ซึมเศร้าที่มีความสุข
ในวัย 25 มีเพื่อนสนิทป่วยซึมเศร้าแล้ว 3 คน
คบมาตั้งนาน พึ่งมารู้ราว ๆ สามปีให้หลัง

1 ใน 3 มีอาการหนักสุดจนต้องดรอปเรียนไปเทอมนึงเต็ม ๆ
ซึ่งเราก็มารู้ตอนหลังที่มันรักษาจนอาการคงที่แล้ว
รู้สึกผิดชะมัด...

ทำไมเราไม่คุยกันถึงเรื่องนี้ให้เร็วกว่านี้วะ? ถามเพื่อน
หรือจริง ๆ แล้วคุยกันตอนที่เพื่อนพร้อมจะดีกว่า? ถามตัวเอง

ความทรงจำของเราหายไปครึ่งนึงเลยนะ ถ้าเราพูดอะไรงง ๆ ออกไป อย่าถือสาเรานะ มันพูด
เออ ไม่เป็นไร เข้าใจ  เราตอบ

หัวเราะกันมาพักนึงถึงเรื่องที่ไม่น่าจะหัวเราะได้ สักพักเพื่อนก็นิ่งไป
มันวางโทรศัพท์เอาไว้ทั้ง ๆ ที่ยังต่อสายเราได้ไงวะ กลับมาก่อน 

ฮัลโหล มันรับ
คุยกันอยู่ดี ๆ ทำไมเดินหนีไปวะ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ เหมือนแกเดินไปคุยกันใคร เราถาม
หือ? เมื่อกี้เราโทรหาแกหรอ มันถามกลับ
เอ้า? แกนี่... ตั้งสติ หรือว่า.. เราคิด
เอ่อ... เราขอโทษจริง ๆ มันเสียงอ่อน เราเดินไปคุยกับป้าแล้วลืมไปเลย เสียงมันเศร้า ๆ
เออ ๆ ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวแค่นี้ก่อน ไปทำธุระแล้วงั้น เราวางสาย

อืม

เราโกหกทำไมวะ?
ตั้งสติอยู่พักนึงก่อนจะหารายชื่อหนังสื่อที่เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าอย่างจริงจังที่สุด
เพจจิตแพทย์ไหนที่ดัง ๆ ฟอลฯ มันให้หมด ทักแชทไปถาม ตอบไม่ตอบว่ากันอีกที
เราปรึกษาใครได้วะ? คิดคนเดียว

เหมือนเราเริ่มคบเพื่อนคนใหม่ ทั้ง ๆ ที่ก็เห็นอยู่ว่าคนเก่า
เราต้อทำให้มันมีความสุข
เราต้องทำให้มันหัวเราะ
ต้องแคร์มัน
มันเป็นเพื่อนสนิทเรา

นี่เป็นครั้งแรกในรอบอาทิตย์เลยนะที่เราได้หัวเราะ
ประโยคบอกเล่าที่มันพูดตอนเดินในห้างฯ ด้วยกัน
การระแวดระวังว่าเราจะทำให้มันไม่สบอารมณ์เพิ่มมากขึ้นจนเราเองก็เริ่มไม่สบอารมณ์
เราแคร์มันมากขึ้นจนบางครั้งเราเริ่มเหนื่อย

เราร้องไห้ 

ทำไมรู้สึกเหนื่อยจังเลยนะ เราคิด
บทสนทนาที่ต้องระมัดระวังคำพูดมากกว่าเดิม
การกระทำที่ต้องระวังสีหน้าท่าทางมากกว่าเดิม
รอยยิ้มที่บางครั้งเราเหนื่อยแล้วแต่เราก็ต้องยิ้มมันทำให้เราหมดพลัง

แล้วเพื่อนมันมีความสุขหรือยังนะ?

เราใช้เวลาพยายามทำให้เพื่อนมีความสุขมาพักใหญ่จนลืมว่าตัวเองก็ควรมีความสุขด้วยเหมือนกัน
เราไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนที่เรารัก
ในฐานะที่เราปกติที่สุดในกลุ่มเราควรจะอดทน และทำให้ที่เหลือมีความสุขไปด้วยกันไม่ใช่หรอ?

แต่ทำไม...
เพื่อนไม่เห็นจะแคร์เลย...

แกอย่าพยายามเพื่อพวกฉัน...
นั่นคือประโยคที่ออกจากปากของเพื่อนสนิทอีกคนที่ทำให้รู้สึกจุก
ขอตีความในทางที่ดีว่ามันเป็นคนเลือกใช้คำไม่เป็น มันกลัวเราเครียดแหละ ไม่งั้นตอนพูดมันจะร้องไห้ทำไม?

กลายเป็นว่ากลุ่มของเราตอนนี้เศร้าทั้งกลุ่มเลยว่ะ 
การทะเลาะกับคนที่ป่วยโรคซึมเศร้าไม่ใช่เรื่องดี

ฉันพยายามทำให้ทุกคนมีความสุข
ฉันแคร์ทุกคน
ฉันดูแลว่าทุกคนได้รับความสุขและเสียงหัวเราะเท่ากันไหมเวลามาเจอกัน
แล้วฉันได้อะไร?
 
นั่นเป็นประโยคที่เราถามเพื่อนออกไปในวันนั้นด้วยความอึดอัดใจ
ทำไมเราเป็นคนแบบนี้วะ ถามตัวเอง

สรุปเราจะให้หรือเราต้องการได้รับกันแน่

เราไม่ได้รับคำตอบเลย
นอกจากเสียงร้องไห้ของเพื่อน

ขอโทษ

อย่าทำร้ายตัวเองนะ เราภาวนา

ขอโทษ

ใจเย็น ๆ นะ เราห้าม

ขอโทษ

ฉันรักแกนะ เราบอก

ขอโทษ

อย่าคิดมากนะ ฉันผิดเอง  เราบอก


จริง ๆ แล้วเราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ แต่โรคซึมเศร้ายังไม่ถูกบรรจุลงในสมุดบันทึกความทรงจำ 
มันพึ่งถูกบันทึกได้ไม่กี่หน้าจากจำนวนพันหน้าก่อนหน้านี้  

เราอาจจะต้องเรียนรู้มันไปอย่างนี้ 
แต่ต้องในวิธีที่ถูกต้อง
การคุยกับจิตแพทย์เป็นประจำทำให้เราเองหายใจสะดวกขึ้น และจำเป็นต้องทำ
การคุยกับเพื่อนที่เป็นโรคซึมเศร้าเป็นสิ่งที่อยากทำ และจะทำ
การคุยกับตัวเองก่อนคุยกับคนอื่นน่าจะเป็นสิ่งที่ควรทำ และต้องทำ
การไม่ทิ้งกัน แม้ในวันที่เราเจอปัญหาหนักที่สุด เป็นสิ่งที่อยากทำ แต่ไม่รู้จะทำได้ไหม

ขอโทษ

ถ้าคุณอ่านบันทึกนี้ด้วยความไม่สบอารมณ์ 

ขอโทษ

ถ้าทำให้คุณเสียเวลา

ขอโทษ

ถ้าบทความนี้ไม่ได้ทำให้คุณมองโลกได้ดียิ่งขึ้น เพราะเราก็มองโลกได้แค่ในมุมเล็ก ๆ ของเราเอง

ขอโทษนะ 

เราต้องไปหาเพื่อนแล้ว



SHARE
Writer
5feb1994
ถูกสาปให้แอบรัก
ความรู้สึกเหมือนภาพวาดตรงที่เราต้อง ร ะ บ า ย มัน

Comments

Belovedyou
2 months ago
ตรงใจเรามากๆเหมือนกับว่าคุณมานั่งในใจเรา
Reply
5feb1994
2 months ago
: )