ถึงพี่
เขียนเอาไว้ในวันเสาร์ที่ฝนตก กลิ่นดินหลังฝนตกช่างแสนสบายใจเหมือนทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้คุณ


เรา, สูง 160 เซนติเมตร ชื่นชอบสีเหลืองเป็นพิเศษ เป็นมิตรกับสัตว์หน้าขนทั่วโลก

คุณ, สูง 178 เซนติเมตร ฝ่ามือใหญ่พอจะจับมือเราไว้ได้พอดี มักจะบอกว่าเกลียดแมว แต่ก็โดนแมวอ้อนทุกที


อันที่จริงเราค่อนข้างมั่นใจว่าเราชอบคุณก่อน เพราะว่าแพ้ท่าทีใจดีเวลาเข้าไปคุยด้วย ขัดกับบุคลิกที่ดูจะนิ่งเกินไปของคุณ ตอนที่คุยกันครั้งแรกค่อนข้างแปลกใจที่คุณชวนคุยกลับด้วยซ้ำ

อยู่ด้วยกันมาจะสองปีแล้ว คุณที่รู้ใจเราแทบจะทุกอย่าง รู้ว่ายิ้มแบบไหนที่เรากำลังฝืน รู้กระทั่งน้ำเสียงแบบไหนที่เรากำลังไม่สบายใจ

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา ทีแรกเราคุยกันว่าจะไปกินชาบูด้วยกันแบบเรียบง่ายแล้วก็กลับมาพักผ่อน แต่สุดท้ายคุณก็โทรมาถามว่า เปลี่ยนเป็นไปทานข้าวกับครอบครัวคุณแทนได้ไหม

ตื่นเต้นแทบแย่

แต่ก็ผ่านมาด้วยดี ครอบครัวของคุณน่ารัก น่ารักจนเราเลิกสงสัยไปเลยว่าคนที่แสนใจดีแบบคุณต้องเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบไหน ดีใจมากที่คุณพ่อคุณแม่ของคุณก็รักเรา

หลังทานข้าวคุณพ่อคุณแม่ของคุณไปส่งเราที่งานนิทรรศกาลศิลปะ เราเดินเล่นด้วยกันอีกหน่อย เราเดินไปเจอร้านขายดอกกุหลาบก็เลยบอกคุณว่ารอตรงนี้นะ คุณยิ้มกว้างตอนที่เราเดินกลับมาพร้อมดอกกุหลาบสีแดงสดหนึ่งดอก แล้วเดินไปซื้อในร้านเดียวกันมาให้เราอีกหนึ่งดอก น่ารักเป็นบ้า

คืนนั้นเราตัดสินใจให้ของขวัญคุณ แต่เพราะว่าช่วงนี้คุณปัจฉิมนิเทศและค่อนข้างยุ่งก็เลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรให้เรา

ในนั้นมีเสื้อยืดหนึ่งตัวที่ต้องลากเพื่อนผู้ชายไปซื้อด้วยเพราะกังวลว่าคุณจะใส่ไม่ได้ และมีสมุดหนึ่งเล่มที่เราตั้งใจเขียนให้ เล่าถึงช่วงเวลามัธยมปลายที่เราได้ใช้ด้วยกัน พูดกันตามตรงว่าเราคงลำบากแย่ถ้าไม่มีคุณ ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ คุณก็เป็นส่วนแรกที่ประกอบไว้ ทุกความทรงจำที่น่าจดจำของชีวิตมัธยมปลาย ช่วงชีวิตหนึ่งที่สำคัญมาก ก็ล้วนมีแต่เรื่องของคุณ

คุณอ่านมันจนจบที่ห้องของตัวเองแล้วโทรมาหาเรา เราตัดสินใจออกมาคุยกันอีกครั้งที่ห้องกลางของหอพัก เวลาราวเที่ยงคืนครึ่งแทบจะไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาแอบฟังเรื่องของเราเลย

เราคุยกันแทบจะทุกเรื่อง เรื่องที่คุณเคยคิดอยู่นานว่าควรจะต้องเล่าให้เราฟังดีไหม เรื่องที่เคยเป็นประเด็นให้เราทะเลาะกัน แต่สุดท้ายเราก็เข้าใจกัน

เป็นคืนที่ดีมากเลยค่ะ ก่อนที่คุณจะต้องออกจากหอพักนี้ไปเพื่อไปเติบโตในเส้นทางของตัวเอง ใจหายอยู่เหมือนกันที่เราก็จะต้องเติบโต เวลาที่เราจะมีให้กันก็น้อยลง แต่คุณก็คอยบอกว่าพี่ไม่ได้จะไปไหนไกล เรายังสามารถมาหากันได้ทุกเมื่อที่เราคิดถึง



เราเองไม่เคยได้รับความรักมากมายขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยเข้าใจถึงความผูกพันธ์
และเราก็มาเจอคุณ


คุณ ผู้ทำให้เราเข้าใจในความอ่อนโยน เรียนรู้ที่จะรักตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อที่จะแบ่งความรักนั้นไปให้คุณอีกต่อหนึ่ง

ในคืนที่ไม่มีอะไรเป็นใจซักอย่าง เราร้องไห้ราวกับท้องฟ้าจะถล่มลงมา คุณทำแค่เพียงอยู่ข้าง ๆ จับหัวของเราทั้งสองมาแตะกันและบอกว่า พี่ไม่ชอบน้ำตาของเธอเลย




ต่อให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่คุณก็จะยังตัวเท่านี้ ต่อให้ตอนนี้จะเป็นรุ่นพี่แสนเท่ของเด็กในโรงเรียนมากมายคุณก็จะเป็นแค่พี่ตากล้องคนนั้นของเรา ที่เราแสนรักแสนหวง

รู้ว่ามีคนที่ดีกว่าเรารออยู่มากมาย แต่ขอบคุณนะคะที่เลือกเราเสมอเลย สัญญาว่าจะรักให้เก่งที่สุด

อยู่ด้วยกันไปนานนานนะคะคุณ




,แสนรัก
🌻
SHARE
Written in this book
/to my youth.
Writer
wachiix
writer
ไดอารี่เล่มเล็ก

Comments