ลงหลักปักใจ
ครั้งหนึ่ง-ชายคนนั้นนั่งปลูกต้นไม้และจัดตัดแต่งต้นไม้กำลังออกดอกสวยงามตรงริมรั้วบ้าน บางทีก็ตอนเช้า บางทีก็ตอนเย็น และแกทำอย่างนี้เกือบจะทุกวันเป็นปีๆ

ผมไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงมากนักกับการที่แกทำอย่างนั้นนอกเสียจากว่ามันแลดูเข้าที่เข้าทางเป็นระเบียบขึ้นก็เท่านั้น

ไม่รู้สิ...หรือว่าเป็นความชอบ เพราะด้วยระยะเวลาเป็นปีที่แกทำปีแล้วปีเล่า ถ้ามิใช่ด้วยความชอบแล้ว จะทนทำอยู่อย่างนั้นได้ยังไง

หลังจากฝนตกผ่านพ้นไปในแต่ละครั้ง ผมก็เห็นแกมาจัดตัดแต่งต้นไม้ใบไม้อยู่เสมอๆ

แล้วแกได้อะไรเล่าจากการที่ลงแรงทำไป
คำถามของผมผุดพรายขึ้นจากห้วงความคิด...

ขณะผมขับรถเข้าซอยบ้านผมเห็นลุงคนนั้นกำลังเดินอยู่พร้อมสายตาที่เปล่งประกายมองไปยังต้นไม้ดอกริมรั้วที่แกจัดตัดแต่งด้วยความชื่นชม

และคำถามที่ผมเคยถามก็ได้รับคำตอบ
ผมคงตั้งคำถามไม่ถูกต้องนัก ที่จริงผมไม่น่าที่จะตั้งคำถามแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ

สิ่งใดเล่าที่เราไม่ลงแรงในการทำแล้วมันจะเกิดผล มันต้องลงแรงและใช้แรงอยู่แล้ว แต่สิ่งที่จับต้องไม่ได้ทำไมไม่ถาม

มีอยู่หลายครั้งที่ผมลงแรงในการทำสิ่งใด ทำไปได้สักพักก็เหี่ยวเฉา ไร้เรี่ยวแรงเสียอย่างนั้น

มิใช่เพราะอุปสรรคหรืออะไรมาเหนี่ยวรั้งลากฉุดหรอก เราเฉไฉหรือมีข้ออ้างต่างๆนานาไปเอง เนื้อแท้แล้วเรามิได้ลงใจใส่ไปในสิ่งที่กำลังทำนั้นอยู่ต่างหาก

แต่ความชอบอย่างเดียวมันคงทำไม่ได้เพราะมันไม่มีแรงผลักมากพอ

ผมพบบางสิ่งที่อยู่ในแววตาของลุงคนนั้น

ผมจะไม่เอาตัวเงินมาเกี่ยวข้องด้วย เพราะพบว่าหลายครั้งพอเอาตัวเงินมาเกี่ยว ความคิดสร้างสรรค์กลับหดหายไปโดยมิรู้ตัว แต่คงจะเป็นคนละเรื่องกับความสำคัญของตัวเงินนะ

หลายเรื่องเราไม่ลงใจในสิ่งที่ทำ ทุกอย่างดูล้มเหลวและเลิกล้มจากการลงแรงไป...

หลายปีที่ลุงคนนั้นแกง่วนอยู่กับการจัดตัดแต่งต้นไม้ริมรั้ว ถ้าแกมิได้ลงใจไปด้วยผมก็คงไม่ได้เห็นแววตาคู่นั้นของแกหรอก

ต้นไม้ดอกริมรั้วกำลังเบ่งบานแต่ที่สำคัญใจของลุงคนนั้นคงจะเบ่งบานอยู่เช่นกัน

-คิริน-

Cr ภาพ : pixabay.com
SHARE
Writer
KirinStoryone
Writer
Inspirations, shot story

Comments