มืดมนหนทาง
เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ 11 ที่ไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปยังไง 
.
จาก 14 สิงหาคม 2551 ถึงวันนี้ 14 สิงหาคม 2562 
เราผ่านวันเวลาด้วยกันจากคนไม่รู้จัก สู่คู่สามีภรรยา สู่พ่อแม่ของลูก และวันนี้เป็นเพื่อนกัน 
11 ปีที่เราถือสิทธิ์ทำร้ายกันและกันได้อย่างสมเหตุสมผล ตามมายาคติของสังคม “แค่ผัวเมียทะเลาะกัน” แต่ในมุมมองส่วนตัว เราไม่มีสิทธิ์ทำร้ายกันทั้งนั้น ไม่ว่าด้วยสถานะใด 
เราคัดง้างกันด้วยความรู้สึก เจรจาต่อรองเงื่อนไขต่างๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 
ยกเหตุผลขึ้นมากล่าวอ้างเพื่อให้เรายังอยู่ด้วยกัน “เพื่อลูก” 
.
นับตั้งแต่เริ่มแต่งงานเราก็มอง “ความรัก” เป็นอีกโต่งของสิ่งที่เคยเชื่อ เราถึงได้ตระหนักรู้ว่า “ความรัก” มันจบลงทันทีที่เรารู้สึก “รัก” นั่นล่ะ 
ความรักจริงแท้ คือ ความหลอกลวง อย่างร้ายกาจ อย่างเยือกเย็น 
เราหาเหตุผลมากมายมารองรับ “ความรัก” และสุดท้าย มันก็เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีตัวตน เสมอมา เป็นเช่นนี้ และตลอดไป 
.
ขอไว้อาลัยให้กับความรักโง่ๆ ที่ตายห่าไปตั้งแต่ปีต้นๆ ของการแต่งงาน 
ขอบคุณชีวิตที่ยังไม่ตายตกตามไป ยังกระเสือกกระสนดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตรอดต่อไป อย่างบัดซบที่สุดของความสัมพันธ์ระหว่างเรา อย่างสำนึกร่วมกันว่าเราอยู่ในเกมนี้ เกมชีวิตบ้าบอ ที่เราถูกส่งให้มาคู่กัน ใช้ชีวิตด้วยกัน เพื่อไปสู่อนาคตที่มองไม่ออกว่าจะเป็นเช่นไร 
.
สิ้นปีนี้นัดเจรจากันอีกรอบ เราจะตัดสินใจอย่างซื่อสัตย์ต่อตัวเองที่สุด 
อย่างเคารพและให้เกียรติตัวเอง อย่างเคารพและให้เกียรติลูกๆ





SHARE
Writer
EdokmaiDiary
Writer
Love&Peace

Comments