ฉันเป็นใคร(3) Chaeyeon × Sakura
"เป็นไงบ้านพี่ชลเหนื่อยมั้ย งานที่หวานหาให้พี่ทำหนักไปรึเปล่า" กลับมาถึงบ้านในตอนค่ำนั่งคุยเพื่อรับประทานอาหารด้วยกัน

"ไม่เลยหวาน เชฟใจดีมากคอยสอนงานทุกอย่างให้พี่ จนตอนนี้พี่เข้าใจระบบทุกอย่างแล้ว" งานที่สายชลไปทำคือการเป็นผู้ช่วยเชฟในโรงแรมที่หวานทำงานอยู่ ดังนั้นในทุกเช้าสายชลกับหวานก็มักจะไปทำงานพร้อมกันและกลับด้วยกัน

"แล้วคนที่หวานเจอวันนี้ละ" เพราะเห็นเดินออกมาพร้อมกับสายชล

"ผึ้ง ทำงานเป็นพนักงานเสริฟในห้องอาหาร ทำงานก่อนพี่ได้สามเดือนเอง" สายชลเล่าถึงคนที่หวานถามให้ฟัง

"หวานกังวลอยู่กลัวพี่จะไม่มีเพื่อน แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย" เพราะด้วยความจำของสายชล ไหนจะอาการผิดปกติจากดวงตาอีก

"ตอนนี้พี่เริ่มปรับตัวได้เยอะเลย อีกอย่างพี่มาคิดๆดู ถ้าความจำพี่ไม่กลับมาพี่จะไม่พยายามนึกถึง" ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามเวลาของมัน

"พี่ชล" หวานเริ่มเบะริมฝีปากเหมือนจะร้องไห้

"ไม่เอาซิ ขี้แยแบบนี้ทำตัวเป็นเด็กน้อยเลยนะเรา" เอื้อมมือไปลูบศีรษะหวาน

"หวานไม่ร้องก็ได้กินข้าวกันดีกว่า หิวแล้ว" หวานสูดหายใจกลั้นน้ำตาจนสายชลอดที่จะอมยิ้มไม่ได้

"กินเยอะๆเลยนะ" 
"น้องวิน" กุลกลับมาจากทำงานก็เข้าไปกอดไปหอมเด็กน้อยด้วยความคิดถึง

"พี่กุลน้องวินวาดรูปดูซิสวยมั้ยครับ" 

"ตั้งแต่พาน้องวินมาอยู่บ้านลูกสาวแม่กลับบ้านมาทุกวันเลย" คนเป็นแม่เอ่ยแซวมาจากในครัว

"ก็ช่วงนี้กุลว่างพอดี อาทิตย์หน้าอาจจะไม่ได้กลับบ้านเลยก็ได้" อุ้มน้องวินเข้าไปหาแม่ในครัว

"มีงานใหม่อีกแล้วหรอ" แม่ถามด้วยสีหน้าดูกังวล

"ไม่ต้องห่วงกุลนะคะแม่ กุลระวังตัวอยู่แล้ว ไม่ให้ตัวเองเป็นอะไรหรอ ใช่มั้ยครับน้องวิน" หันไปยิ้มแย้มใส่เด็กน้อยแล้วใช่มืออีกข้างที่ไม่ได้อุ้มเด๋กชายไปโอบเอวแม่ไว้

"พี่กุลของน้องวินเก่งที่สุด" เด็กน้อยยกนิ้วโป้งชูขึ้น

"ไหนคุณยายดูซิวาดรูปอะไร" กุลส่งน้องวินให้แม่อุ้มส่วนตัวเองปลีตัวไปหาพ่อที่ห้องทำงาน

"มาแล้วหรอกุล" เห็นลูกสาวเดินเข้ามาก็ยิ้มกว้าง

"เป็นไงลูกเตรียมตัวไปถึงไหนละ" พ่อเอ่ยถามถึงการติดตามเจรจาการค้ายาเสพติดสัปดาห์หน้า

"กุลกับทีมคงเข้าไปแฝงตัวเป็นพนักงานของโรงแรมค่ะพ่อ จะได้ติดตามการเคลื่อนไหวอย่างใกล้ชิด" กุลบอกถึงแผนที่เตรียมไว้

"ถ้าโชคเข้าข้างลูกอาจได้ข้อมูลแหล่งผลิตและโกดังที่ใช้เก็บยา" จะได้บุกทลายไม่ให้เหลือ

"กุลก็หวังเช่นนั้นค่ะพ่อ อีกอย่างครั้งนี้เราอาจจะได้หัวหน้าแก๊งค้ายารายใหญ่" ที่ทำธุรกิจบังหน้า

"พ่อก็ยังแปลกใจว่าทำไมถึงต้องมาเจรจาซื้อขายที่นี่ แต่ก็ดี ไหนๆมาให้เราถึงที่ ก็ต้องจัดต้อนรับหนักๆ" เอาเข้าคุกให้หมด

"จะรวบหลักฐานให้ดิ้นไม่หลุด" เอาให้ปริปากแย้งไม่ได้

"สมเป็นลูกพ่อ" เลือดแรงจริงๆ

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ"
"วันนี้จะมีพนักงานคนใหม่มาทำงานกับเรา มีอะไรก็ช่วยแนะนำด้วย" เชฟที่เป็นหัวหน้างานของสายชลบอกกับลูกน้อง "ผึ้งฉันจะให้เธอเป็นคนดูแลเขานะ เพราะวันนี้ฉันคงวุ่นอยู่แต่ในครัว"

"ได้ค่ะเชฟ แล้วพนักงานใหม่จะมาประมาณกี่โมงค่ะ" ผึ้งจะได้ออกไปรอด้านหน้า

"ประมาณ 10 โมงไม่เกินนี้ ทุกคนไปทำงานต่อได้" เมื่อสิ้นสุดคำสั่งเชฟทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง

"พี่ชลวันนี้พี่ชลว่างรึเปล่า" เพราะเห็นสายชลกำลังจะเดินเข้าครัวจึงเรียกเสียก่อน

"ผึ้งมีอะไรรึเปล่า" สายชลทำหน้าสงสัย

"แค่จะชวนพี่ไปทานข้าวหลังเลิกงานนะ" ผึ้งยิ้มกว้างรอลุ้นคำตอบ

"ได้ซิ" ตอบรับก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว

วันนี้ช่วงเช้างานในห้องอาหารค่อยข้างยุ่งกว่าทุกวันเพราะลูกค้าในโรงแรมลงมาทานอาหารเยอะกว่าปกติทำให้ในครัวต้องทำอาหารเพิ่ม แถมพนักงานต้องพยายามจัดสรรที่นั่งให้พอแกลูกค้า "จะถึงเวลาไปรับพนักงานใหม่"

"อ้าว พี่ชลว่างอยู่ใช่มั้ย ช่วยไปรับพนักงานใหม่แทนผึ้งหน่อย ผึ้งต้องอยู่ช่วยเพื่อนเคลียร์ลูกค้า" เพราะลูกค้ายังคงทยอยเข้ามาที่ห้องอาหารต่อเนื่อง


"ได้ๆ" สายชลตอบตกลงพร้อมกับเดินไปรับพนักงานใหม่ตามจุดนัดพบที่ผึ้งบอก

สายชลเดินไปถึงจุดนัดพบก็เห็นมีคนนั่งหันหลังรออยู่ที่เก้าอี้จึงเดินเข้าไปสอบถาม "คุณที่มาทำงานในห้องอาหารใช่มั้ยค่ะ"

"ใช่ค่ะ" เธอตอบกลับแล้วค่อยหันหน้ามาเพื่อยิ้มทักทาย

"สะ..." มือถูกยกมาปิดปากสายชลในทันทีแล้วสายชลถูกลากมาทีมุมนึงของตึก

"สารวัตรกุล" สายชลยิ้มกว้างอย่างดีใจไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่

"ต่อไปห้ามเรียกฉันแบบนี้อีก" กุลเน้นเสียงสั่งหนักแน่น "ตอนนี้ฉันกำลังมาปฏิบัติหน้าที่"

"ได้ค่ะ" ยกมือขึ้นเป็นคำสัญญา

"ขอบคุณ" 

"แต่ว่าสา...ไม่ใช่ๆ จะต้องเรียกคุณว่าอะไร" เพราะไม่สามารถเรียกได้เหมือนเดิม

"เรียกฉันว่า ขิง" เธอมาทำงานที่นี่ในชื่อใหม่

"คุณขิงกำลังตามสืบอะไรอยู่" สายชลถามด้วยความอยากรู้

"ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรรู้ แค่ไม่ทำให้ฉันยุ่งยากระหว่างทำงานก็พอ" ถือเป็นคำสั่งไม่ใช่การขอร้อง

"ค่ะๆ" 

"พาฉันไปที่ห้องอาหารได้ละ" เธอผายมือไปทางสายชลให้เดินนำ

"หน้าที่ของสา.. ขิงคือเป็นพนังงานเสริฟอาหารนะคะ เดี๋ยวชลจะพาไปรู้จักกับเพื่อนร่วมงาน" สายชลพาสารวัตรกุลไปเปลี่ยนชุดพร้อทำงานก่อนจะพาเธอไปพบผึ้งที่ตอนนี้นั่งหมดแรงหลังจากเคลียลูกค้าลอตสุดท้ายจนหมด

"ผึ้งนี่ขิงคนที่เป็นพนักงานใหม่" 

"สวัสดีค่ะ" กุลกล่าวทักทาย

"สวัสดีค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปดูว่ามีหน้าที่อะไรบ้างที่ต้องทำ พอเริ่มช่วงบ่าย2 ลูกค้าจะทยอยเข้ามาที่ห้องอาหารอีกครั้ง" ผึ้งพาสารวัตรกุลในนามของขิงไปอธิบายหน้าที่ต่างๆที่ต้องทำ ส่วนชลเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

แชทกลุ่มหน่วยปฏิบัติการพิเศษ สารวัตรกุลในชื่อใหม่ 'ขิง' ผู้กองอันในชื่อใหม่ 'คะน้า' หมวดว่านในชื่อใหม่ 'ขมิ้น' และหมวดพิมในชื่อใหม่ 'แตงกวา'

ขิง: เป็นยังไงบ้าง
คะน้า: เดินสำรวจโครงสร้างของโรงแรมอยู่ค่ะ
ขมิ้น: ตอนนี้กำลังทำความสะอาดห้องพักค่ะ
แตงกวา: ตอนนี้อยู่ห้องซักรีดค่ะ
ขิง: เรื่องห้องvipละ
คะน้า: ตอนนี้ยังหาไม่เจอค่ะ
ขิง: ไม่เป็นไร เรายังมีเวลาอีก2วันก่อนการเจรจาจะเริ่ม
ขมิ้น: เดี๋ยวจะลองถามเพื่อนร่วมงานดูเพื่อมีคนรู้
ขิง: ไงระวังตัวด้วย

"แอบมาอยู่ที่นี่เอง" สารวัตรกุลสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีคนยืนประกบด้วยหลัง

"เธออีกแล้วหรอ ทำฉันเกือบหัวใจวาย" กุลเอ็ดสายชลที่ย่องมาเบาๆ

"ขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ ก็แค่มาตามเพราะเห็นว่าใกล้เวลาทำงานแล้ว" ความหวังดีกลับทำให้ต้องโดดดุ

"ก็ไปซิเดี๋ยวฉันออกไป" กุลปัดมือไล่

"พี่ชลมาอยู่ที่นี่เอง ขิงด้วยหรอ" ผึ้งมองสองคนสลับไปมา

"เสน่ห์แรง" กุลเข้ามากระซิบด้านหลังสายชลก่อนจะเดินออกไปแล้วยิ้มให้ผึ้ง

"ผึ้งมีอะไรกับพี่รึเปล่า" ถึงมาตาม

"เปล่าค่ะ แค่เห็นพี่ไม่อยู่ห้องอาหาร" ก็เลยคิดว่าน่าจะอยู่ที่นี่

"อ่อ งั้นไปทำงานกันเถอะ" สายชลเข้าไปตบไหล่ผึ้งแล้วเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

"ว้ายยย..." เสียงกรี๊ดร้องที่ดังขึ้นในห้องอาหารทำให้สารวัตรกุลและสายชลรีบเข้าไปดูสถานการณ์

"แกทำอะไรผึ้ง" สายชลจับแขนลูกค้าไขว้ไว้ที่ด้านหลัง

"พูดออกมาเดี๋ยวนี้" กุลก็ไม่น้อยหน้าใช้มือบีบที่เข้าที่สันกราม

"ปล่อยฉันนะ ฉันจะฟ้องให้หมด" ลูกค้าโวยวาย

"แกคิดว่าไม่มีหลักฐานรึไงว่าแกทำอะไร เห็นหน้าชัดๆเลยนะ นั้นไงกล้องวงจรปิด โน้นด้วย มีอยู่ทุกมุมเลย" สายชลขู่

"ที่นี่จะบอกได้รึยังว่าทำอะไร" กุลยิ้มร้ายพร้อมกับตบหน้าคนที่ทำการปฏิเสธ

"ไปเรียกหัวหน้าพวกแกมาเดี๋ยวนี้" คนผิดยังคงดื้อดึงที่จะไม่ยอม "โอ้ยยยย...."

"มือข้างนี้ใช่มั้ยที่ไปจับ" สายชลจับบิดข้อนิ้ว

"พวกแกทำอะไรกันอยู่มาช่วยฉันซิว่ะ" ตะโกนเรียกลูกน้อง

"เข้ามาซิไม่กลัวหรอก" กุลเตรียมกำหมัดสู้

จึงเกิดการตะลุมบอนขึ้นในห้องอาหาร ในที่สุดอีกฝ่ายลงไปนอนกันเกลื่อนพื้น "ฝีมือใช้ได้" กุลเข้าไปตบบ่าชล

"คุณก็เหมือนกัน" หยักคิ้วแบบพอใจในผลงาน

"เกิดอะไรขึ้น" หัวหน้าเชฟฝ่าวงล้อมเข้าไปดู

"ฉันจะไล่พวกเขาออกทันทีค่ะ" ยังไม่ทันที่เจ้าของโรงแรมจะเอ่ยปากพูดอะไร หัวหน้าเชฟก็เอ่ยพูดก่อนถึงการทำร้ายลูกค้าในห้องอาหาร


"เข้าใจผิดอะไรรึเปล่า ที่ฉันเรียกเชฟมาเพราะต้องการสองคนนั้นมาช่วยงาน" เจ้าของโรงแรมพูดเสร็จก็หัวเราะกันหน้าตาที่ตกใจของเชฟ

"คุณทับทิมแน่ใจหรอค่ะ" ถามย้ำเพื่อว่าสิ่งที่ตนฟังไม่ผิด

"ฉันไม่แน่ใจคงไม่เรียกเชฟมาคุยหรอก" ปกติเธอไม่ใช่คนที่เข้าไปวุ่นวายในการทำงานของลูกน้อง

"แล้วลูกค้า" เพราะทั้งสายชลและขิงซัดคนพวกนั้นซะยับเยิน

"ฉันแค่ขู่ว่าถ้าจะฟ้องฉันก็มีหลักฐานเอาผิด แลกกับการจ่ายค่ารักษาให้ คนพวกนั้นก็ยอมตกลง" คุณทับทิมบอกถึงความกังวลที่เกิดขึ้น

"ถ้าคุณทับทิมต้องการแบบนั้น ฉันจะไปบอกสองคนนั้นให้" เชฟรับข้อเสนอ

"ให้มาพบฉันพรุ่งนี้ตอนเช้า"  ตกลงตามนี้

"ขอบคุณนะคะ เลยทำให้ต้องลำบาก" ผึ้งทำหน้าเศร้ารู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุให้ชลและขิงต้องโดนไล่ออก

"ช่างมันเถอะ" กุลปัดมือไม่ใส่ใจ

"พี่แค่ทำสิ่งที่ถูกต้อง คนพวกนั้นมากกว่าที่ต้องรู้สึกผิดที่ทำมารยาทแย่ๆแบบนั้น" คิดแล้วน่าเจ็บใจที่ทางโรงแรมปล่อยตัวไปไม่เอาเรื่อง

"แต่..." ยังไงเธอก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี

"บางทีทางโรงแรมเขาอาจแค่ย้ายงานไปทำอย่างอื่นก็ได้" ชลพูดให้ผึ้งสบายใจ

"เพราะพวกเราก็ไม่ผิดที่ปกป้องคนของเรา แต่เรื่องไปทำร้ายจนเขาบาดเจ็บ" ก็แล้วแต่ทางเจ้าของจะพิจารณา

"เลิกคิดมากๆ" 

"สายชล ขิง" เชฟเดินเข้ามาในห้องอาหารที่ทุกคนกำลังนั้งจับกลุ่มกันอยู่

"ชลเข้าใจค่ะ ขอบคุณมากนะคะเชฟตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกัน เชฟคอยสอนสิ่งดีๆกับชลตั้งหลายอย่าง ขอบคุณทุกคนด้วย" สายชลเข้าใจดีว่างานบริการถ้าเกิดปัญหากับลูกค้า คนที่ทำเกินกว่าเหตุต้องรับผิดชอบ

"เข้าใจผิดแล้ว" เชฟรีบห้ามก่อนจะพาเศร้ากันทั้งหมด

"หมายความว่าไงค่ะ" กุลหันไปถามอย่างไม่เข้าใจ

"พรุ่งนี้พวกเธอสองคนต้องย้ายไปทำงานกับคุณทับทิม" ซึ่งเป็เจ้าของโรงแรม

"เป็นไปได้ไง" สายชลเกาศีรษะแก้เขินกับความงุนงงที่เกิดขึ้น

"เชฟก็ไม่รูหลอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ พรุ่งนี้เช้าไปพบคุณทับทิมที่ห้องด้วย" อย่าสายละ

โชคเข้าข้างสารวัตรกุลเสมอ

SHARE
Written in this book
ฉันเป็นใคร

Comments