ตอนจบ
 ทุกเรื่องราวมันจะต้องมีตอนจบ ใช่เรื่องราวนั้นที่หมายถึงมันเป็นบทละครเท่านั้นไม่ใช่ชีวิตจริง แล้วใครกันที่คิดตอนจบ ใครกันที่สร้างตอนจบของเรื่องราวของบทละคร ผู้กำกับ? หรือนักเขียน? แล้วแต่จะคิด แต่ถ้าชีวิตจริงมันคงเป็นเรื่องราวที่ยาวนานจนหมดลมหายใจ เราเป็นผู้ดำเนินเรื่องราวในชีวิต บางคนเรื่องราวก็จบเร็ว บางคนกว่าจะจบก็ต้องทุกทรมาร บางคนจบตั้งแต่ยังแทบจะไม่เริ่ม 
  สำหรับผมการเริ่มเรื่องราวมันเป็นอะไรที่ธรรมดามับทละครที่เรียบง่าย เหมื่อนตัวประกอบที่มาประกอบฉากเพื่อให้ตัวเอกดูเด่นขึ้น แล้วใครล่ะ? ที่เป็นตัวเอก ทุกคนในสายตาผมเหมือนเป็นตัวเอกที่ถูกดำเนินเรื่องด้วยบทบาทที่สวยงาม ท้าทาย จนน่าอิจฉา แต่ผมไม่เคยคิดอิจฉาทำไมหรอ? คงชินมั้งเราอยู่ในบทบาทที่คนรอบตัวพิเศษ เราไม่ได้ต่ำอะไรน่ะ แต่อยู่ในเลเวลที่ธรรมดาเป็นตัวละครที่ไม่สามารถพัฒนาต่อได้ เอาจริงก็พัฒนาได้แต่เลือกที่จะอยู่กับที่ บางครั้งก็เผลอต่ำลง มันน่าโมโหน่ะที่เป็นแบบนั้น แต่ถ้าจะถามว่าไม่คิดจะพัฒนาหรอ? แค่ลุกขึ้นสู้เองทำไม่ได้หรอ? ผมตอบไม่ได้ว่ะ มันเหมือนผมไม่รู้จะทำมันไปเพื่ออะไร ทั้งที่เหตุผลก็มีน่ะเพื่ออนาคตที่ดีไง แล้วถ้าผมพยายามแล้วศูนย์เปล่าล่ะใครเสียใจ ผมไง จนผมกลายเป็นคนที่กลัวการตัดสินใจไปเสียแล้ว 
ไว้อนาคตผมมาอ่านอีกทีน่ะ ผมอยากถามว่าเลเวลตอนนี้เป็นยังไงบ้างขึ้นหรือลงหรืออยู่กับที่🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃
SHARE
Written in this book
เรื่ิองเล่าจากตัวประกอบ
ชีวิตเรื่อยๆ ที่พยายามหาสาระ
Writer
khunn
คุณ
นักเรียน

Comments