อกหักแล้วไปวิ่งนะ

ใครบอกจะให้พี่อยู่กับหนูไป
เรื่อยๆ

หนูกำลังจะไปจากพี่ตอนนี้แล้ว

หนูไม่อยากทำให้พี่รู้สึกแย่

หนูจะไปจริงๆละนะ

ผมกำลังซ้อมงานรูบิคเตรียมความพร้อมก่อนวันงานพรุ่งนี้ ตอนที่ผมอ่านแชทรู้สึกเหมือนหูดับเสียงรอบข้างหายไป รู้สึกเวิ้งเหมือนตอนสูบกัญชา เหมือนไอ่โง่ที่หัวโล่งตอนไปนั่งสอบสถิติ แต่นั่นไม่สำคัญ ผมไม่รู้ว่าผมนั่งโง่อยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่  'เห้ยกลับได้แล้ว นั่งโง่อะไรอยู่คนเดียว'​ เพื่อนเรียก  ผมได้สติ 'ผมหันหน้าและเดินไปหามัน ซัดหน้ามันไปดอกหนึ่ง ถึงกูจะโง่แต่ก็โง่ไม่เท่ามึง' ​ผมคิดในใจ 'เค จะไปละ เจอกันพรุ่งนี้'​ผมตอบ  กลับมาที่ห้องหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาดูด... ลืมเปิดเครื่อง เอาใหม่ผมกดเปิดแล้วสูดเข้าไปเต็มปอดแล้วก็พ่นควันโง่ๆออกมาได้นิดเดียว  ผมลองพยายามมานานละก็พ่นควันออกมาได้นิดเดียว แต่ช่างแม่งเรื่องควัน ตอนนี้อยากลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ผมนั่งสูบจนห้องกลายเป็นสีเทา ใช่กับไอ่ควันโง่ๆที่ออกมานิดเดียวนั้นแหละ ผมเริ่มมึนๆผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วทุกอย่างมันก็มืดสนิท ใช่ผมหลับตา ลืมตามาห้องก็ยังสีเทาเหมือนเดิม ซักพักผมก็เริ่มหายมึน ความรู้สึกเดิมๆกลับมา มองนาฬิกา 18.17   เร็วไป1นาทีหรอวะ ผมลุกจากเตียง ทักไปหาเพื่อน 

                                                                                                                   ด่ากู
                                                                                                  กูลืมน้องเขาไม่ได้
                                                                                                                  ด่ากู
                                                                                                           ด่ากูววววว
ผมรีบเปลี่ยนชุดจะออกไปวิ่ง แล้วเอาเสื้อผ้าไปซัก พอวิ่งเสร็จกลับมาจะได้เอามาตากพอดี  ผมเข้าไปวิ่งในสนามกีฬามหาลัย 'รางวัลชนะเลิศแข่งฟุตบอลชายได้แก่ คณะครุศาสตร์'  ไอ่เชี่ยวันนี้มีพิธีปิดกีฬานี่หว่า คนเต็มสนาม ตั้งหน้าตั้งตากันรอรุ้นรางวัลใครได้ถ้วยมากกว่ากัน ผมไม่สน ผมหน้าด้านตั้งตาวิ่งอย่างเดียว ตอนนี้อยากวิ่งหนีไอ่ความรู้สึกแย่ๆนี้ไปให้พ้นๆ วิ่งได้3รอบ เจ็บขา แต่ไม่เหนื่อย แต่แม่งเจ็บขา เลยเปลี่ยนมาเดิน เดินไปวิ่งไปซักพัก มีเสียงจุดพลุ จบพิธี คนเริ่มทยอยกันกลับ ผมวิ่งครบ10รอบ ใช่รวมเดินด้วย ปรกติผมจะเหนื่อยแต่วันนี้ไม่เหนื่อย ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน ผมวิ่งต่อไปเรื่อยๆ  จนคนในสนามหายไปหมด เหลือแต่คนที่มาวิ่งแบบผม ผมวิ่งจนลืมไปแล้วว่ากี่รอบ ตอนนั้นใจลอยและคิดแต่ว่า กูจะต้องแซงไอ่กล้ามโตด้านหน้านั้นให้ได้ ผมวิ่งจนคนเริ่มไม่เหลือแล้ว ผมวิ่งผ่านลุงที่กำลังจะปิดสปอตไลท์ 'น้องดึกป่านนี้ยังไม่กลับอีกหรอ'ลุงพูด 'ใครน้องมึง ชีวิตกูยุ่งไรวะ ปิดไฟไปดิกูวิ่งในที่มืดได้ กูอยากจะวิ่ง วิ่งให้ลืมน้องเขา เดี๋ยวซัดหน้าลุงแม่ง'ผมคิดในใจ  'อ๋อ เดี๋ยวอีกซักรอบจะกลับละครับ'ผมตอบ  กลับไปต่อที่ห้องก็ได้ลุงว่ามันดึกละนะ ไอ่เชี่ยกูว่าลุงแม่งกวนตีนละ ให้กูไปวิ่งวนในห้องโง่ๆเล็กๆนั้นอะนะ 'กลับละครับ'ผมตอบ ผมเดินไปที่รถ เออวะกูไม่ต้องวิ่งในห้องก็ได้นี่หว่า วิดพื้น ซิทอัพไรก็ได้นี่หว่า ลุงไม่ได้กวนตีน แต่ในหัวผมตอนนั้นมีความคิดแค่ว่าจะวิ่งอย่างเดียว  พอกลับมาถึงห้องเปิดห้องมา ได้กลิ่นบุหรี่ เพลงนี่มายังจำได้ดีบุหรี่ที่สูบเพราะใคร

เขาคือคนที่รักทำไมอยู่ๆก็ไป
ไอ่เชี่ย..  ความรู้สึกกลับมาอีกละ  แต่เดี๋ยว......ลืมเอาผ้ามาตากนี่หว่า ผมออกจากห้องไปเอามาผ้ามาตาก แล้วก็มานั่งโง่ๆ กับความรู้สึกที่ไม่ยอมหายไปซักที หยิบโทรศัพท์มาเปิดดู 'โง่' เพื่อนตอบกลับมาสั้นๆ แต่ได้ใจความ  ผมคิดในสิ่งที่พึ่งทำไป พยายามวิ่งหนีแทบตาย วิ่งจนคนหายไปหมดในทางที่ผมวิ่ง วิ่งจนไม่เจอใครแล้ว 
ใช่แล้ว ความจริงง่ายนิดเดียว ผมต้องผอมลงแน่ๆ ใช่ละถึงว่าวิ่งได้ขนาดนี้ ....... หยอกๆ 
        เราหนีไม่ได้หรอก ยิ่งพยามลืมเท่าไหร่            ก็ยิ่งคิดถึงเท่านั้นแหละ  
นี่แค่วันแรกเอง มันต้องใช้เวลาแหละ ค่อยๆวิ่งไปนะ อย่าไปฝืน 
 
           ออกกำลังกาย กินอาหารถูกหลัก                ถึงอกหัก แต่ก็แข็งแรง     
ใช่ครับผมอกหัก และนี่คือเรื่องโง่ๆที่ทำในวันนี้ 


SHARE

Comments

_ffahrenheit
1 month ago
ไม่เศร้านะแกร
Reply
SKUNG
1 month ago
ไม่ทันแล้ว แต่จะไม่เศร้ากว่านี้แล้ว