มันกลับมาอีกแล้วล่ะ.
หลังจากหมอให้ยามากินได้ประมาณ1เดือน อาการซึมเศร้าก็ดูเหมือนว่าจะดีขึ้น ฉันไม่ดิ่งบ่อยเหมือนเมื่อก่อน คิดถึงเรื่องอยากตายน้อยลง คิดถึงเรื่องตัวเองไร้ค่าและไม่มีประโยชน์และทุกๆความคิดลบๆน้อยลง หลังจากนั้นฉันก็ใช้ชีวิตที่ไม่เรียกว่ามีความสุข แต่อารมณ์ไม่ดิ่ง ไม่ดีดและคงที่มากขึ้น ยิ้มและหัวเราะมากขึ้นมากๆ แต่ผ่านมาได้เดือนกว่าๆ ฉันก็เริ่มมีความคิดลบๆกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง.

มีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร
พักหลังนี้คำถามนี้แวบเข้ามาในหัวฉันเกือบทุกวัน แต่จนมาวันนี้...ฉันรู้สึกว่าทุกคนเกลียดฉัน ไม่มีคนชอบหรือรักฉันเลย วันนี้ทำงานก็ทำผิดพลาดเยอะแย่ โคตรแย่ ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ทุกคนเกลียดฉัน ไม่ชอบฉัน. 

หน้าอกฉันเริ่มหนักขึ้น หน่วงขึ้น ฉันเริ่มหดหู่ เริ่มไม่มีแรงจะทำอะไร ท้อแท้ จมดิ่งและเศร้าหมอง. โคตรอยากร้องไห้เลย แต่ต้องทำงาน ต้องยิ้ม ต้องร่าเริง ร้องไห้ไม่ได้ ทั้งๆที่อีกนิดเดียว น้ำตาก็จะไหลแล้ว ฉันอยากเอาอะไรมากรีดแขนตัวเองเพื่อระบายความเจ็บปวดและความหงุดหงิดตัวเอง. 

ฉันจำความรู้สึกพวกนี้ได้ดี ความรู้สึกที่เคยอยู่กับฉันมาเป็นเวลานาน ความรู้สึกหนัก หน่วงและดิ่งนี้ ฉันคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี ไม่รู้สิ..ฉันอาจจะเผลอมีความรู้สึกคิดถึงมันด้วยซ้ำ. 

ความรู้สึกเคยอยู่กับฉันตลอดและได้ห่างหายจากฉันไปสักพัก มันกลับมาแล้วล่ะ. มันกลับมาแล้ว. กลับมาเจอกันอีกแล้วนะ:)
SHARE

Comments