บทสรุปของความสัมพันธ์..นั้นอยู่ตรงไหน
“ถึงเวลาต้องหยุดแล้วพี่” ...เรากำลังเดินทางมาถึงจุดนี้ จุดที่ไปต่อไม่ได้ เรามักบอกเขาบ่อยๆ ว่า “เราไปต่อกันนะคะ จนกว่าจะไปไม่ได้อีก” ... เราฝืนมาจนสุดทางแล้วสินะ

หลายวันก่อน เกิดเหตุที่ทำให้เขามาหาเราไม่ได้อีก แน่นอนว่าบนความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเราต้องคิดว่าเป็นข้ออ้างของคนจะตีตัวออกห่าง บนความไม่แน่ใจ จริงๆ คือ “กลัว” ว่าเขาจะหายไปจากชีวิต เราเซ้าซี้จนลืมนึกไปว่าควรบอกเขาดีๆ ว่า “ไม่เป็นไร ทุกอย่างดีขึ้นแล้วค่อยคุยกัน” 

จากคำถามรบเร้า เขาคงอึดอัดถึงขีดสุด 
“ชีวิตผมไม่ได้ดีไปทุกวันนะครับ ตอนนี้ผมรู้สึกแย่ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น อยากอยู่คนเดียว” ... 

ถ้าเราหยุดตั้งคำถามไว้แค่นั้นทุกอย่างอาจจะดีกว่าวันนี้ แต่เรายังรบเร้า เซ้าซี้
“ยังไม่หยุด พอแล้วครับ” ...สิ้นประโยคนั้นทุกอย่างก็หยุดการเคลื่อนไหว

จากวันนั้นเขาปิดการติดต่อทุกทาง เราพยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล 
บางทีเราก็บอกตัวเองว่า พอแล้ว หยุดได้แล้ว หยุดพยายามได้แล้ว แต่การอยากมีเขาอยู่นั้นมากกว่าสิ่งใดๆ.. เราทำทุกทาง อาจจะดูเหมือน “ดิ้นรน” เสียมากกว่าที่จะเรียกว่าพยายาม ..จนกระทั่งเจอเขา
ภาพที่เขาเดินมาในเครื่องแบบ ยังน่ารัก สมาร์ทเหมือนเดิม นานเท่าไหร่แล้วที่เราไม่ได้เห็น 
เราเดินไปหาเขาที่รถ พร้อมน้ำและขนมในมือ ส่งให้เขา
“บล็อกไลน์ ใช่ไหมคะ”
“คับ ก็วันนั้นผมบอกแล้วว่าอย่าเพิ่ง” .. เขารับของจากมือเรา พร้อมจะออกรถ
“ไปล่ะ” ... ประโยคสุดท้ายที่เราได้คุยกันต่อหน้า

ยังไม่มีอะไรดีขึ้น เขายังเงียบ..
.. เรารู้สึกเคว้งคว้าง..
..การไม่มีเขา มันเคว้งคว้างขนาดนี้เลยเหรอ..

วันต่อมา เราขับรถไปเรื่อยๆ ไปในที่ที่เคยไป ในที่ที่เคยมีเขา ความคิดถึงที่มีมากมายอาจเป็นแรงดึงดูด โดยไม่เชื่อสายตาตัวเอง รถเขาจอดอยู่ตรงนั้น .. เราเห็นแสงที่ปลายทางความพยายามอีกครั้งเราคิดถึงเขาจับใจเราตัดสินใจซื้อซิมการ์ดโทรศัพท์ ..ถ้าได้คุยกันเผื่ออะไร อะไร จะดีขึ้น ..
“สวัสดีครับ” ..เสียงนุ่มๆ สุภาพที่ปลายสาย
“น้อง คุยกันก่อนนะคะ” .. ยังไม่สิ้นเสียงเรา เขาตัดสาย แน่นอน...บล็อกเบอร์เรียบร้อย..

เราคิดไว้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนั้น.. รวบรวมความพยายามเฮือกสุดท้าย สร้างไลน์ใหม่
“คุยกันสักนิดนะคะ ไม่ต้องมาหา ถ้าจะไม่คุยกันทำไมไม่ทำตั้งแต่ครั้งก่อนที่บอกให้พี่บินกลับมา ไม่ทำร้ายกันได้ไหมคะ น้องไม่ได้เป็นคนแบบนั้นใช่ไหมคะ” 

“วันที่ผมแย่ ผมบอกว่า อยากอยู่คนเดียว ให้หยุด ทำไมพี่ไม่หยุด” ...เขายอมคุยในที่สุด เราดีใจเหมือนต้นไม้ที่กำลังจะเฉาตายได้ฝนแรก

“หยุดแล้วค่ะ น้องบล็อกก่อน”
“จะรู้ให้ได้ นู่นนี่ บอกให้หยุด คุมตัวเองไม่ได้ใช่ไหมครับ” .. เขาดุเหมือนเคย เหมือนทุกครั้งที่เรางี่เง่าเอาแต่ใจ แต่ครั้งนี้ดูจริงจัง จนเราไม่อาจคาดเดาผลการสนทนา

“ครั้งที่แล้วก็เป็นแบบนี้ พอไม่ได้ดั่งใจ ก็ไม่สนที่เคยพูด” .. ต่อให้เราอธิบายยังงัย เขาก็ยังเสียงแข็ง
“ไม่ครับ ไม่เอาแล้ว วันแย่ๆ ผมผ่านมาแล้ว”
“ก็ถ้าน้องไม่บล็อก น้องก็จะรู้ว่าพี่เข้าใจหลังจากนั้นค่ะ”
“แล้วที่ผมบอกให้หยุดตั้งนานแล้วล่ะครับ?”

“ขอโทษค่ะ ก็กลัวนี่คะ ..กลัวว่าจะโดนทิ้งไป.. ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่เอาแต่ใจแล้วนะคะ ไม่เจอ ไม่คุยกันเป็นปี ก็ยอม.. ขอแค่บอกว่ายังอยู่ แค่ได้รู้สึกว่าเป็นคนของน้องก็พอ.. ..ต่อไปวันแย่ๆ ก็จะอยู่และฟังทุกอย่างค่ะ อยากให้ดุ ไม่อยากให้ทิ้งนะคะ จะไม่ทำอะไรให้น้องต้องหายไปอีก..
..บอกสักคำก่อนไป กทม ว่า ยังอยู่นะคะ..คนดี” 

เราไม่เคยต้องอ้อนวอนใครขนาดนี้
“ลองหายไปดูดีไหม จะได้รู้” ...ดูเหมือนเขาจะใจอ่อนแล้วใช่ไหม..
“ไม่เอาสิคะ แค่นี้จะแย่แล้ว ใจจะขาดรอนๆ นะคะคนดี ขอเป็นคนของน้องต่อไปนะคะ” 
“เอาจริง ไม่ต้องคุยกันแล้วก็ได้นะครับ ผมไม่โอเค คุยไม่เคยรู้เรื่องครับ”
“นึกว่าดีแล้ว อุตส่าห์สบายใจแล้วค่ะ เหมือนเดิมนะคะ”
“ไม่ครับ พี่ว่าคนเราควรให้โอกาสกี่ครั้งหรอครับ ผมเคยให้ไปแล้ว”
บทสนทนาดำเนินต่อไปยาวนาน เราแทบไม่อยากให้สิ้นสุด เพราะเรากลัวว่าถ้ามันจบลง นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน”พี่ ถึงเวลา ควรหยุดแล้ว นะครับ”

“พี่ยังไม่ไหว ขอเวลาอีกหน่อยนะคะ”
แบบนี้ไม่มีทางไหวครับ ควรหักดิบ ตัดไฟแต่ต้นลม พี่ควรไหวได้แล้ว เพราะวันนั้น ผมไหวแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ดีอยู่แล้ว จนผมรู้สึกว่าวันที่แย่ ทุกคนคิดถึงแต่ตัวเอง ผมควรหยุดทุกอย่าง พี่ไม่รู้ตัวว่าพี่แสดงออกยังงัย”

“พี่แค่กลัวเพราะพี่ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์ห้ามว่าไม่ให้ไป”... น้ำตาเราเริ่มคลอ
“ผมตัดใจแล้ว”
“อยู่ก่อนนะคะ”
แค่บอกให้หยุดเซ้าซี้ หยุดถาม พี่ทำไหม คิดแต่จะถามเรื่องตัวเอง รู้ไหมว่าผมรู้สึกยังงัย”
“ก็ตอนนั้นคิดว่าจะอ้างทิ้งกัน”
“งั้นตอนนี้ ก็ทิ้งกันไป จบกันดีไหมคับ”
“ไม่ดีค่ะ ... แค่น้องยังอยู่ แค่บอกว่ายังอยู่”
“ผมอยู่ มันไม่มีไรดีเลยคับ ...รอวันเจ็บ.. นะครับ”
“เจ็บก็ยอมมาเป็นปี เพราะมีน้องดีกว่าไม่มี... ....เจ็บดีกว่าจบ นะคะ”
“จบดีกว่าทนเจ็บครับ ไม่เอาแล้วครับ เข็ด ..แล้วให้พี่จำไว้เลย อย่าทำแบบนี้กับใครอีก แบบที่ผมเจอว่าวันที่ผมแย่ พี่ก็คิดถึงตัวเองอย่างเดียวงัย... ผมพอ ไม่อยากเจออีกแล้ว เข้าใจไหมครับ ไม่อยากอีกแล้ว”
“น้อง”
“ไม่ครับ ไม่อยู่”
“ขอเวลาอีกนิดนะคะ”
“ครับ อยู่ครับ.. ผมจะอยู่จนกว่าพี่จะไปนอก แต่เงื่อนไขเดิม ผมไปหาพี่ไม่ได้ พี่โอเคไหม แล้วเลิกเซ้าซี้ด้วย ตกลงไหม”
“ถ้าพี่ยังไม่เดินทางล่ะคะ”
ยืดหยุ่นได้ ไม่เป็นไรคับ ทำให้ได้อย่างที่พูดนะคับ ผมเห็นพอไม่ได้ดั่งใจ ละฉุดไม่อยู่”
“คือจำเป็นต้องหยุดเลย เพราะติดอะไรหรือปล่าวคะ ถ้าติดก็จะหยุด”
“ไม่ติดคับ แต่เดือนกันยา ผมเริ่มย้ายที่อยู่แล้วคับ เตรียมตัวทำงาน ผมจะย้ายที่อยู่ไปถาวรเลยคับ”
“ไปทำงาน กทม ถาวรเหรอคะ”
“คับ คงเป็นแบบนั้น”
“งั้นพี่ไปอยู่นอกถาวรเลยค่ะ ที่กลับมาบ่อยเพราะน้อง”
“คับพี่ ผมนอนละนะคับ”
“ค่ะ ฝันดีค่ะ”
“วันที่ 24 เดี๋ยวทักไป” ... คือวันที่เขาจะกลับจากไปเที่ยวกับแฟน
“ทางไหนคะ จะได้ถือถูกเครื่ิอง”
“ทางไลน์คับ ก็ถือไว้ทุกเครื่องแหละคับ”
“อันนี้ รึอีกไลน์....คะ
“อีกไลน์.... คับ”
“จะรอค่ะ”
ก็รู้ว่าเป็นความสัมพันธ์ไม่เหมาะ แต่ไม่ได้เป็นความสัมพันธ์ที่ผิดพลาด... เป็นความรักที่เราให้ถูกคนแต่ไม่ถูกเวลา... รู้ว่าต้องจบ แต่ไม่ไช่ตอนนี้ได้ไหม เพราะตอนนี้ยังไม่พร้อมจะให้ไป ยังไม่ไหวถ้าไม่มีกัน... ไม่เจอกันไม่เป็นไร แค่บอกว่ายังอยู่ และยอมให้เราเป็นคนของเธอ... ไม่เป็นคนของเราก็ไม่เป็นไร ถึงเวลาต้องจบกันไป เราก็จะยังเป็นคนของเธอตลอดไป...เพราะเรารักสุดหัวใจ จนไม่อาจนอกใจไปรักใครได้อีก... บทสรุปของความสัมพันธ์นั้นอยู่ตรงไหน ก็คงอยู่ที่ต้องหยุดเมื่อสุดทาง
ต่อให้รักยังงัย เราก็ไปต่อไม่ได้แล้วสินะ...
💚🍀🐯🌟🌟








SHARE
Writer
Cloverleaf
Dreamer🌟💛
เราจะฟังความฝันของเธอไม่รู้จักเบื่อ จะอยู่ฟังความฝันกับเราไหม เราจะแวะมาที่นี่ เวลาที่เราคิดถึงใครบางคนจนทนไม่่ไหว เราไม่รู้หรอกว่าความไม่จริงใจเป็นยังงัย เพราะเราไม่เคยไม่จริงใจกับใครเลย

Comments