02:20
ฉันนั่งมองเธออยู่ตรงมุมข้างโซฟา
ดูเธอพูดถึงเรื่องความเป็นไปในบทหนังเรื่องใหม่
บางทีเธอก็ยกมือขึ้นโบกไปมาในอากาศ
บอกกับเพื่อนว่าตอนนี้ภาพในหัวของเธอเป็นยังไง


เสียงคนนั้นพูดแทรกเข้ามาที คนโน้นตอบคำถามที
ดูเหมือนการประชุมวันนี้จะไม่ค่อยมีอะไรคืบหน้า
ทุกคนมาเพื่อเจอกัน และ เล่นมุขตลกใส่กันมากกว่า
ฉันนั่งเงียบ และเอาแต่มองตรงไปข้างหน้า
ฉันเห็น ว่าเธอก็มองฉันมาจากฝั่งตรงข้าม
เราต่างคนต่างเงียบและจ้องมองกันในความวุ่นวาย
ไม่มีใครสังเกตุว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะรักกันแบบเพื่อน

ท่ามกลางเสียงพูดคุยอื้ออึง

ฉันยื่นมืออกไป
เธอเห็นดังนั้น จึงยกมือขึ้นมา
เรายื่นมือเข้าหากัน
ประสานกันช้าๆ


และเสียงรอบตัวเราหายไปราวกับลำโพงที่ถูกตัด




ฉันลืมตาขึ้นมาในห้องนอนเดิม
มือข้างซ้ายยังรู้สึกถึงไออุ่นจากความฝันอยู่จางๆ
ความเงียบตอนนี้เหมือนรับช่วงต่อมาจากเมื่อกี้
เมื่อไรที่สัมผัสเธอ ราวกับว่าโลกของฉันได้หยุดลง
ยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอ แม้ในความฝัน

ฉันดึงมือข้างซ้ายมากุมไว้
หวงแหนความอบอุ่นที่ค่อยๆจางไป
ความเย็นชืดก็ได้ยืนยัน ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นจริง
แต่ใจฉันยังเต้นแรง

มันเหมือนจริงจนไม่อยากเชื่อว่า
เราไม่ได้สัมผัสกันมาเกือบปีแล้ว...

มือถือบอกเวลา 02:20 
ฉันหันไปมองเตียงทางด้านขวาที่ว่างเปล่า
ที่ฉันยังคงเว้นเอาไว้ และไม่นอนเบียดเข้าไปซักครั้ง
ฉันพลิกตัว วางมือข้างซ้ายลงไปบนผ้าปูที่นอนแผ่วเบา
ปิดเปลือกตาลงเพื่อกลับสู่ห้วงความฝันอีกครั้ง

เห็นแผ่นหลังของเธออยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่อาจเอื้อมถึง
เธอหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข
แต่รอยยิ้มของเธอเลือนเหมือนอยู่ใต้ผืนน้ำ...
ผืนน้ำสีฟ้าในอควาเรียมวันนั้น

ฉันปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนปลอกหมอน
ที่มันไม่เคยแห้งนับตั้งแต่วันที่เธอเดินจากไป

แม้ภาพจำจะกลับมาฉายซ้ำยามค่ำคืน
และทำให้เสียน้ำตามากเพียงใด
ฉันจะเก็บเกี่ยวภาพฝันและสัมผัสนั้นไว้
เพราะมันเป็นโลกใบเดียว ที่เรารักกัน
ในโลกที่ไม่มีสิ่งใดมาพรากเราจากกัน

ให้มันเป็นโลกความฝันที่แสนสุขและสาหัส
ก่อนที่มันจะค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา
ก่อนที่ฉันจะไม่ฝันถึงเรื่องของเราอีกตลอดกาล.
SHARE
Writer
Warumeye
patient , writer , filmmaker
อายุ23 ยิ้มเก่งแต่เป็นโรคซึมเศร้า เป็น Bipolar Disorder , เป็นแม่แมว , เป็นเด็กทำหนัง , เคยเป็นนักเขียน และ หวังว่าจะกลับมาเขียนได้เร็วๆนี้ :)

Comments