระศิวะก็ได้เรียกให้มาคัณเฑยะออกจากตบะ เมื่อมาคัณเฑยะเห็นพระศิวะต่อหน้าก็ดีใจเป็นอย่างมาก พระศิวะจึงอธิบายว่าที่ตนมาหาก็เพราะตัวของมาคัณเฑยะจะถึงฆาตในวันนี้ แต่ตนไม่ยอมให้พระยมมารับตัวไปเพราะเป็นสาวกของตน แล้วก็ได้ให้พรกับมาคัณเฑยะให้เป็นอมตะ และที่สำคัญก็คือ... “ข้าจะให้เจ้ายังคงเป็นเด็กหนุ่มอายุ 16 ปีเช่นนี้ตลอดไป ไม่ว่าจะมีอายุกี่ร้อยกี่พันปีก็ตาม” แล้วพระศิวะก็จากไป และด้วยเหตุนี้พระศิวะจึงมีอีกหนึ่งฉายาว่า “กาลอัณฑกพ” อันมีความหมายว่า “ผู้พิชิตความตาย”

บทบาทของฤาษีมาคัณเฑยะนั้นปรากฎในปุราณะต่างๆมากมาย รวมไปถึงในมหาภารตะด้วย โดยเขาได้ไปเยี่ยมเหล่าพี่น้องปาณฑปในช่วงที่ถูกเนรเทศเป็นเวลา 13 ปี โดยเป็นผู้เล่าเรื่องพระนลให้กับยุธิษฐิระเพื่อให้กำลังใจนั่นเอง อีกทั้งสถานที่ที่เกิดเรื่องราวระหว่างพระยมกับพระศิวะนั้น ต่อมากลายเป็นวัดชื่อ “มาคัณเฑศวรมหาเทพ” ซึ่งอยู่ใกล้กับทุ่งกุรุเกษตรนั่นเอง

SHARE
Writer
BenzKaweewut
Storyteller
ไม่ถนัดเล่าเรื่องตัวเอง ถนัดเล่าเรื่องอื่นมากกว่า #เล่าไปเรื่อยวรรณคดีอินเดีย

Comments