ศุกร์สุดสัปดาห์
     “ศุกร์สุดสัปดาห์แล้วโว้ยยยยย...” คงได้ยินกันมาตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงวัยทำงานของใครหลายๆคน หลายๆคนดีใจแต่ก็ใช่ว่าจะทุกคนใช่ไหมครับ หลายๆคนนั่งยกเท้าขาไกว่ห้างแขนค้ำโต๊ะที่เต็มไปด้วยแก้วเบียร์เย็นๆจนมีไอน้ำเกาะภายนอกแก้วเป็นหยดๆ พร้อมเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ต่างคนต่างหอบความเครียดจากงานมาระบายสู่กันฟัง
      มนุษย์เงินเดือนอย่างเราๆนี่ก็แปลกถ้าให้มายืนเรียงแถวแล้วเรียกเข้ามาสัมภาษณ์ทีละคนๆถ้าให้ตอบตามความจริง อยากรู้ว่าจะมีสักกี่คนที่รักการทำงานเป็นชีวิตจิตใจแต่ไม่รู้ทำไมถึงชอบคุยกันเรื่องงานทุกทีหรือลึกๆแล้วพวกเราๆมนุษย์เงินเดือนรักการทำงานมากกว่าผลประโยชน์อื่นใด
      ตัดภาพมาที่ผมตอนนี้อย่าพึ่งคิดไปถึงโต๊ะเหล้าที่มีสาวๆเชียร์เบียร์ที่คอยคีบน้ำแข็งให้ทีละก้อนๆนะครับ
อย่างที่บอกคงไม่ใช่ทุกคนที่ดีใจกับเย็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ใช่ไหมครับ ผมคิดๆดูการที่เราจะดีใจหรือทุกข์ใจมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับศุกร์สุดสัปหาห์เว้ย..มันขึ้นอยู่กับว่าพรุ่งนี้เราจะเจอกับอะไร
     บางคนทุกข์ใจที่ต้องผิดนัดแฟนเพราะต้องไปรับผิดชอบงานที่เรารักที่ยังไงก็ต้องเสร็จในเสาร์ อาทิตย์นี้ บางคนทุกข์ใจที่กำลังจะเจอกับงานที่มากมายในอาทิตย์หน้าที่จะถึงเหมือนผมตอนนี้ ชีวิตมันก็วนลูปอยู่แบบนี้หลายต่อหลายครั้งทั้งๆที่ควรจะชินแต่มันก็ไม่เคยรู้จักจนสนิทกับเราสักที...
      ด้วยเวลาที่ว่างอย่างเหลือเฟือบนเบาะหลังคนขับทำให้คิดถึงพ่อกับแม่ในเวลาที่ผมกลับบ้านนอก ในขณะที่เราเหนื่อยกับงาน ท้อกับงาน อยากลาออกหลายต่อหลายครั้ง พ่อแม่ไม่เคยรอวันศุกร์สุดสัปห์ดา เพราะรู้ว่าทุกๆวันฉันต้องทำงานหาเงินเพื่อส่งลูกๆเรียน พ่อแม่ตั้งหน้าตั้งตารอว่าพรุ่งนี้จะทำยังไงถึงจะมีเงินส่งลูกทุกๆสิ้นเดือน พ่อแม่รีบนอนเพื่อตื่นแต่ตีสี่ตีห้าเพื่อจะได้มีเวลาเพิ่มขึ้นในการหาเงิน ในขณะที่เรานอนดึกและไม่อยากตื่นไปทำงานเลยสักนิดโดยเฉพาะเช้าวันจันทร์ที่แสนจะตื่นยากติดอันดับหนึ่งของทุกๆวัน
       ผมไม่รู้เลยว่าพ่อแม่มีอาชีพอะไรเพราะเห็นทำทุกอย่างจนยากที่จะให้กรอกแบบฟอร์มเวลามีคำถามที่ว่าอาชีพของบิดามารดาคืออะไร คำตอบที่ครอบคลุมที่สุดได้คืออาชีพรับจ้างหรือไม่ก็เกษตรกร
       ไม่แปลกใจที่กลับบ้านที่ไรเราจะมีกำลังใจที่ล้นกระเป๋ากลับมาทุกทีใช้หมดเมื่อไหร่ก็กลับไปเติม
หากถามว่าการเดินทางที่มีความสุขที่สุดคือไปไหนตอบได้เลยว่าเดินทางกลับบ้านถึงจะไกลแค่ไหนก็ไม่มีบ่น
และหากถามอีกคำถามว่าการเดินทางไปไหนที่มีความทุกข์ที่สุด คำตอบหนึ่งในนั้นก็คือการเดินทางเงียบๆคนเดียวบนความทุกข์ใจมากมายที่ไม่อาจระบายให้ใครรับรู้ได้
       แต่สุดท้ายแล้วยังไงทุกชีวิตก็ต้องเดินทาง เหนื่อยหรือท้อเมื่อไหร่ก็คิดเสมอว่าศุกร์สุดสัปดาห์ของพ่อแม่ก็ไม่มีนะ....
บ้านคือปั๊มเติมกำลังใจที่ได้มาฟรีๆ


   
      
SHARE

Comments