กุหลาบดอกที่ยี่สิบเอ็ด.
เปรียบเธอคนนั้นเป็นน้ำฝน​
             เปรียบฉันเป็นแสงแดดร้อน                            เปรียบเขาคนนั้นเป็นดอกกุหลาบ         ที่เจริญ​เติบโต​ในหน้าฝน

'ผู้คนมักจะบอกรักกันผ่านดอกกุหลาบ​'

" คุณ​เคยให้ดอก​กุหลาบ​ใครบ้างมั้ย? "
ฉันถามเขาไป ใกล้ถึงวันวาเลนไทน์​แล้ว ฉันยังคงคาดหวังดอกกุหลาบ​จากเขา แม้ความหวังมันจะแสนริบหรี่​ก็ตามที อันที่จริงฉันไม่เคยคาดหวังอะไรกับความสัมพันธ์​ที่ไม่มีชื่อเรียกของเรา แต่ภายใต้คำว่าไม่หวังอะไร ก็ยังมีความหวังอยู่ลึกๆนั้นแหละ.
" ก็กำลังจะให้วันวาเลนไทน์​นี้แหละ " 
เขาตอบพร้อมอมยิ้มเหมือนกำลังหวนนึกถึงอนาคตในตอนที่เขากำลังจะให้ดอกกุหลาบ​คนที่เขารัก
" ใครหรอ "  ฉันถามไปพร้อมอมยิ้มใหญ่ๆอยู่ในใจ สถานการณ์​พาให้คิดเข้าข้างตัวเองซะเหลือ​เกิน อดคิดไม่ได้ว่าคนที่เขาหมายถึงอาจจะเป็นฉัน.
" อย่ารู้เลย 555 "  เขาตอบฉันกลับมา ฉันอยากจะถามเขาว่าจะให้ดอกกุหลาบ​ใครกันแน่ แต่ก็กลัวว่าเขาจะรำคาญขึ้นมา บทสนทนา​ของเราจึงจบลงแบบไร้เหตุผล​
" ใครที่คุณหมายถึงเนี้ยคือฉัน หรือใครกันแน่นะ.....​"
เขาหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจจะรู้ แต่ความสงสัยที่เกิดขึ้นไม่เคยจะหายไปไหน...

 วันวาเลนไทน์​เป็นวันที่ฉันเกลียดสุดๆในทุกๆปี
แต่ไม่ใช่กับปีนี้.

" ฉันรักคุณ​นะ "
ฉันพูดพร้อมยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงสดยี่สิบเอ็ดดอกให้เขา เขาจะรู้ความหมายของดอกกุหลาบยี่สิบเอ็ดดอกไหมนะ?
" ขอบคุณ​นะครับ " เขารับพร้อมมองหน้าฉันแบบอึ้งๆ แต่ฉันก็ไม่ได้มองลึกเข้าไปในตาของเขา ผิวหน้าสีขาวเหลืองของฉันแซมไปด้วยสีแดงจากหน้าแก้ม ทันทีที่เขาพูดจบฉันก็รีบวิ่งออกมาทันที ไม่รู้ว่าต้องวิ่งไปที่ไหน แต่ฉันรู้แค่ว่าจะต้องออกมาจากที่ตรงนั้น แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นดอกกุหลาบช่อโตของฉันวางไว้ข้างๆกระเป๋านักเรียนสีซีดๆของเขา ใจก็พลันเต้นโครมคราม​ขึ้น นึกดีใจที่เขาไม่ทิ้งและเก็บมันไว้ใกล้ๆของสำคัญ​ของเขา แม้จะรู้ดีว่าสักวันเมื่อดอกกุหลาบ​โรยรา เขาก็ต้องทิ้งมันลงอยู่ดี.

" จดหมายสีน้ำตาลนี้ของเธอรึเปล่า? "ข้อความจากคนที่เธอคิดถึงอย่างสุดหัวใจเด้งขึ้นมา พลันใจก็นึกดีใจขึ้นมา
" ใช่ค่ะ " 
" ขอบคุณ​นะครับ สำหรับดอกไม้และจดหมายด้วย " 
... ดีใจจัง นึกว่าเขาจะลืมซะแล้ว เธอคิดพร้อมมองดวงจันทร์​ขาวนวล
' นี้เป็นวันวาเลนไทน์​ที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย! '​
ไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับ ระบบสั่นแจ้งเตือนก็สั่นขึ้นมาก่อน
" แต่ว่านะ ผมมีคนที่ชอบแล้วหล่ะ "
"..................." 
เธอนิ่ง เขานิ่ง พระจันทร์​นิ่ง ทุกสิ่งบนโลกนี้นิ่งดังหยุดเวลา นานเท่าไหร่ไม่รู้ จุดแจ้งเตือนสีเขียวของเขาค่อยๆกลายเป็นสองนาที สามนาที เขาเลิกออนไลน์​ไปแล้ว 
น้ำตาใสๆไหลออกจากตาสองชั้นกลมโตอย่างน่าหดหู่​และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลง่ายๆ
" เธอคนนั้นหน่ะหรอ คนที่คุณรัก " เธอพิมพ์​ถามเขาไปพร้อมหยาดน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่หยุด และไม่นานเขาก็ตอบ 
" รู้ได้ยังไง ไปรู้มาจากไหน?? " ข้อความที่ปนไปด้วยความสงสัยของเขาเด้งขึ้นมา แต่นิ้วที่เปียก​คราบน้ำตาและหัวใจที่ซื่อสัตย์​ต่อเขายังคงไร้เรี่ยวแรง​.
รู้สิ รู้มาตั้งนานแล้วหล่ะ ดวงตาที่เธอใช้มองเขาหน่ะมีดาวในนั้นหลายพันดวง เช่นเดียวกับดวงตาคู่นั้นที่เขาใช้มองเธอคนนั้น 
นิ้วมือยาวกว่ามาตรฐาน​ของเด็กสาวจิ้มเข้าไปในโปรไฟล์​ของผู้หญิงคนนึง ผู้หญิง​ที่ชื่อ 'ฟ้า'​
สวย ขาว ฉลาด เก่งไปเสียทุกด้าน ดูยังไงก็ต่างจากฉันคนนี้ 
หน้าตาธรรมดา​ๆ ผิวสีเนื้อทั่วๆไป หัวทึบ ทำอะไรก็ไม่เคยสำเร็จสักอย่าง รวมถึงเรื่องของหัวใจ... 



ตาสองชั้นที่เคยกลมสวยในตอนนี้กลับบวมและเศร้าโศก​ ดูยังไงก็น่าอดสู​เหลือเกิน
ขาในกางเกงวอร์มกำลังก้าวไปยังอาคารที่เขาคนนั้นอยู่ 
บังเอิญ​เสียจริงๆที่เธอมีเอกสารที่ต้องส่งในตึกนี้ สมองภาวนาให้ไม่ต้องเจอเขา คนที่เป็นต้นเหตุของนัยน์ตา​เศร้าหมอง แต่คำภาวนาไม่เคยจะไปถึงพระผู้เป็นเจ้า​ เขาเดินลงบันไดมาตรงหน้าเธอ เราสบตากันก่อนที่จะเดินสวนกันไป 
ทำไมต้องเจอกันด้วยนะ เขาคงเห็นดวงตาบวมไปแล้วแน่ๆ... 

หลังแผงตั้งอาหารสำเร็จรูปในซูเปอร์​มาเก็ต​ ตาสีเฮเซลนัทกำลังจ้องมองผู้ชายผิวคล้ำคนนั้นอยู่ ที่ต่างคือนัยน์ตา​นั้นไม่มีดาวพันดวงอีกแล้ว.....​แต่กลับมีดาวล้านๆดวงแทน
เธอใช้เวลากว่าหนึ่งปีเพื่อลืมเขาที่เจอกันแค่หนึ่งวัน
จนถึงตอนนี้​เขายังคงไม่รู้ว่าดอกกุหลาบ​ดอกที่ยี่สิบเอ็ดเป็นสีดำ   และคงไม่รู้ว่าจริงๆแล้วดอกกุหลาบทั้งหมดมีสี่สิบดอกต่างหาก* ดอกกุหลาบสีดำ  =  รักนิรันดร์​ แด่รักที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง
* ดอกกุหลาบ​ 21 ดอก = ชีวิตนี้ฉัน​มอบให้เธอ
                  40 ดอก = ความรักของฉันที่ให้เธอเป็นรักแท้


SHARE
Written in this book
หัวใจไฮเดรนเยีย.
ถึงเธอ ผู้ที่ใจร้ายกับฉันตลอดกาล
Writer
perfectbluesky
blue fav
Dear, my sunshine

Comments