คงต้องพัก

ความรักคงมีหลายช่วงเวลา
ทั้งช่วงเวลาที่หอมหวาน และช่วงเวลาที่ขม จืดชืด

ช่วงเวลาที่สวยงาม จะเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำจนต้องบันทึกเอาไว้เพื่อให้กลับมาอ่าน จะได้นึกถึง แต่ช่วงเวลาที่แสนเศร้ามักจะอยากที่จะลืมมันไป แต่บางทีก็อยากที่จะบันทึกเพื่อจำไว้เป็นบทเรียนสอนใจเช่นกัน อย่างเช่นครั้งนี้

ฉันเคยคิดมาเสมอว่าการที่มีจิตใจเอื้ออารีช่วยเหลือมันทำให้มีความสุขทั้งผู้รับและผู้ให้

แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่แล้ว
ฉันเหมือนกลายเป็นคนที่กังวล ว่าสิ่งที่เขาได้รับมันดีไหม เขาจะเป็นยังไงถ้าพบเจอเหตุการณ์ไม่ดี และมักจะเป็นฉันที่คอยเข้าไปช่วยเหลืออยู่เสมอ
มักจะเป็นฉัน ที่นำเรื่องของเขามาใส่หัวให้เครียดไปเอง เมื่อไม่เป็นไปตามที่หวังก็รู้สึกผิดหวังไปตามกับเขา

และพอมาถึงคราวที่ฉันได้รับความเดือดร้อน ก็มักจะได้รับความเงียบ, เสียงหัวเราะเบาๆ และคำปลอบโยนที่เหมือนพูดให้เหตการณ์มันผ่านไปเพียงเท่านั้น

"มันก็เป็นอย่างงี้แหละ"
"เดี๋ยวเราแก้ให้" 

เรื่องราวมันผ่านไปเรื่อยตามวันเวลา ไม่มีอะไรคืบหน้า จนมันเกิดเหตุการณ์ที่ฉันได้รับความเดือดร้อนอีกหลายๆครั้ง จากเขา ฉันจึงเลือกที่จะพูดถึงความกังวล แต่ก็ได้รับคำเดิมๆกลับมา ไม่ได้รับซึ่งความช่วยเหลือใดๆ ทั้งที่ปัญหามันมีความเชื่อมโยงเกี่ยวกับเขา

มันกลายเป็นฉัน ที่ต้องแก้ไขปัญหาของตนเองด้วยตนเอง และแก้ไขปัญหาของคนอื่น 
ด้วยตนเองเพียงคนเดียวเช่นกัน

มันเป็นความผิดหวังที่สะสมมานาน แต่ฉันไม่เคยเลือกที่จะพูด เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะไม่สบายใจ และไม่อยากที่จะมีปัญหา แต่การที่
บางทีการมีน้ำใจนึกถึงใจคนอื่น ก็ควรนึกถึงจิตใจตนเองเหมือนกัน
และปัญหาในตอนนี้ก็ย้อนกลับมาที่ตัวฉันเอง ที่ต้องมากังวลคนเดียว เพราะถึงจะพูดไป คำตอบก็คงจะเป็นแบบเดิม 

ถ้าหากฉันยังทนต่อไป ฉันคงไม่รู้สึกชินชาเท่าวันนี้ แต่คงเป็นเพราะฉันสงสารตัวเองเต็มทนแล้ว

"เราลองห่างกันไหม?" 

SHARE
Writer
712_
diary
มีทั้งดีและแย่ มีทั้งหวานทั้งขม

Comments

FantajiJung
4 days ago
กลับมารักตัสเองนะคะ
Reply
712_
4 days ago
ขอบคุณมากนะคะ
FantajiJung
4 days ago
คะ กอด