ไ ม่ น่ า ไ ป รู้ เ ล ย . . .
แต่ก ๆ ๆ ๆ เสียงนิ้วที่รัวเร็วบนแป้นพิมพ์ในเวลาตีสามของวันที่ฝนตกปรอย ๆ 
ไม่รู้เลยว่าบนนั้นมีเมฆหนาสีเทาไหมเพราะในเวลานี้ทุกอย่างข้างนอกนั้นมันมืดไปหมด

หน้าจอโน็ตบุ๊คแสดงให้เห็นถึงเรื่องราวที่เธอสนใจใคร่รู้ 'เรื่องเพ้อฝัน' เหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นมานั่นแหละ

ไทม์ไลน์ที่ถูกกดย้อนไปจนถึงช่วงแรกเริ่มของการสมัครเว็บไซต์ที่มนุษย์ครึ่งนึงของโลกต้องรู้จัก เธอค่อย ๆ เลื่อนผ่านที่ละสเตตัสและคอยระวังไม่ให้เผลอไปกดโดนปุ่มอะไรเข้า 'เดี๋ยวซวย'

รูปที่ถูกอัพโหลดโดยเจ้าของไทม์ไลน์โชว์หราอยู่ รอยยิ้มที่แสนจะชวนให้เพ้อฝันนั่นอยากให้มันเป็นของเราจริง ๆ นั่นคือความคิดเธอ

: น่ารักจัง เซฟไว้ตั้งวอลเปเปอร์ดีกว่า 

คลิก ๆ ๆ 

: นี่เพื่อนเขาหรอ? ดูดีจังเลยแฮะ

เธอจ้องใบหน้าของคนที่ยืนข้าง ๆ คนที่เธอให้ความสนใจ แต่ทว่าไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก 

ไทม์ไลน์ยังคงถูกเลื่อนหาสิ่งที่น่าสนใจต่อไปเรื่อย ๆ อยู่อย่างนั้น  
รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ไม่แน่ใจนัก จนกระทั่งเธอเจอเข้ากับรูปหนึ่งที่มีหญิงสาวสวยยืนข้างแสดงอาการสนิทสนมกลมเกลียวกับคนที่เธอให้ความสนใจ

รอยยิ้มที่เกือบจะฉีกถึงหูเมื่อครู่ จู่ ๆ เหมือนกับถูกดึงปลั๊กออก 
มุมปากที่ยิ้มยกเมื่อครู่พลันเฉาลง 
สายตาที่ฉาบไปด้วยความชื่นชมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นฉงนสงสัย

คลิก

คอมเม้นที่อยู่ใต้รูปถูกกดเปิดเพื่อหาข้อมูลของคนในรูป 
เธอต้องการรู้ทุกเรื่องที่เธอควรรู้ให้เร็วที่สุดในตอนนี้

: ...?

เหมือนคนที่รู้ว่าคำตอบคืออะไร แต่ก็ยังเลือกจะซ้ำเติมตัวเอง

คู่นี้เมื่อไหร่จะแต่งสักทีเธออ่านคอมเม้นจากใครสักคนที่คงเป็น 'คนวงใน' คอมเม้นทิ้งไว้ใต้รูปนั้น  ยังไม่สาแก่ใจ  เธอยังคงอ่านคอมเม้นต่อไปเพื่อหาคำตอบที่เธอเองก็ไม่อยากเห็น

แหมะ...

ฝนตกข้างนอกนั่น
แต่ทำไม...เสื้อของเธอถึงเปียกได้ล่ะ

ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยคราบหยดน้ำที่ไม่ได้มาจากข้างนอกหน้าต่าง ทำให้ต้องพยายามเพ่งอ่านข้อความเหล่านั้นมากขึ้น ทำไมชอบทำร้ายตัวเองนักนะ?


นั่นมัน...ผู้หญิงคนนั้นนิ่?

เป็นแก แกจะทำยังไงกัน

เอ่า...Private
เธอไม่ได้ความจริงอะไรจากการเข้าไปในหน้าไทม์ไลน์ของผู้หญิงคนนั้น คนที่ยืนข้าง ๆ คนที่เธอให้ความสนใจ

หรือจริง ๆ แล้ว... 

เธอได้ความจริงไปแล้วกันนะ?

'ไม่น่าไปรู้เลย'

อีกละ... เหมือนวนเข้า Loop เดิม
ยัง...
มันยังไม่พอ...
ต้องหาเพลงช้ำ ๆ มาซ้ำเติมตัวเอง...

เว็บไซต์เพื่อการอกหักโดยสมบูรณ์ถูกเปิดขึ้น โฆษณาจะเยอะไปไหนนะ อยากฟังเพลง

ฝนปรอย ๆ ข้างนอกนั่นดูเหมือนจะเงียบไปแล้ว  

นาฬิกาที่มุมขวาของจอโน็ตบุ๊คบอกว่ามันเป็นเวลาที่ควรไปนอนนิ่ง ๆ บนเตียงแล้วทำใจให้สบาย ๆ ได้แล้ว

หน้าจอสี่เหลี่ยมถูกพับลง ก่อนที่เธอจะเดินโง่ ๆ ไปนอนแผ่หราบนเตียง 5 ฟุต
มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนส่องแสงสะท้อนบนเพดานห้องอย่างเคย

อย่านะ
แต่ก ๆ ๆ 

ไทม์ไลน์เดิมถูกเลื่อนไปเร่ือย ๆ อีกครั้ง...
รอยยิ้มที่มุมปากของเธอค่อย ๆ ปรากฏขึ้น...


SHARE
Writer
5feb1994
ถูกสาปให้แอบรัก
ความรู้สึกเหมือนภาพวาดตรงที่เราต้อง ร ะ บ า ย มัน

Comments